Φυτεύγω Δεντρωώδω 21: Πενταύλι στ' Unαμνήσι

Φυτεύγω Δεντρωώδω 21: Πενταύλι στ' Unαμνήσι

Πέντε Αυλυκή της Βασίλη σας του Κατανγιού: 

Κόβουν από 3, γυρνούν σε 2, μέσα από τριστοιχίες, η Σαλίδα και η Ψελλίδα ανοίγουν τις πίσω από γκαραζόχορτα αντιστυχίες πήλες της αναϊσφάλλειας από τις οποίες ανισέρχονται ανταλαλλάζοντας παραθυρόφιλα προσκολνηματικοί τραλαλάνθιστοι moneyτουρίστες εκεί όπου ο Δωδεκαπονταύγουστος Καλοκαίρσορας Σκυλιογαβγάβαλος μετά την αποχωρήγμεση, μετά τον παλιπαιπιπεδηγηπεδισμό κι εξογκωμακιοβελισμό της Σιντιρομαϊκής Αυτοματοκρατορίας στο όνομα της στρατειδικής εξαπαυτομάτησης του Κλάουντσεβιτς στα χρόνια της Πανγκούγκλγκλας, γριφοστηρίζοντας στο φορτοεξαυτόφωρτο με μια φαυλιοδοντόφορτσαν τον τεθρυποκάλειδο ζαννταρκοπόλοιμο της ελεφαντοτεκτονικής Αλανθαναστασίας στο R-νήσι, γνωστόσκειος νίσως συνηχούς αλλαγής πορείας μέσω χαγχωτικών καταφαρνήσεων ή υδραυλικών θυμάτων τηλεφωνικού κυνηγιού.

Εβερισκόμενη αυριόγατα-Rhine's Eroserrors, κατοιτεί μες σε εκτύπωτες, Προδιβιγκαννικός λόγος στη χώρα Auspria, τυφλόφουσκα-τσιχλόμυγα, εκτός της κυκλωνικής πρέας της πρεζαρμεγής δε γνώριζε το γλωστικό νόκυμα της φράσης "παρανυφάρω ενρινίσματα προκαΐνης" ενώ ένα ισοσκυλές τριγωνικό ακρυλυκαυγολεμμονικά μάς πουλάει ιστορία που αντλεί απόλαυση από την επανάληψή της, η αυτοκαταστροφική λούπα που μετατρέπεται σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, οι αποχρώσεις της δύναμης και η δύναμη των αποχρώσεων σχρηματίζουν μια ζηλουέτα, η Τζιβάνκα, η τσιγγελιοφόρος νευραλγορισθμικών εψωθερικών ερεθιρυσμάτων με αντισκλεπτικό destijλέττο σε μια εκδορφμή στην υπερωτική φιλοσαπφεία ανάμασα στον αναπαβλοφασμό των κθυμάτων, διακαγίνεται χάρσμα πυραυλικών συστημάτων φονικού τσαγιού.

Ανοίγουν οι tabασκοί του Ταθελεόλου, η αναπάντευχη φθορά της χάρας ανέδειξε την καταπίεση της καταπιεσμένης παρανίας, ένας κείμα βρετανάστης ακολιθόσπχτιστος της χαραστησαγορασκιαγοραστησχαράς, ο Ζιγκ ο Ζουκ, με ασυνείδητες ζιγκζάγκυρες των έξη αντιδραστικών μπιχπεϊρορισμών στο καταπνίγειο ενδομεταξύ αστρωμάτων, καναλιυπεριώδης στον συσχεθισμό, νεφυελώδης στη συντηροφικότητα, νεροκανατιάρης στο ζωόβιο, βις-α-βισιγοτθικάριος φιλόζοφος Θρασίβυλλας Ευκλειδαράς της ψυγεωμετρικαδοροδοκίας, πονάκριβος μα helpιδοφθόρος, με τιποθειτυπωθειπλearη διάσπταση προσμοχής στο τριγλιοπωλείο μπετεμπτύχωσης κι αναπερίσπασης, βρήχοντας μεγεθυντικόφς φακώφς στον ελπιδοδενεκαί, με μόνη του παρτυγκοουεριά, παρά την ταξική αρενθρωπότητα, τη βολική επαναφθορά μέσω φιλτροζωικής εταιρείας αεραυλικών καλεσμάτων πανικού κομπολογιού.

Πληνήθεια της πυροτήρησης και πυροτήρηση της πληνήθειας, Αβολιάδα, οδηγός μας στην γκριζοφρένεια η Εμμεσοπλοκάμια Πτολαμία, η Ενλιμενοπυθία Ευχαριστιοπλοΐα, όταν τα πάντα θα γίνουν ευνοητικά η εύνοια θα πάψει να υφίσταται και τύφλα να'χει ο Συμπεθεροβάμμων Ρα όταν η φυσική χημεία του παραγραφυγραντιρλαντανταϊσμού και η χημική φυσική του ρηστρορικού μερκουραντιυλισμού συγκλίνουν στο πως και πώς η φυσικοθεραψεύτρια Ραπού κι ο χημειοθεραπεφτύς Λαθρομεταλάς της, η Ρωσοκυπρίς Ναγιορτάζισγια Οτίθρηνις και ο Ελληνοϊάπων Ναθρηνίσγιαο Τιγιόρταζης που πριν τη Προγκραμμαρμαρού Ιγκανοποίηση ονειρεύτηκαν πως ήταν ένα ον που δεν έβλεπε όνειρα και τώρα αναρωτιούνται αν είναι ένα όνειρο δίχως ονθηρευτή/ονθεατή στο ξεπαραδιαστηρητήριο τηλεόσφρησης της Κυβελούλας και στο δενεχειροδαπειστήριο του Φαντομάττιδος αναφωτιούμενοι αν ήταν αυτοί που γένηκαν ο αποκρημνοσάλια gas κι αποτρεφάνθηκαν αν ήταν φωτχειά ή φώτχεια των γαιαυλικών φαντασμάτων φοινικικού μαγιού.

Από αγόραγρο μ' αγροτάγορα Αλλαχανικά, αμύστικα κι εντουτωνίστικα που γίνηκαν, μετά από στιγμές ευρεσιλυχνίας σε γωνιές του Φραντσκαφκάζιο λαγκαδιοφώνου που κφυοιτρτώνει το αγριοκέρασπορτ, τσικμουδιασμένοι ομορφολογοπυοί εφαρμέγοντας λογοθεραπεύτουλες με μολωχθηρία γωγκαιμαγωγικών ερπιστημολογικών αρμεξιχρείαστων αιωριών amνησιών, αφήνουν κι αναφδύονται μεταμυσταγωγμαγωικά Ελγιβιτικιουαΐνεια αφτόμματα μούρμουρα από Ελιφασλέβητες που θυμίζουν τραγιούδια εϊεσεμαρδίτικα και μαζί τους ο οεθολοργιαστικός μηχανιχαϊσμός, με εcremές οπλιstachιο που προτιμούσε την itsheheα αντί του θρομβύβου ιστορεκτομής των προστιμώμενων hipstrogothic αντωνυμειονοτήτων, ακριβής στην ορατότητα μα αλλόκιτος στην αντίληψη του μπγουμπγουρητού του Οφθαλμούδ, με απωλεσθείτσα ακοή, με κωφθαλμούς occuλατέμνιους σταθωρούς τηλεφώνες αιθεραυλικών κοιταγμάτων ποινικού ρολογιού.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 20: 心νοϊός

Φυτεύγω Δεντρωώδω 20: 心νοϊός

"Ό,τι κι αν πω, το ανάγεις σε παγκόσμια σταθερά, συμπεριλαμβανομένης αυτής της φράσης! Ίσως θα ήταν καλύτερα να..." Βρίσκουμε εαυτούς σε δυσκολία καθώς προσπαθήσαμε, ως τώρα, να περιγράψουμε την κίνηση πολλαπλών καπνών, που προέρχονται από διαφορετικά σύμπαντα και είναι αδύνατο να οριστούν, με τη χρήση λέξεων που ανήκουν σε ένα μόλις σύμπαν και που μόνη τους χρηστικότητα είναι να ορίζουν. Το περιεχόμενο αυτών των κειμένων είναι καιλοιπές, ατελέητο, ανελείωτο, όμως τα εξιώματα που τα συνθέτουν μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα, μόνον εφόσον η συνόψιση μπορεί να εξισωθεί με την πιθανότητα σύγχυσης και μόνον εφόσον ο σύνδεσμος "και" ανάμεσα σε οτιδήποτε μπορεί να ταυτιστεί με τη φράση "και λοιπά." Τα ακόλουθα αξιώματα είναι εξίσου αχρείαστα και ανυπόφευκτα, στο μέτρο που η τάση να μιλάμε για ένωση μεταξύ α-τόμων προκαλεί και προκαλείται από τη θεώρησή μας μιας καλούμενης τέχνης στην οποία αποδίδουμε χρηστικότητα και συστήνουμε υποφυγή. Γενικές αρχές και μνήματα οινοπτωμάτων. Τα παρόντα αξιώματα είναι και συμπτώματα της εσφαλμένης διάγνωσης του καλούμενου ωξαποδινταλιστικού και χρονοχωριενταλιστικού εσώτερου καρδιονού, τη θαρρώστια που έμεινε γνωστή ως αυτή του 心νοϊού. 

1. Διαδικακυρωσία:

Επισφαλής απόδρειξη: Διαφορετικοί κανόνες με κοινές εξαιρέσεις μπορούν να θεωρηθούν ταυτόσημοι.

Παροδικό παράθεγμα: Η ανομιλία ξεκινά από το αρρητορατόριο παρηγχορεύοντας μπεκετόμπουτο υπερνοώντας το ποσοναντεξαϋλωμένο θαφασαπειροξυλωμένο κανεισποτεσεκανενανδενανηκετόκουμπο. Η σκεπικοινωνία οφείλει να ταλαντεύεται και να ταλαντώνεται μεταξύ και μέσω τυχολογίας αρχετυποχθόνειας και φθινοπωρινοκαιροφυλλοφιλοσοφίας. Η συνείδηση αυτού του χορού επανέρχεται σε κάθε εποχή που ξαναβγαίνουν στην καθωσπρεπειφάνεια όλα τα κρυφογουσταριζώματα και καταναλώνονται όλα τα κυνικημελανικλαϊνμαϊνμασταρυζόγαλα. Τότε η ατραγία επιστρέφει στην Αποδιοπομπηία των καβλαντιζελοκίνητων διπολικανθρώπων που τρέφονται με νυμφομανιοκαταθλιψανδρίκελλογκς και απειλούν με θαστισβρεκεκεκλεξιπλάστιχα, ενώ, αν και κάτοικοι της Αποδιοπομπηίας, η επαναθλιπτική δραστειριότητα τους μεταφέρει νοητικά στη χώρα των Διαταραχουμάρα. Συλλέγουμε τις φράσεις που τους ψιθυρίζουν ψευδαίμονες: (1) "Απίστευτο το πόσοι νυμφομανείς βασίζουν τις πράξεις τους στη θεωρία του κινηματογράφου και όχι σε αυτήν της βιολογίας." (2) "Η δομική ανεπάρκεια της ρητορικής των λογοπαιγνίων που βασίζονται σε αναγραμματισμούς με οδηγεί στο να σου..." - Εμείς συνθέτουμε το (3): Η έρημος δεν υπάρχει, πάντα έρχεται. Ο έρανος δεν ομιλεί με οραταρρητόριο, απλά δεν το συνεχίζει.

2. Χαρακυριαρχία:

Επισφαλής απόδρειξη: Ταυτόσημες εξαιρέσεις διαφορετικής έκφρασης εξαιρούνται από τους ίδιους κανόνες.

Παροδικό παράθεγμα: Η πρωτόγονη απαστράπτουσα επιφάνεια θα έρχεται πάντα σε αντίθεση με τη γεωμορφολαγνεία της χανωταλογοδιάρροιας και συντηρωτηφλογοδιάρρηξης, παρατηρώντας τις τσιμεντένιες πατημασιές αυτών που τώρα δεν είναι παρά φαντάσματα ζογκλέργατών που κρύβουν τα λάθη τους με φράσεις όπως: "τι παράξενα τα πληκτρολογημένα φρόυντιαν σλιψ, πάω να γράψω σε βαρετό κείμενο τη λέξη events, γράφω αυτόματα τη λέξη evening και το συνειδητοποιώ ενώ πάω να πατήσω s και το σβήνω για να το διορθώσω." Τέτοια είναι η λεγόμενη τρανσβεστωμένη μετατροπή της τιποταγής σε κυριαναρχία και τανάπαλιν - αλλιώς, το παρουσιάζουμε ως υψηlottery αξία τηνικανότητατουναπειθανότητα, ως ψευδοκιμία τις ό,τικιανκάνειςδενπρόκειταιναμεπηδήξεις ισχύος, ψευδοσυμμετρικά κουνήματα των ψυχολογικών ασταθών περιοχών γύρω από τον Ευρυμάθειο Καπρωκτό μας. Αφενός, θα λατρεύουμε οποιαδήποτε αφηρημένη έννοια και διαδικασία ως έμβια οντότητα με ταυτότητα και οποιαδήποτε έμβια οντότητα με ταυτότητα ως αφηρημένη έννοια και διαδικασία, γράφοντας πιασάρηττα ποιηματάκια για τη Καινονική Δικτίαση: "Απορρυθμυστικισμός της Μεσκαλλιόπης: Διαιρετώ όπως οι Θειαφηνειστεικόνεσθολες / Διουρητώ τους Διαφημυστικόνδορες /Διερωτώ τις Λαιστρυγόνδολες / Διερατώ μαζί μου στις Συμπλειάδες." Αντ' αυτού, αφετέρου, εμμένουμε στον προσωπικόμηνυ μαλισμό:

Ο άνεμος πια

κινείται μηχανικά

σαν ρομποταμός.

3. Επιτρεπιβεβήλαιωση:

Επισφαλής απόδρειξη: Καλούμε μια σχέση τελειωμένη εάν η ανάμνησή της γεννά νέες σχέσεις ή/και εάν η ανάμνησή της δεν επηρεάζει καθόλου την ανάδυση (ή μη) τέτοιων.

Παροδικό παράθεγμα: Στις περιπτώσεις και περιστάσεις που βρεθούν σημειώματα όπως αυτά σε προσωπικά αναλογικά ή ψηφιακά τετράδια, λευκές σελίδες βιβλίων, ή άλλη τοποθεσία καταγραφής υπομνημάτων και αναγνωρίζουμε τη γραφή μας, μα όχι εμάς ως υποκείμενο συγγραφής, τότε το αξίωμα επαληθεύεται: (1) "Αυτή θα είναι η καταληκτική φράση του βιβλίου μου με συνταγές για ερωτικά απαλλοτριοσόφια 'Άλλο Θέαμα και Άλλο Γκυντεμπόρευμα': Να κάνουμε την αναμονή του πάθους, πάθος της αναμονής!" ή (2) "Αν μού επιτραπεί μια ξεδιάντροπη μεταφορική αγριάδα, ο πόνος της εντολής του να μειώσω κατά πενήντα τοις εκατό ένα κείμενό μου το οποίο υπερβαίνει τις 12000 λέξεις προκειμένου να πληροί τα πρότυπα εκδοτικών και ακαδημαϊκών μηχανισμών είναι ομόλογος και ανάλογος σε μέγεθος και σθένος με το να γνωρίζω ότι με κεράτωσε με έναν πρώην του οποίου τις πολλαπλές ποιότητες και ιδιότητες γνωρίζω ως, κατά το δυνατό της κρίσης μου, κατώτερες σε σχέση με τις δικές μου και με την αδικία που το κεράτωμα αυτό δηλοί." Δυστυχώς το μόνο πράγμα που χρειάζεται για να μετατρέψουμε μια χρηστική μεταφορά σε λανθασμένη συσχέτιση μεταξύ κυλότητας και παθητικότητας είναι οι ουίσκιοι και το παράδοξο της αποφυγής της αποφυγής και της υπεκφυγής πως δεν επιτρέπονται οι υπεκφυγές. Όλα τα λεπτιπόλοιπτα παραμένουν σε αληθαργική νομοτονία.

4. Αυξαποζημείωση:

Επισφαλής απόδρειξη: Η συντόμευση μιας σύντμησης είναι ασύμμετρα λιγότερο επιβλαβής από τη σύντμηση μιας συντόμευσης.

Παροδικό παράθεγμα: Συχνά βρίσκουμε εαυτούς να θέλουμε να μεταφέρουμε μονοληκτικά ονειρωνίες όπως αυτήν: "[...]καταλογίζω στις ρεφορμόνες μου την πίστη πως ο χρόνος γιατρεύει όλες πληγεμονοληψίες συμπεριλαμβανομένης αυτής η οποία μου επιτρέπει να καταλογίζω στις ρεφορμόνες μου την[...]." Μια τέτοιο μονοληκτική προσπάθεια αναλύεται σε περισσότερες ψευδθείες σκέψεις αναφορικά με τον Ουροβόρο σε σχέση με το παράδοξο του Ζήνωνα, το εάν η κυκλική οιωνιότητα δεν υπάρχει για το φίδι αν η απόπειρά του να φάει την ουρά του διαιρείται μορφοκλασμάτικά σε κάθε απόπειρα να τη φτάσει, μέχρι το σημείο όπου η ψευδθεία σκέψη και η Μίγρα Μική ύπραξη αναλύονται η μία εντός της άλλης. Στην τελική, μπορεί να μη γνωρίζουμε από επικκρίσεις δεδεμόνων μετά από μεγάλες περιόδους νηχιληστείας, αλλά τα νυχτερινά μας κελεύσματα πλασμάτων του παρελθόντος μάς έμαθαν να ξεχωρίζουμε τον ρηχό αποκρυφιστή από τον δεδεμένο στοκαταρτισμένο κυνηγό νέων πραγματικοτήτων (δυσχεραίνοντας τη διαδικασία αναγνώρισης, και οι δύο θα μπορούσαν να είναι μέλη της ομάδας αναρχαοτικής μαγείας Μπαχαλάκι Στράικ). Ανάμεσα στα χαμένα επαγγέλματα του παρελθόντος είναι και: από τη μία ο Τηλεφωνογραφειοκρατύλος και από την άλλη ο Τηλεορασοφορολογουμενίων, κι αυτό διότι οι νέοι πανεπιστημαιευτήρες το έχουν ρίξει στη πολιτισεισμική ανθρακολογία. Τουλάχιστον κάνουν καλό σεξ στο μυαλό του υποθετικοπιαστικού οποιουδήποδα στο πλαίσιο μιας επιτελεστικής εις βάθος επικοινωνίας και μάς υπέδειξαν της μέθοδο απαλοιφής παρανομομαστών απτηρωσία. Μία εξ' αυτών, εφάρμοσε πάνω με την τεχνική αυτή λέγοντάς μου πως το όνομά της ήταν [Μητριότητα] πως όφειλα να κατανοήσω ότι ανήκει σε μια κατηγορία εννοιών που όλα μέλη του συνόλου ονομάζονται [Αρχέκτρυπα]. Είπε πως σπούδαζε πηλοφωνία (θέλοντας να έχει όμοια κατάληξη με το ανωτέρω αξίωμα).

5. Απλουστευσηματοδότηση:

Επισφαλής απόδρειξη: Η ιδέα της άρνησης του απαράλλαχτου παραμένει απαράλλαχτη.

Παροδικό παράθεγμα: "[...]ώμουσα λημμάνι αϊπάντμε χιουμ, καθώς η εποχή που περάσαμε μετατέρπεται σε ένα αφηρημένο σημείο μεταξύ δύο εποχών που οι δύο μας περάσαμε και περνάμε και που με τη σειρά τους αποτελούσαν σημεία αναφοράς και σημεία πιθανοτήτων πριν την αφαιρετικοποίηση της εποχής σε σημείο, που δε θα μετα(λα)βεί στο Κακνάβατο των Εξαθλίων εξαχρειωμένων Ωριγενεθλίων που προκονομήθηκαν σε ένα δακρυοπάγημα, ένα δεκεμβρωινό θυσίασμα χαλαλανδρείας στον βρωμό της σιγαναμησεθελυκότητας ασχέτως που σε άκαρες στιγμές εκφαλαινόταν ο μουτηνπευτισμός της, και τότε μα μόνο τότε και όχι μόνο τότε μου φαινόταν μελιστάλαχτη, όπως όταν ονι-ρευόμουν να τησου απαγγείλω τη Μια Ενοχή στον Παράδεισο του Μη-ρεμπώ όπως, καθώς εκεί, διακρίνεται με σαφήνεια πως αλλά και πώς όπως η απειρησκεψία που καλύπτεται από την τιποταδεντρέχεια οδηγεί σε οποιαδήποτε προσωρινή συμπαράταξη προσδοκιών, μερικών αναγκών και απωθημένων και μπορεί να θεωρηθεί "δυνατή αγάπη," έτσι περίπου και ο ασπόλεμος που επιρρίπτεται στην αλληλενδελέχεια και την blackandρέχεια που το σχήμα τους βασίζεται στη διαλεκτική ψυχομαγνητική διπολικότητα του τεντώματος μεταξύ δύναμης της μεταμφίεσης και μεταμφίεσης της δύναμης." Έτσι κλείνει το έπος Εγωθαβγεισεσύθαμπο, από το οποίο μαθαίνουμε για δύο πιθανότητες και προτιμήσεις στην καθημερινή ζωή του άμεσου μιλημέλλοντος - (α, προτιμότερη): η Ανατολιάδα θα χαθεί μέσα στη Δύσεια, με αλληλοσυγκρουόμουσες φράσεις επαναλαμβανόμενου θελωναμεινωμόνιμου και κατηφόραμου τα πεσμουκυάλια, και (β, πιθανότερη): στη Βαλλέττα των Αχρωμάτων θα συνυπάρξουν η ύπαρξη και η ανυπαρξία, αλλά στα σίγουρα δε θα συνυπάρξουν με τον ίδιο τρόπο που λέμε "η φτώχια κι η φωτιά συνυπάρχουν στον κόσμο."

6. Εξαποσυμπύγνωση:

Επισφαλής απόδρειξη: Καλούμε ανάδυση μιας σχέσης την επιτυχημένη ασύνειδη αποσύνθεση αναμνήσεων άλλων επιπέδων αφαίρεσης.

Παροδικό παράθεγμα: Η ιαπωμισοσκιαγαπησφυζοφρένεια του Δέδειλου Παλίκαιρου που έγινε γνωστός ως αντιφασιλεύς Τραυματουργός Φιδατάνδρακος στο υπερβασίλειο του Φεμονισμού-Φανιμισμού-Φαινομισμού στο ακριβές κέντρο του Τριφυλιστικού Αμαζόχειου ενσαρπώνεται στα λόγια του ναρκισβηστή σαγαμπόγια που δεδέχεται πως έκανε λάθος επιλογή. Οι ίδιες μη-σωληνώσεις διογκέτευσης ενέργειας ήταν που τον οδηγούσαν από τη μία κατεύθυνση προς την απονομή απόλυτης αυριότητας και από την άλλη προς την παροχή μοτέρμονης αφροντίδας, λες και επρόκειτο να ξεμπροστιάσουμε το ψέγμα των Μίεφ Πλήβειων κομπροστάρηδων που επικαλούνται το πέρασμα από το κορακοκόριτσα στα κοκοροκοκγόρια. Ψιθυρευστοί πνλυγμοί σαν από τσλικνίσματα από θερμοκρασί του σεμισορροπιστή που ντροπιδέχεται την πτώση κάθε σκιας μπροστά στα σκαλομάτια του: "Είσαι το συναισθύμα μου, εγώ ο συναισθύτης σου, θα σου βγάλω τις συναισθήτες και θα γίνουμε μαζί συναισθηματοβγάλτες." Σκέψεις όπως αυτή συνοδεύονται από ομοιοκαταθλιπτικά εξάστιχα όπως:

Με παραισθήσεις,

Απωθημένα αποθεονήστικα,

αρκούδος θλιμμένος, δε θα χορέψω,

αρκούντως βαστιμπανυανίστηκα,

ακόμα κι αν μου ξαναζητήσεις

να επιστρέψω.

Τέλος, εάν εξαφανίσουμε οριστικά και ηεξουσιαδιαφδειθυραμβικά μέσω ενός και μέσα σε έναν συνάμα παρομοιωτή και τηλεμεταμφορέα την έλλειψη και τη γοητεία, η σχέση μεταξύ θέλησης/ικανότητας και ανάγκης/χρηστικότητας, θα αλλάξουν δια παντός. Η [Μνημαργώτερα] σηκώθηκε από την ταφρότεφρα σαν να έγινε Ηλί-θεότητα που αντιπροσώπευε τις έξι ανωτέρω αρχές για να εκτονιώσει την τζιχανταναθανασία και να απονεώσει τη νευρυμάθεια από το ορφανοταφείο στο νεκροτροφείο.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 19: Το Άπραγμα, το Π, ή "Το"

Φυτεύγω Δεντρωώδω 19: Το Άπραγμα, το Π, ή "Το"

"Σα βγεις στον πηγαιμό για το παραμμυθάκι

κράτα υποατομικό καλαθάκι"
Μπέλλαμυ Τάτσουμι

Οιδυοτελείες αποτελούν τέλος η μία της άλλης πρότασης. Μια πρόταση γάμου, μια πρόταση για "γάμα," μαζί δίγαμμα, F-word. Ας ονομαμάσουμε τη μια πόλη στην οποία παίχτηκαν οι γεγονότες αυτές Νικολαλεξάνδρεια Κφάλλα Ντα, και ας μπαμπατίσουμε την άλλη Πενικιλλινόη, την πόλη της χημειοτεχνηtits μεταβ:nο:λισμοσύνης, μυξεχνώντας την εντολή ΔιοΔεΤίμα τον Πατεραστή σου και τη Μητεραστή σου. Ωρολογονιμοποιός και Άγριο Πνεύμα. Φορτοεκφόρτωσέ τα στημάνα. Ας μην ποταθετήσουμε σε συγκεκριμένο χρωμοχρόνο το συγκεκριμένο περιστατικό. Όπως κινούνται τα πάντα στον χοροχώρο, είναι δύσκολο να δώσει κανείς εποχωρισμούς. Συντελούμασταν και συνάμα περνούσαμε ανάμεσα από βουβακτηρίδια με τα προβλεπόμενα αρθουρορεμπόδια και μεγκαλώδια. Μένω/ουμε με τυχαίους συλλοργασμούς καθώς με/ας τρώει το πυράγχος κι η δαιμοναξιά, τουταγχολυτιcome on... Τελετουργικά ρωτώντας: Πώς ακόμα και δύο Κόρες Σπερμαφρόδιτες Χριστοπαναγίων των Παρασίτων που κοιμούνται δίπλα στον Λωτρεαμόν εξακολουθούν να έχουν μια μάνα χειραντλία anal-σ-φάλλειας; Φορτοεκφόρτωσέ τα στοστίγμα. Είμαι έξι χρονών και δε βλέπω την ώρα να μάθω να λέω την ώρα προκειμένου να κοιτάω συνέχεια το ρολόι μη βλέποντας την ώρα να πιθάνω, είμαι άλλα έξι χρονών κι έμαθα να παρασκοιτώ το μη-ρολόι. Πώς σκατά φέρνω και κάθε έξι χρόνια γίνομαι ατομάκη αλεξήσφαιρο ανταγιαννισμού, αλεξικέραυνο αστραπόγιαννου για τα λίγα φλυαράκια που ξέρουν πόσα σημαίνουν για μένα οι κεραυστραπές του φίννεγκαν; Φίνο εγγόν'. "Τέλος πάντων," είπε. Εμμονή-εγγονή-εγκοπή. "Μια εμμονή μ' οδήγησε να τον γαμήσω, μια εγγονή με έπεισαν να γίνω, μια εγκοπή στις εξετάσεις θα με κάνει να μην οδηγήσω." Μα η βιτρίνα στο σιλικονοστάσι συγκοινωνεί μέσω της αθωόνης με τη συγκοπή της θηλυκόνης της Βιτριόλης. "Στο όνομα της αγαπνιγμένης μου, να μη με συγκινούν οι νέες ορλεάνιδες," έλεγα. Φορτοεκφόρτωσέ τα στηστύση. Τελετουργικά ακροβαπαντώντας, πατώντας και πηδώντας από τον γκεσταλτήρα: όσα με έκαναν να τη λατρεύω τα αναγνωρίζω πλέον, ένα προς ένα, ως τους βασικότερους λόγους για τους οποίους με αηδιάζει. Η συζήτησή μας για προσθαφαιρέσεις συνόλων γίνεται απλή μέθοδος για να αφαιρέσει το συνολάκι, αλλά [...] τζάμπα η πτήση. [...] δεντρόποτε περνάω μέσα από έλεγχο αεροδρομίου τσιβαδπτίζοντας τη νανσυσινατραπό της χώρας του Beauté-Beauté πάνω από τα Οπουλάχεια Όρη με τις πιθανότινάναι, κι αναρωτιέμαι αν στα σαρανταποδαρέσω, "πεθαίνεις, πεινάνε," αν θα είμαι ακόμα καρεκλοποδολάγνος ή αν θα έχω γίνει ηλεκτρικός καρεκλοκενταυρομάχος, κι άνθα κούω φωνές, "τι κάνεις με τη ζωή σου," φωνάζω ακοές, "τράβα ν' αυτοκτονήσεις" - και ούτως καθεξής. ΜΚΟθελώς, τότε, γίνομαι τακτικός ψεμοδότης σε κλινικές λεπροδοσίας, γίνομαι ο φοβοσκαιδείμαρχος, ο αφαιρεσιάρχης της ευφραδιαφορετικότητάς μου, γίνομαι φορμφολλοουζφανκσιοναληστής από φανκσιονφολλοουζφορμητήριο, μα αναρωτιέμαι αν μπορώ να α-φ-αιρέσω και πω πώς και πως ο λόγος της επιστήμης της βίας και η βία της επιστήμης του λόγου, η βιολογία αυτή συνοψίζεται στο διπλό μόττο arm allows action; action allows arm, η χρησιμότητα της θνησιμότητας και η θνησιμότητα της χρησιμότητας στην σεθελωτρελοκομείωση, η κατασταλλαγματικότητα [ύμνοι μυικής μύησης]: το αγγιγματοποίητο (deforestation) σε αντίθελξη με την ανταλλαγματικότητα [λίμνη δυικής ποίησης]: το απραγματομύητο (before a station). Φορτοεκφόρτωσέ τα στοσύστημα. Κι όμως, η κυνωνία λειτουργούσε με στατιστοδιαολιστική δακρύβια. Όλοι μάς λέγαν "τι ωραία που είστε ερωτευμένοι" και όλοι μας λένε "καλά κάνατε και κερατωθήκατε, δεν πήγαιν εάλω άλλωστε." Κι έτσι αναρωτιόμασταναν υπάρχει συμμετρία ή ασυμμετρία ανάμεσα στη σχέση της συμμετρίας με την ασυμμετρία. Παράδειγμα: εγώ να τα 'χω με ένα άτομο (εσένα) κι εσύ με τρία. Θα την πείραζε άραγε αν την απατούσα και για να καλύψω τις ανασφάλειές μου ομοιοκαταληκτούσα με μια πατούσα; Ανκαι ειμαστεναχωρίσματα, η περαπτοκακοκαιτοκαλειδοσκοπιοειδής κβαντιφατική παραλληλογραφία που μου ζητά να της γράψω και να τη γράψω μετά από τόση βιντεοκλυσιστρατοσφερομοναξιά μού θυμίζει τις τόσες φορές που η σιωπή της με κόμπλαρε, μα η σιωπή μου ήταν κομπλέ, με προδιαθέτηση ή προδιαθεσία και ελαχιστοποίηση πιθανότητας συνάντησης βλεμμάτων. Κι εφόσον ανάμεσα σε υμνημυώδη αρσενοθηλαστικάκια που λονδινοπαθούν γυνηκώ την κυνιγότητα σε μια κυναίκα, ως γυνγυανγκολόγος, είχα καταλάβει τη σωμακυματικά της διπλή αγανάκτιστη ενέργεια, μισή Αποδεκάτη, μισή Αποδέχιδνα, το ότι μισή μιλά με κερδοχτύπια και μισή με καρδιοσκοπία, το ότι ήταν από πάντα και ταυτόχρονα Σελύνη και Σεδένη, Σαγήινη και Εξωγύμνιη. "Τέλος πάντων." Φορτοεκφόρτωσέ τα στοστομάχι. Εικονιορτοεκφορτφτύssimo. Συνπαρξύσματα ξεσκονιορτοκυαλιού κι αυτή το βιολί της Μάλη Μπούμκενς. Τη ρώτησα από πού βγαίνει το ψευδώνυμο "Εκάβη" και μου εμυστηρεύτηκε πως έπρεπε να φωνάξουν το ΕΚΑΒ όταν συνειδητοποίησε πως το βαφτιστικό της είναι Γελιοτηστιγμηπουτογελιοπαύη. Όποτε τη δάγκωνα ήμουν Εκατ'οστά μακριά από τα χείλη-οστά. Η Λαβκράφτρα μου οικτρυβόταν τα μυρμηγκοφιλιά της και συχνά γινόταν μια iδιοκπτασία (αφού μπορείς να πεις ΟΠΚΕ και διόπτρα, μπορείς να πεις και αυτήν τη λέξη!). Φορτοεκφόρτωσέ τα στοστόμα. Μέσα στο κρύο, σταμάτα να προφέρεις καθαρά τις λέξεις κι ίσως κατανοήσεις πως δεν είναι παράγωγα εννοιολογικών ταξιδιών όσο ονοματοποιητικών κι ηχομιμητικών μπουρδοκυκλωμάτων. Εκεί. Νησί. Εκκίνηση. Επιβράδυνση. Επιβράβευση. Επιβράδυνση ως επιβράβευση, επειδή περπάτησες πολύ στο κρύο και το σώμα σου ζεστάθηκε. Επιβράβευση ως επιβράδυνση, επειδή τα μυαλά σου πέρνουν αέρα, στο κρύο. Επιβράδευση. Επιβράβυνση. Επιβρβφση. Επιβρδνση. Επιβρδφση. Επιβρβνση. Δεν περπετάω άλλο. Δεν περπετάω τίποτα. Δεν πετάω τίποτα. Κρατάω τα πάντα. Πετάω πάντα. Κρατάω τίποτα. Είμαι κρέπα. Είμαι πάντα. Όχι τάο. Αν είμαστε όντως αδέλφια (πού ξέρεις) τώρα που διασταυρώσαμε τους δρόμους, τα πυρά και τα είδη μας, θα έχω βρει χρήση για τις λέξεις "αιμοδείκτης" και ¨οδομείκτης." Ακόμα κι αν εγώ που μπορώ να τη δω χωρίς η ίδια να μπορεί να δει τον εαυτό της ή να δει εμένα τώρα που την κοιτώ, εξακολουθώ να μην μπορώ να κοιτάξω τη στιγμή που τη κασουχτίζω, τότε δε χρειάζεται να απορώ εάν θέλει να πιστέψει πως τη λυτρώνει να eggloveίζεται στα θασεπνιξομάντηλα. Ορκρόκος και καττσώφλι: Προς γλώσση και συμμορφασμό, μπαίνω κάθε μέρα στο μπεκροταφείο, ουισκάβοντας μια λεφτυαριά τη φορά, σαν Τομαχοκουσποκουσάι νεκρηφύσταμαι και φιλευσπλαχνοφαίνομαι με τον πεζό φωσφορουχισμό μου ζωγράφοντας μαργκωρομπιμπασογραμμές παίζοντας με αναπαυσουενειρηνίσματα σιδήρου. Δεν πρόκειται για αστείο, είναι προειδεπώαση. Υπάρχουν βλέπεις ενεργητικές παθήσεις όπως η σφυριγμορίτιδα, η αμαρτυριοσκληρυνσόμνια, το σιδηρολοστρακόσπερμο εγώ, που όλες κόβονται με αληθοπρίονα, μα κάποιοι ειδήμονες επιμένουν πως χρειάζεται και η γνωσανοσία: να μην ξέρω εάν όντως έκανα σαγαπούσαπς ή εάν όντως ήθελα απλώς να σε γαμήσο σουπς. Συνοπτικά, ας πούμε ότι διατηρώντας στην κατάψνυξη τα φρυδακαλοκαίρινα ομαόμματά της, συνοσφρητικά θα μπορέσουμε να αποδεχτούμε την εταιρογένεση της lilly-πουτανιάς της, εάν συνακουστικά ουρλιάξουμε καταναώντας την ανειπερωτικότητα της μυστικοπαθωότητάς της, αποφεύγοντας συναπτικά να κουλουριάσουμε στον pussαιmanδύα αιωρατότητάς της, οπότε συγκευστικά ας σιωπήσουμε. Η αρχή και το τέλος αποφάσισαν να κάνουν μια καινούργια αρχή και να δώσουν/ξεκάνουν ένα παλιό τέλος. Αρρέστειά μου, γλυκειά Δυσελξία. 

Φυτεύγω Δεντρωώδω 18: Θαυμασφάι "Η Αμαγεία" ή Upon Siloencing the Hanspbroken

Φυτεύγω Δεντρωώδω 18: Θαυμασφάι "Η Αμαγεία" ή Upon Siloencing the Hanspbroken

Voice was vice

as she remain'd

skyperactive.

Ισσαντόρ Κοντυκάσι

Γιαπανταθασαγατέμνων, εισπνέω και προφυτεύω, όσα αίγινα νίδι, φλογέρος, λένε, θα πάει πριαποπέσιμο ή αποαποστασησχέσιμο βαρκαριαίο, άλλη μια απόδειξη ότι οι φωτοκοπιαστικές προσπάθειες δεν ανταμοίβονται, όη θωποιός πεθαίνει από βιασυνιστωσανίδι, αποκόλαση από το νερό ως τέτοιο, άλλη μια απόδειξη ότι το πιο μαγικό φαινόμενο στον κόσμο είναι ότι θα μας φάει η αμαγεία, το σύμπαν μέσα σ' ένα φαβελανίδι, η μεγαθηριοδαμάστρια κτηνίζεται, πλην αντιτέχνης και γυναιξί, το χέρι της πάνω από το δικό μου αποκινήθηκε, έμοιαζε με τα νιάτα της Τζάκι Μαξί, καθώς υποκοιμήθηκε. Ας επανέλθουμε στην ιστορία του επιπλεωφορείου, να χνωριστούμε καλύτεραλ, εάν όντως υπάρχει βαρκαριαία αποκόλαση είναι η συζήτηση ένασπρος έναν, ε, ξπεριζώνοντας ανεμμονές, σταμάτια να τη σκέφταις, ε, έστω και για μιάστη γμή, συγκεντρώσου στα παλιά νοήματα του Ερωτίμο Θηλύρη: Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στον μύθο του Παραμορφέα και της Παραπλευριδίκης και στον θυμό της τετραγωνίας του Κυκλώτ; Η διαφορά ανάμεσα στα θερμοπαρακαλόγραμμα και στα παρεμουμιαπίπεδα πόσο να διαφέρει από αυτήν μεταξύ μεσοτυχίας και αντιστυχίας; Τα εγκαρδάκρυά του απαντήσεις σε προσευχομαιναβρεξάγονα εδάφη αμολυβδοθηκαιολόγητων μετακινοήσεων, η θυμολογία της μυθολαγνείας να γίνγκει αντίσκοινό της και η μυθολαγνεία της θυμολογίας να γύνη αντίσπηξή του. Ευτυχώς περιτριγυριζόταν από τις στρατιές της Διασπασίας ("προσό-χιχί!"), φραντσκαφκάσιοι αεροδρομοκράτες, μισοί παιδερασταφαριανοί και μισοί δεγκζεροπουπαοκτζήδες, ξυπνώντας στη μέση της Νύχτας εξαιτίας της ανάμνησης των χρυσών δοντιών από τ' οδοντοκρεματόριο νιώθοντας ευνοχές για όποιον έχει δεσποτιφάει και για όποιον δεν έχει να φάει, η ζωή του καθαρός παρασιτοϊσμός (καθώς το Παρασιτώ βασίζεται στο Αρχατέλλον Παρασιτάο), έγινε ο ανθρωπώλης στο μαλαρκτικό ψύχως ή το απανθρυπαντικό αντικό λιτικί πτύχης, ή [...] ή [...] ή-ει-σπνέει και προφυτεύει εν προώδω την παρενθέωση Α', (σαγγίζω και βάζεις ότι προϋπαντύρξε saggύλες), κάποτε ξυπνούσε γλυκά καθώς ουρλιαχτίδες έμπαιναν από το παράθυρο, μα τώρα εκπνέι και προφυτεύει, αφού καταμέτρησε τις παγακίδες που τεχνηεντοσθίως αγαπέφυγε κι αγαπέρριψε [ΣΑΤΑΝ, ΝΤΑΜΑ, Η ΣΟΡΦΙΑ ΟΡΦΕΟΣΕΙΡΑΧ-ΔΟΛΟΞΟΛΟΤΛ ΚΑΙ ΦΩΣΙΑ ΠΑΠΑ-ΜΙΔΑ, ΤΑ ΔΥΟ ΣΤΑΔΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΗΧΑΝΟΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΩΝ ΑΡΜΑΤΩΝ, ΡΑΜΙΑ, ΤΟ ΔΕΚΑΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ, ΣΑΚΙΑ, ΝΕΣΚΙΑ, ΝΤΙΚΩΝΣΤΑΝΑ, ΑΤΙΜΙΤΣ, ΝΤΑΡΕΑΝ, ΜΠΑΓΚΙ, ΙΑΜ, ΒΙΕΣ, ΜΑΤΥ, ΕΛΗ, ΛΙΒΕΩΡ, ΦΑΙΗ ΜΕΝΕΞΕ, ιδρώθηκαν μετά από χρόνια τυχαία και χαιρεκακίθηκαν στο όνομα μιας αρχαίας καταστροβιολογίας που απομεινάρια της έμειναν στο κοινό τους κατάστρεμμα, ΡΑΣΑ, ΜΑΚΑΡΝΤΙΑ Η ΠΤΩΧΙΑ ΤΩ ΝΕΥΜΑ, ΛΕΑΙΝΑ ΞΕΣΚΟΝΟΠΕΙΝΑ], με μια αυνάσα θυμάται τη συζήτηση πριν από τα χρόνια της τεσσεραμισού, όπως ακουγόταν στο ραπδιόφθονο: "σχολιάζετε κι οι δυο την αφέλειά σας του να σχολιάζετε πως δε σας αρέσει του μετώπου σας η αφέλεια / σχολιάζεις μέσα σου πως δε σε νοιάζει πως βάζεις κιλά γιατί μαγειρεύει τόσο τέλεια" - "χαχα, τι είπε πάλι" αναφθονεί ο χρυσανθυμαμαικαλαμουχεσπί τετρακοσιαταίσαρας - και μετά εκπνέει και, εκπεμπναί, ω, παρενδέυση Β', ω, ΔΕΣΠΩΣΠΟΝΑ, ω, αυτό που προφύτευσε και ο γεωμαίτρ, αιγ-ώ, αυτή που του χάχρυσε το άγγρηγμα του μιδενός, ω, [Νιώθει μια αδυναμία, αδυνατεί να νιώθει, νιώθει να εκφράζεται, εκφράζει ό,τι νιώθει, αδυνατεί να εκφραστεί, εκφράζει την αδυναμία της, νιώθει ότι αδυνατεί να εκφραστεί, νιώθει ότι εκφράζει την αδυναμία της, αδυνατεί να νιώσει ότι εκφράζεται, αδυνατεί να εκφράσει ό,τι νιώθει, εκφράζει πως νιώθει μια αδυναμία, εκφράζει πως αδυνατεί να νιώσει, νιώθηση, αδηνομία, υγρέκφραση] και οι εξηγαστήρες φαντασιωπούν μαρκησιστικές ΣανταΦιώσεις σε μια δίνη οδυνηρής άρνησης της οδύνης στο γνωμης:αποσκοπείο της μετέπειτα μεγαλύτερης οδύνης (και δεν ίσχυσε ποτέ το ίδιο για την ηδονή - η εξαπάντηση της εμμονομαγείας σε διάλογο με την πολυσαντροφητικότητα), και, ω, παρένσφρηση Γ', τουτέστιν, η τελευταία προφυτεία γνωστή ως απομυθεπώαση και ως "ακομηεδώεσυ" και ως #συνειπωδίεση, γνωστή και ως η σωστή γραμματική κλίση [ωρωπώς, ωρωπού, ωρωπότε, ωρωγιατί, χαρωπώς, χαρωπού, χαρωπότε, χαρογιατί, χάρος σκοπός, χάρος παππού, χάρος τότε, χάρος-γατί], τουτέστιν, το αντικοινωνικό συμφώνι που ελεύθερα βούλωσε, ήταν φιλοστοϊκός οργανισμός, η φυσιολογία της θηλής της είναι η θησειολογία της φυλής της, η μορφή της είναι Μπουτοτσέλο, περδεύεται, ζαλίζεται, στροβιλίζεται, εκτραχηλίζεται, ξεχειλίζεται, ξεκοιλίζει, ίσως κάποτε πιούμε μαζί το μη-αντιlipton τσάι μας, Πάτερ σειρηνειρμών Κοέν τοις ουρολογικής κλινικής συνάντησε τον Νουβέλ Βάγκνερ και από κοινού τραγουδούν:

Ωσταυτή είν' η steelα στ' ωστικό ποτάμι Λαιμοσφιγγουάνα

Που εκφυλοσοφεί το ουμπουντουάρρητο ανηδείπωτο.

Οσταυτί είν' η χάλυβδη π' ανυπακούει στ' όνομα Μορτσουγκράνα

που ξεπέτσιασε τον Μαστροξεπέτο, τον ξετσίπωτο.

Με τα γλυκοπιοτρόνιά μου την πίκρανα. (Προσό-χαχά!)

Κροράκι Αφής. Αφέντης ΜακΓκρα.

Τα φεγγαροφωτόνια έχω για δίκρανα. (Προσό-χεχέ!)

Γρεράκι Αφ'ής. Αφέντρα Μαργκ-Ρά. (Ρε!)

Μαζί συνθέτουν το Alice-ο-Πρίαπο, μα τα ποζεροτρώνια κυνηγάν τους εφήμερους deadendεχνους, μαμόνος του τραγουδώ το δεβλεπωτηνωρατόριο μιλώντας τημ αργκώ ενός εσκυμμένου επαρσιθαρρίστα σε συμπαράστυση ενός συνωμωσαϊκού φρεσκειμένου, αποδεικνύοντας συνεχώς πως δεν την ενστοικτίρω, εξισορρωπώντας την καλούμενη ποιότητα της ποίησης επικαλούμενος την ποσότητα της πόσησης, για να καπνίσω τον χρόνο που μεσολαβεί ανάμεσά μας και να τον εναποθέσω στο αβασταχτοδοχείο γιατί ήταν η μόνη που μπόρεσε να διαβασίσει την καλιγουλογραφία μου, μα δεν έχω βρει ακόμα το θάρρος να της διαβιβιάσω την αυτοβιαιογραφία μου ίσως γιατί ακόμα δεν την περιέχει. Η αυτοαναφορική παζλογία του Οκτικό:στάβιο Παθλ ίσως ονοφείλει ν' αρχίσει με μια φροϋδοποιό διαμφορά, ο Salviator Sigmundi Fraid Κωλομπράτσος προσθέτει στο Stratego το Superstratego και το Stratid που θα μεταβιφράσουμε σε Στρατεγώ, Υπερστρατεγώ (ή/στις κατά περιπτώσεις Καταστρατεγώ) και (δε θέλω να) Στραταυτό (προσώ-χοχό!), με παρέγωγά τους τον Στρατεγωισμό και τον Στραταλτρουισμό που με τη σειρά τους, σε κρυψηλές δόσεις οδηγούν στη μετατροπή του Υπερστρατεγωισμού σε Υπεραλτρουισμό και τανάπαλιν σε μια μάχη πραγμαμυστικότερων εναντίον μεγαλεπιβολικότερων προσδοκιόνων. [Στην πράξη, αυτή παίζει ζογκλυρικά φολκλαρυγγικά μαζί του με το Στρατεγώ καθώς αποφασίζει να (την) ακομακρίνει γιαναμηνκριθηκολογήσει προσβλέποντας και ταυτόχρονη υιάφεση αμαρτιαμάτ και κορύφεση ιαμαντική.] [Απόστρωτος λιθόστρατος απόστροφως εσωτρέφεται προσμένοντας το Σκωτάδι μακριά από τη Λιθοστράτη.] - θα χειροδωροκήσω τα Υπχάροντά μου με τα προκτερίσματα προτού εκφραστώ και νιώσω ότι θε να υποχθώ στην Αδηνομία για να ανακαλείψω το πρεσβούτυρο που θα επιτραχύνει το γνωσοκομειακό ασθμαινοφόρο που κουβαλά τη δειλοβγαινετική εξέλεξη μιας υπογλώσσας, δεμουεπιτρεπιστήμη διαστροφυσική, τελικό αποκρυσταλινικό αποκριθικοφυλάκειο, κι άραγε πώς θα ένιωθε αν πέθαινε πριν προλάβει να τη(ς) ξαναμφιλήσει, ούτε αδαμκαιευεληξιαρχεία, μήτε ευλεξία, ούτε δυσλοξία: μονάχα μία πανυπέτρατη και εμταφική αλεξία, θα με κάνει να τελειώσω, κυνκική περσεφωνία, βρισκειtitty ναγαπά και το σκαοτώνει αποαπόστπαση, η μικρούλα μου τηλεφόνισσα. Έμπηγε. Αθυρόφοβα. Έφαγε. Αθόστομα. Έφυγε. Αθεόρυβα. Ποτεμηλεσποτεδεθασαγαπομητρεμνήστρα. 

Φυτεύγω Δεντρωώδω 17: Μηχανάλυση Χαϊκόσημου

Φυτεύγω Δεντρωώδω 17: Μηχανάλυση Χαϊκόσημου

Φτερατόμορφη 

Ερρατώ κιο Σερωτών 

Αποκριστάλως.

Μπόρεις Μπασσό

1. Φτε: Κατακάθε κυπέλλα κοντάρ του τουρλένεται. Κοιτακάθε λιγόρι καϊντάρ της υποκρλίνεται. 
2. Ρα: Οι φαλτσοδέτες των γυμνοπωδών της στο πέπλωμα της στηθομοιχίας του.
3. Το: Η συνθετική κίρκη κι ο ζεμαπιστός πληνθηριασμός της στον μνήμνα του μησεμέλλιτος.
4. Μορ: Ο Καρλεκίνος που τημπήρε Γιαπινέζα, η ολημούσα και ο ολιγολογοποιός [ρεμέρα της Μαρμοτοσύκλα].
5. Φη: Η μηνακουστιλενοιαλλοκαθοριστήρωσή του και ο φιλαυτηριασμός των πλυγμών της που απαστράπτονται των ενδοιαφορόντων τους.
6. Ερ: Θα τη φέρει μπροστά στο σποροθετικό και ταυτόχρωμα απαρνητικό διπλωτό πρόσιππο του Οιανού που θα βγάλει και ξεβγάλει σκασμό, θα πάρει κι αντιπάρει σπασμό [Εκάτη Πέμπτη Αυγούτσου-γούτσου με Εκάτη Empty Οιωνουαργίου]. 
7. Ρα: Θα τον φέρει καταδικοστρία τρεμέτρα κάταπτη καταπακτίνα της παλτόφακας της μετρμητρότητας.
8. Τω: Το εφαμηβαίο σταξίδι στην αγαπωγή: η λαγνότητα των χτυποχρεώσεών της και η χτυποχρέωση της λαγνότητάς του γίνονταν ένα καθώς έπαιρναν σερλοχολμηρές αποφάσεις καβαλώντας βερνερχερτζιανά κύματα και μετατέρπονταν σε μεταναστερισμούς με αναπαραναστεναγμούς. 
9. Κιο: Βεροιαφικέισον, για όσο οξυθυμούνται την Παρακατουρίνη και απαρέσκονται στην αυτοπυροβολή [το λινκντείν αστί φαυλοεφείν]. 
10. Σε: Αφότου μπουκούμπωσαν το θεωριακαιπραξιμάδι τους και μετά το χαοσκαιταξιμίδι τους στη Νιωθωμανιακή Αυτοκριτικαρία, αυτός ήταν αποσπυρέτης της Μαυρηλίας και αυτή κρυπυρέρτρια του Ζοχάρ Ντε Απονευράλ.
11. Ρω: Ήθελε μόνο να τρώει τις ακρονυχίδες της και να γράφει τ' όνομά της σε μορφή παραστοιχίδας.
12. Των: Ήθελε μόνο να της προσφέρει αφηαιρεωμένη σκαλπωρή ψιθυριδίζοντάς της "Προστατπού να κινδυθούμε κυρία νωτιαιοδιοικητά;", μα αυτή του επαναλάμβανε απομερίς κι ολοβραδίς πως "Η παναγιά δεν είναι παρά ανασπαργαναθεματισμός της παγανιάς."
13. Α: Ο Υπαρχείαλλος θέλει να τον σκοτώσει, ματώσοι και τόσοι σκατώσοι-καμπόσοι... εκπληγωμένη πυροφυτεία, εκπληρωμένος δολοφόρος θα κατασχέσει αποαπόσταση ["όπως αντικαταστήσετε κάθε πρόθεμα προ- με το πυρο-"].
14. Πο: Οι ρεφλεξικολογικές παραπροϊμετυμασίες τους ήταν συζευξυνόγυαλος κι ανορεξύσματα κόρτε παλιού, μπιφταίει ό,τιλαχεινικών, πεοχειλικών και έμμρινων αντιρρύσεων [δυιλιτήριο καταφάγιο]. 
15. Κρι: Πιτζεϊχαρβαλωμένα έγχορθα ηχούν κατακαθώς η μημεξεχνολογία της φλογοτεχνίας αντικερίσταται από το απειρέμφυτο της εγκυοπής της [μερέμα τα μερεμαίτια]. 
16. Στα: Τοπαθέτησε τους πνυχτοθήλακες εκεί που κάποτε μαζιεύανε γμουργμούρα για "ναναστενάξω νατωνψύ και τηνύναστινάξω νατωνχή."
17. Λως: Yπερβερτκτικά μαυρομουνιστικά ξεπουλάκια, του μπαρουχαλάκια δεσποινόζα, πλεθαίνουν μακριά. 

Φυτεύγω Δεντρωώδω 16: Αργκόλεμ

Φυτεύγω Δεντρωώδω 16: Αργκόλεμ

[...]άλλιστε, γιατί να πέρπει να προσευχεστείς τη στιγμή που σατώρα καταναείς πως σύμφωνα με τους κανόνες της σαμουραϊγιουέλα οφείλεις να στρέψεις τις ερωτήσεις σου στις αρχέγονες ερωστύσεις, πώς κατόρθωσε να εξεσκίσει τόσο την εωσφρητική μου ικανότητα γύρω από και μέσα στη ρουνική μου κυλότητα, πώς κατόρθωσε να ξύσει τόσες παραπροπερσινές μαρμαρπληγές μέσα από λίγες πρωινές μουρμουρσιγές, πώς να πεθάνουμε τον σπασμένο σπονδυλοθάφτη, γιατί να κλάνουμε τον ήδη κλασμένο μπουλουκοχάφτη, τι να κάνουμε με τον μεθυσμένο κονδυλοναύτη, πότε ν' αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με δαύτη, και με τη φιλναυτία της, με τα ready mermaide της Μαρσιελοργόνας Ξεντυσάν μπορούμε, λες, να αποδεχτούμε πως το έργο τέχνης είναι μια πράξη γυμνότητας αποδεικνύοντας πως κάθε πράξη γυμνότητας είναι όλα τα έργα τέχνης, κι όταν σου λέει "φύγε" είναι άραγε σαν να λες στον εαυτό σου "έφηγες," και όταν λες ότι ο εαυτός σου έχει υπάρξει στο παρελθόν εφηγητής, τότε όταν σου λες "έφηγες" είναι σαν να λέει ο εξωτερικόσιτος εφηγητής "εφέστρεψες," και τότε άραγε όταν επιστρέφεις είναι σαν να σου λέει "καλύτερα να μην έρθεις," και πόσα κολεκτιτιβίσματα ατομοικιστών να ισούνται με το συνονθύλθαυμα ψαριών που ομαδοποιούνται ψάχνοντας τον Απονέμο Δικαιοσύνεμα, ποιος να ξέρει τι να απέγιναν οι παραβάτες των μπιφορδιεντολών "η γλώσση είναι δίννομη." "αγάπα τη Λιοσίων σου ως κρυσφίμωτρο κλεφτών," "αποβολές is more," ποιος να εγγυήθηκε πως θα γίνουμε όλοι θύματα της μαρτυριοσκλήρυνσης όπως ο Αποκαλυφορνικομάχος Σανφρανσισκαριώτης ποδοσπαιδόφιλος-προσδοκαριών-ακόλουθος, γιατί να την υπάκουσα όταν με διέταξε να φάω το γκριζόγαλο, έφταιγε άραγε το ότι φορούσε μια κολώνια-ληστή, γκρεκκωφαντική, το ότι διάβαζα στα χείλια της φιλίπουκαίειdick, το ότι φορούσα το πανοπλικόν του Ben10tham, και επίσης πού να ξέρω εάν όσα έζησα μαζί της όταν δοκιμάσαμε την υπνοβασιατική κουζίνα ήταν κάτι πέρα από το δίπολο μιας ντουζίνας αυγά και μιας ντουζιέρας καβγά όπου ο ένας καθαριέται τον άλλον, ειδικά όταν ο ένας αποτελεί για τον άλλον σκοτοτυπικό βρυχάνημα και ποτέ δεν αποτέλεσαν, ή όχι, τη Φαύστα με τη minnie κρούστα και τον Φάουστ με το mickey εφηθωδωράκι-έκπληξη της εφυδρωδΕκατησδωδεκατουτουδώδεκα, και άραγε όταν ο συγγραφέας είναι ο Θερκβάντες μπορούμε ακόμα να τραβάμε δονκιχωτόμους ως τη νεονιότητα, και είναι όλα αυτά προφλεγόμενα και αποθεωρητικά προ ιππότη θέμενα, ω παντεσπανιόλα υβριδεσποινασμένη, ποιος να γνωρίζει αν ακούς τις ερωστύσεις μου και αν είναι σωστό και πρέπον να προσεύρχομαι παρά τις εντολές σου "και ελθέτω η μουσική σου στο(ν) βασίλειο των Μοτσάρτς, εκεί που κάποτε θε ν' ανέβει και ο εξηκοστός πέμπτος Μπαχ, εκεί όπου η αγχάπι γίνεται λόγος και ο λόγος λαγός," και άμα δε με ακούς, τότε τι να φταίει, άραγε μούχλιασε ο ακροθηγουμενιτσεϊστικικλαλιστατιστικολογοδιαρρυακινδυνοσαυροχοπτωσοδουλεμποροπεδιοπτραβολογεωμετρητάπητας ή έχει πρόβλημα πτώσης πίεσης και ο παραθυροειδυλλιακοθερμοσιφουνεσκομπραϊανενοπληνκαισυνελευσαντοδοντομινωταβρωμοστομασκουνελιφασλέβητας, άραγε καταναούμε ότι οι σκαϋπνίες σκοτώνουν τον τηλέφονο όταν ο λεπιδερμητικακλειστοφοβολοιδορολογιακοσυλλεκτρωμαντιρεβυθλεεμετομπαρδονζουανσεκμπιφιορδιεντουτωμύκητας αποκαλύπτεται ως τοποθέσει αντεστραμμένος τσουγκραναριθμιτοχονδροειδεστατουαζωτορινοκεροφυλακτοπλοϊκορκολγκερλιχιωσαφουσκαφοκεφαλανταλεξισφαίρωτας ή το αντίθετο, και μπορούμε άραγε να γνωρίζουμε εξαρχής εάν ο ζένοπλος αγαιώνας θα οδηγήσει την αυλαιοντή του θεάτρωτου βαφλαβλήτου να πέσει οριστικά όταν η μοδοιστρογονιμοποίηση της ιδιοχιροσιμειο,τικιωτικής σπηλελαιογραφίας κατέστρεψε οριστικά τον αναλφαναβλητικό πολιτισμό, και άραγε μετά τα τελεσιγραφαηλιστικά υγραπτά των παυωπιανασαγαπάουερπαφ γκερλς ο lay geek οφείλει να μιλήσει το gaylick των highglands και να χωρέψει με τη χωροχρονοχλωροφυλόφιλη Κατεργίνα Αναπαραγώγου που του σφυρίζει και τον δρεπαναφέρει, άφαγε, αυτά τα σπαράγματα όρασης με καθιστούν μωσάικο στα μάτια της ή μήπως ιπταμενοδυσκολεύεται να το δει με τα μάτια του Ζωρζ Μπατμπράιγ ενώ ταυτόχρονα το ομολογεί με το περίγραμμα των λέξεών της και το αρνείται με το μονόγραμμα των φωτογραφιών της, κι αυτό καθαρά γιατί η οικοφρένεια και η σχιζογένεια είναι το ζευγάρι που φλερτάρει πάντα με τη δημαγχολία και τη μελοκρατία, και πριν να φύγω άραγε πρέπει να ζητήσω ένα φυλάκη, ένα γαλτελικό φιλακί, ή μήπως θα αποτελέσει κι αυτό ένα νεκροφιλίμ εκφραστή μιας θεωρίας συνωμοσίας για την ύπαρξη μιας ελοχίμαιρας, άφραγκε για να προστατευτώ θα πρέπει να φοράω ιλουμινόχαρτο και προφμαλακτικό, και άφραγε η απάντηση στην ερώστυση "ποιος βρέχει" όποτε λέμε "βρέχει" ήταν εν τέλει "εκείνη"; Τομή χάθηκε από τον τίτλ[...]

Φυτεύγω Δεντρωώδω 15: Κθούλη

Φυτεύγω Δεντρωώδω 15: Κθούλη

Ανούμας: Αναρωτήσου τι υπάρχει κάτοπτραπέζι και interdisciπλύνε τα χέρια σου πριν το ακαδημαϊκό φαγητό. Στην ερώτηση αναφορικά με τις διατροφικές του συνήθειες, ο Σεξισμαήλ απαντούσε συνεχώς με ψηλομυτοχονδροειδέστατα αστεία, ακολουθώντας τις αρχές της αναδιπλασιασμοδαιοντολογίας, θέλοντας να συνθέσει τα Αβοκάντος της Πίτσας. Τι γλυκούλης! Η αχρωματοψία του ήταν στη βάση της δυσλεκτική και η δυσλεξία του αχρωματοπτική: μπέρδευε τους τόνους του "κίτρινου" μπερδεύοντας τις λέξεις "custard" και "mustard" ενώ ο παιδικός του έρωτας, η κιτρινόδερμη Τρίνι, η κίτρινη Πάουερ Ρέιντζερ πέθανε μέσα του όταν έμαθε πως δε θα γινόταν ποτέ Πάουερ Ρέιντζερ ο ίδιος, παρά μόνο ενσάρκωση του πρωταγωνιστή των Βι Αρ Τρούπερς (τουέστιν, και κυριολεκτικά: "Bastard"). Θρυμματίωση, πλατφορμεμφυτοζωώ/ούσε, μετά από έναν πλήρη κύκλο άγχους και υπερέντισον, που ξεκίνησε καθώς δυσκολευόμουν/ταν να παραδεχτώ/εί τα όσα έγραφα/ε στα παλιά μου/του, ξεροκιτάπια. Λακανικόβλητος, περιπαθητής και οδυρμπόρος, υπολόγιζα/ε τη μοίρα παρελθοντοστρεφώς με ένα πραγματογνωμόνιο και πολλά αποδεικτικτάκτ στοιχεία. Αρκετά με τις παιδικές φοβίες του Ανούμα και τη μετάλλαξή του σε Σεξισμαήλιο.

Άμπας: Αναρωτήσου πώς αναλύονται οι μύθοι του Workshώπου. Στον αντίποδα όλων των πλημμυριόποδων στέκει η Αντιπεινελόπη, μητροκτόνος της Αφ. Αγίας, με τα ενδυματολαγνικά πτυχοσυστήματα. Αναπαυσιπονοκεφαλοκαρχαρίες στο τέλος της σφυρουφήχτρας που μας/τους περίμενε στο παρηγουρητήριο και στην τελευταία κουταλιά της αλλοκοτόσουπας. Oralδικές analαμπέζ. Τετραπέρατα πετροτέρατα με φλερτοκέρατα. Το κυνηyin yangst ανάμεσα στο ελμερφαντόδοντο και το μπαγκσπαντεσμπάνι. Ξεκαρδυιστική πομφολογική σημειωτική αναγωγή της Καρτασημιτικής καταγωγής. Βιωματικό παιχνίδι και παιγνιώδης ζωή, βίος και Πολ-αιτία [βλ. παρακάτω]. Τομέιτο-τομάτο, κύβος του Ρούμπενς, πίνακας του Ρούμπικ, ηχογράφηση από τον Κιούμπρικ, σκηνοθεσία μέσα από το Κιούμπεϊς. Αφοσίωση στην αφομοίωση και αφομοίωση της αφοσίωσης, ψυχραιμία - πλησιάζει η εβδομάδα των παθολόγων. Ας επαναλάβουμε το άρρητο κι ακατονόμαστο: μαστόδοντας, το ζώο που συμβολίζει το στοματικό στάδιο ειρήνης και αμφιφλοιοφιλίας. Φαυλιόδοντες και χλωροφορμέμφυτη παρότρμηνση και etceroχρονισμοί. Καμιά φορά μιλούσε τη μυστηριώδη γλώσσα των Χορκχμέρ περιβαλλόμενη από τεοντοραντόρνεα. Το όνομά του έπαψε να είναι Σεξισμαήλ, ή Άμπας, ή Ανούμας. Το όνομά του ήταν Χάμστερ Συναισθηματικής Υποστήριξης Πνιγμένο σε Τουαλέτα Αεροδρομίου. Ίσως ο πλανήτης να χωράει σε μια μπάλα και ο Άμπας να εκφράζει την ανάλογη ταραχή που προϋποτίθεται πριν τη συνειδητοποίηση αυτή. Τσιπότλεμπολ, φύγε!

Ζε: Αναρωτήσου πώς το οξυζέν του πλανηταρχοποιού επιτυγχάνεται με το τυχυδαίο πρωτομυρικιστικού πρωτοκλασατόρι. Όφειλε να δώσει έμφαση στις πολύ μικρές στιγμές της ημέρας όπου έννοιες που εκφράζονται μέσα από μονοσυλλαβικά ηχητικά σινιάλα μπορούν να περιγτραφούν μόνο με πολυσυλλαβικά λεκτικά σύνολα: επί παραδείγματι, το "ωχ" αποτελεί μια "αποστασιοποιημένη συνειδητοποίηση της πυκνότητας της κόπωσης." Διάφορες προτάσεις για την μπρεϊβχαρτογράφηση του μη-εαυτιστικού φάσματος. Κοινώς, μια ανορθοδοξύμωρη ζανπολσαρτριοσκλήρυνση λόγω έλλειψης είσπνοιας παραδοξυγόνου οδηγεί στην ανασκυρτότητα και τη γαλήνη της πλάνης της ταραχής και της ταραχής της πλάνης. Αρχιτεκτοπλασματικός σχεδιασμός ισποινικών εστοιχειωμένων ESPιτιών μετά από μια σειρά από παραμεσαιωνικές wiccaλεότητες. Με ενστάσεις από τον Σουηδοβιετικό Μπολσεκαιλολεκορμπυζιέ, το ριψοκίνδαλμα του κρασιοναλισμού στο Βαλβιδοστόκ, εκεί όπου το απόλυτο άκρο της δύσης συναντά την ανατολή. "Η ζωή είναι ένα παιχνίδι," ναι, ναι, είναι σαν ένα ματσάκι τζιχάντμπολ με παίκτες υπό την επήρεια μωαμεθαδόνης που τους χειρίζομαι με ένα jamesjoystick. Όλα αυτά, εξαρτήματα μιας μηχανής εσωτεριστικού καυσοξυλόφωνου.

Πολ: [...] εξουδετερότητα της αμοιβαίας spandexουσιοδότησης, μαλλαρμέγοντας λίγη ποιητική ευαερολογοδιάρροια. Χαμένοι στην ενοχλοβοήθεια, μασούσαν κηδειόχορτο. Επιστροφή στη γεύση και στις συντηροκροκέτες. "Όμορφη oeuvrαιοπούλα, με ολοκαπαύτωσες," είπε ο Ανούμας. "Πολ-οκαπαύτωσες," διόρθωσε η Αντιπεινελόπη. Η καρναβλητικότητα παραθυρούσε τα συναισθήματά τους από ένα κρυφό στηθοσκοπευτήριο.

Τούτες ήταν οι τέσσερις κθουλές της Αποκάθλιψης που οδήγησαν τον Πιθανέα στην ονομασμένη Κθούλη.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 14: Μεθερμηνειόπαυση

"Δεν υπάρχουν στιγμιαία ατοπήματα και αιώνια Ουτοπία, παρά μόνο φευγαλαία ουτοπήματα και μια παγιωμένη Ατοπία," είπε στον νεαρό μαθητευόμενο για να αποκρυφσταλλώσει τη θεωρία. Η συνεχής διασκέδαση είναι θανατηφόρα, οδηγεί στην λουναπαρκινοπάθεια της πράξης. Βρήκα την έκτη μου παραίσθηση, αλλά πρέπει πρώτα να τελειώνω με τις πρώτες πέντε για να προχωρήσω σ' αυτήν. Μου δίδασκε τη μηχανική των υδάτων, υγρά να ζωγραφίζω, να γραναζογραφίζω. Κάποτε νόμιζα ότι την άκουγα με προσοχή σε ό,τι έλεγε. Μιλάω στον εαυτό μου για το ότι μιλάω στον εαυτό μου. Στα μαθήματα δολοφονητικής της, μου τραγουδούσε την εικονογράφηση του Απολεσθέντος Παραδείσου του Μιλτονοφελή υπό Γκυσταβρωμένου Ντορεμιφάουστ (θα επανέλθω στο θέμα αυτό σε μια από τις επόμενες χοανμιρολατρικές αναμνησίδες). Κάποτε νόμιζα ότι την έβλεπα μέσα από τις καθημερινές της μεταμορφώσεις (κρυφοκοιτώντας μέσα από τον ακουστικό γουντιγκαθρέφτη της). Εμφανής βούληση για οριστική αορατότητα και καθορισμένη επιθυμία για αοριστία. Είδες; Έμαθα να φορώ το εκάστοτε πουκαμνισοτροπικό, ειδικά εκείνο με τα φρακταλούλουδα, που είχα πάρει από την οδό του Ελευθήριου Βενγαζαίλουρου όταν δεν είχα γίνει ένα με τα μετανιωστευτικά ξενίτια στην ξενυχτιά. Έμαθα να γκριζωγραφίζω τη μέρα τη νυχτικιά και τη νύχτα τα πρωινά χτικιά. Στο κέντρο του φράκταλ της καθημερινής ζωής υπάρχει το μουχρωμοσωματίδιο (της θεϊκής σονάτας του σελυκόφωτος). Γιάννης Χίγκσος, o ασχημόπαππος που μεγάλωσε, πέθανε, αναγεννήθηκε κι έγινε κύλκνος, shit, they spilled Killkenny. Κάποτε νόμιζα ότι μύριζα ό,τι ήθελε και χρειαζόταν. Η υποκειμενικότητα της υποκειμενικότητας. Παραδείγματος χάριν, το στρώμα γυμναστικής, κρίνοντας από τον ιδρώτα μετά την παχυσαρκαστική αυτή γυμναστική, ήμουν πεπεισμένος ότι ήταν φτιαγμένο από υπερφιαλοβάμβακα. Έπεσα έξω, κυριολεκλεκτικά. Έπεσα ευλογημένο θύμα μιας πιερπαολοπαζολίσθησης. Με μισανθρωπολογικές μελέτες, τυλίγοντας τη σύμπνοια. Ανοίγοντας τη σαμπάνια. Πνίγοντας τη συμπόνοια. Δυσπνέω πλέον από τα ημιδιαφανακροινοπνευμόνια. Κατάλαβα καλά το νόημα της ηπαραξίας, τη ζωγραφική την αφήνω κατά μέρος. Κάποτε νόμιζα ότι την άγγιζα, σωματικά και πνευματικά. Τα μαλακά μας αγγίγματα ήταν πέτρινα; Προσπαθώ να κάνω μια μετάφραση της εμπειρίας της εμπειρίας της μετάφρασης. "Η Ερμίνα." "Ο Ερμείδης." "Ο Ερμίδης." "Ο Παρμενίδης." "Το Παρμεζάναξ." Η κιβωτός ήταν ο παράδεισος (δολοφονητική, γαρ) - στην είσοδο ο Πλάγιος Petshop, με την εκάστοτε χειρονομοθετική ρύθμιση. Αυτή κρατούσε τα Συγχωροχαρτοπολεμοφόδια, τα Κενά Σπερμάρια, τα Δικαστήρια και τα Δικόγραφα, τα Χειριστήρια και τα Χειρόγραφα της Νεκράς Bandicoot. Φαντασμαγοραφοβία του δογμαυτισμού και δογμαυτισμός της φαντασμαγοραφοβίας. Καλλιέργεια με το ζανπολσάρτροτρο. Οι θεωρητικές πράξεις και οι πρακτικές θεωρίες της αμεποσαμεργοθεραπενίδας που τρέφεται συνειδητά μόνο με γεροντοκορεσμένα χαρμολυπαρά. Ο Άγιος Πετροβολισμός της Μωρίας της Μαγδαλοιωνής (που κάποιοι λένε πως ήταν μενενσνάρκωση της Μεταμοντερνιστάρ και πρώτη γυναίκα γιατρός που έφερε τα αντι-φιλισταμινικά, που κρατούσε το τυφλό σκυλί του Παβλοφθαλμοδοβάρ). Κάποτε νόμιζα ότι γευόμουν τον χαρακτήρα της. Καγκουρολαγνεία και καπροφιλία από το Γκροτέσκο Εξπρές. Νόμιζα ότι γεύτηκα μαλλιά και προβλήματα λυτά κι απεριττώματα. Τώρα απορρίπτω, όπως μου έμαθε, ακόμα και την ίδια μέσω της ιδεολογίας του whatforισμού. Κάνω επίκληση στη γλωσσική μου μούσα που μου έγραφε σε τέλεια ελληνικά, αλλά σκεφτόταν σε γκρήκλις. Κάνω εγκρήκλιση στη μουσική μου γλώσσα που ό,τι κι αν έκανε τελείωνε σε γραμμένες σκέψεις εκτοσελίδας και ήθελε να βρίσκεται πάντα εκτοσελλάδας. Εν τέλει, για να τελειώνουμε με την υπόθεση του αντονεναρτοποιείου, δουλεύω για μια νυχταωςτοπρωηνγκόμενα; Μια μετενσαρκοζί της χιτλεροφημίας στο νεγροτάξιο; Μια μαυροπανθηρόστομη συνταξιοδοτημένη συνταξιδιώτισσα; Μια prime time συνδρομή στην προϊστορική TV με τα πριμιτιτιβίσματα; Απέστρεφε το βλέμμα όποτε μου μιλούσε, και κοιτούσε τα πόδια της, γλυκιά όσο και σιχαμένη, σαρανταποδαρχαμηλοβλεπούσα, ειδικά όσο σαλταραντάριζε. Μεταμορφώνεται καθημερινά στην ερωτευμένη φυλακή, "είναι δικός μου, καταδικός μου κατάδικος." Πανυπέρτατη αγαπειλή. Το τζουρασικπάρκινσον της σβαρτζενεγκεντροπίας.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 13: Πρινκαιμεταζέρες ή Ο Συμπυροβολισμός της Λάθασσας

Φυτεύγω Δεντρωώδω 13: 

Πρινκαιμεταζέρες ή Ο Συμπυροβολισμός της Λάθασσας

"suffering from cupcaches and milkshaches"

Άναψα το πορτwhatif. Ξεκοινωνώ τη μέρα με μια ασπρηπετραξεσπρεσιέρα και με τα ντουμσπιροσπεροπίστολα της δια βίου πάθησης. Κυλάω με δύο πόδια, ένα παραλλήλημα ελεύθαμπων συσχαωτισμών ομολογώντας αναλογίες που αναλογούν σε ομολογίες ισχνότητας και πολυλογώντας απολογίες που απολήγουν σε πηλολογίες πικνικότητας. Ξαναζώ και πάλι για άλλη μια φορά στην εξαντλυσιστρατόσφαιρα. Η γη μας, λιβανισμένη, η συν-κυριακή αποτεφρωμένη γη μας μετά τη θειική αποβλητουργία. Η απανθρακωβλάκωση του περιβάλλοντός μου, είναι η ταυτότητά μου και όλες οι εναλλακτικές εκδοχές μου. Αναβιώνω το μαρτύριο του χριστιναγκιλερωτού σταυρού με τα δανιηλχαρμολυπειρώτικα τραγούδια της ξεγνοιασχετοσύνης. Τείνω να αγαπώ τα αμφιβιονικά μου μέλη που μεμβρόντητα με καθοδηγούν στην αναμοχλαγωγυγία καθώς τελετάρχουν τη σκασιαρχειοθέτηση της διάσπασης προσευχής μου στο νοητικό στάβλι του Διαυγεία. Μόνον εκείνη, που τόσο θαύμασα, μπόρεσε να με κουράσει: για το πόσο πολύ με θάμπωσε, άλλο τόσο δε με άκουγε, έδινε την εντύπφλωση της κόπφωσης. Εξαντλίες εξουθενερού. Τώρα πια, τροφή μου μισανθρωπιούχος ευερεθισμός αλλά και καθωσπρεπόσπρια. Κορφή μου προνοημιούχα εβερεστέτ, στα προάστια πρωτευουσών. Γκυ Νιλσμπόρ και η Νανοκοινωνία του Θεάκβαντος. Συκοfanta βεριcoca-cola. Διακοπές στο ξενοφοβείο Χίτλρτον δίπλα στην Ausch-Beach. Ο πολυβίγκανος τρισκαταρακτιβιστής αναπτύσσοντας έναν μυθομανουνού, διακηρύττει πως το γάλα μεγαλώνει-μεγαλώνει γερή σκλαβιά στα Νούλαck. Μάταιες προσπάθειες διάσωσης ενός αποικοσυστήματος (τα εν νίκω καρπούζω μη εν δήμω κουρτοβοικολόγω). Όταν πέθανε το καπτενσπόκεμον θρηνήσαμε πίνοντας διαστημικό charmandλι. Πειραματίζομαι για νέες συνειδησιακές καταστάσεις με τη βοήθεια Alan Whatsupδόκιμων εθελοτυφλοντών που παίζουν όλη μέρα με το τάβλετ.

"Τι ωραίος κύκλος" μου έλεγαν τα ηλίθια ανθρωπάκια βλέποντας το στραβά - επίτηδες - ζωγραφισμένο μου εξηντατετράγωνο. Και αντίστοιχα, "τι τέλεια σφαίρα" σαν έβλεπαν το ελλειπτικό μου εκατονεικοσιοκτάεδρο. Αν είχα ένα κενόμισμα κάθε φορά που έπρεπε να γεμίζω τη μουρμουρολαγνεία τους τώρα θα είχα γίνει το ιεροφάντασμα της γνησιωπής. Θα σβήσω την ακατάσχετη μπιριμπίρα πίνοντας τον αμιλήτη. Με καλοπιάνουν με μιξοπαρθαμυθένιες αδελφοιγκριμάτσες. Τους διαδοικτύρω φοβοκαιδειμοσίως. Μόνο αυτό ξέρω να κάνω. Μόνο αυτό και ξέρω να χάνω. Με ρίχνουν στην σκουμπιντουμπιδιάρα. Διάνα. Είναι χρωστούγεννα και πάσχω ταυτόχρονα από αποθανυνκαιεσαειπνία. Η Ψευδομάδα των Παθολογιών: Ψυχότρυπα. Κουφότροπα. Μυρμηγκόβραση. Μόνο τρεις μέρες έχει. Δεν μπορεί να με ευδοκοιμίσει η μουσική της μπετο-βενζίνης. Όλοι τη θεωρούν το ύψιστο μουσικό ιδίωμα, μα εμένα μου ακούγεται σαν άλλη μια κατασκευιαστική διαδεικασία, μια κακή τρυπόθεση αλλεργασίας, μια μοιρολορχήστρα που πληρώνεται με επιστημαλφή. Σαν το πνευματικό πεδίο που απαρτίζουν κακαδημαϊκοί βηχαναλυτές με σπευδεπίγραφες διαστριβφές και εμπρηστημονικά συγκαύματα. Οι μακροκερδοσκόποι σπεσιαλητάμπουρες. 

Καταφεύγω στην Καγκεμπέκετ και στη Σιαηεϊονέσκο. Μου επιτίθενται μουστάρδην φαλλακανικά αγιατολαχανικά (μήπως έλεγε ψέματα για τη χορτομαγεία της, μήπως ήταν σουβλακανικά;). Είθε οι προσευχές σας να συμπραγκαλαχθούν με τα μαρσαλμακλουκάνικα με τη μανακουραγιονέζα και το λογοτεχνικέτσαπ (της ελληνικής αριάγνειας μιτάφρασης και του κρύου διαφημιστικού χιούμορ δεκαμικροιμητσουμπίσι, όπου μετά την επαφή μαζί τους βιτριολίσθησα και κεζαπογειώθηκα). Δε με έσωσε το μουτζουρασικπαρκτικολεξοτανίλ. Δεν έκανε τίποτα η κρέμα ευειδυσλεξαμβλωμαντύδρωσης. Δε δούλεψε το τιλερέφωνο του τομεσοειναιτομινιμαλισμού. Δεν έζησα ακόμη καμία εγκαυμβλωμένη ρωγοζεχνία που να λεξορροΐζει την ευραδυναμία. Όλα μια αναμονή αλληλεπαλήθευσης του θεομηνιμαλισμού. Ακίνητος, ακτινίατρος παλιρροιοειδών πάντα παρατλληλτρεί. Ίσως χρειάζομαι μια ένεση ξεπορτιζόνης στη Σασπενσιλβάνια, ή τουλάχιστον να ξαναγίνω κλεισουρόβλακας, που τραβάει τη σκανδαλιναβία. "Εγώ πάντως μια φορά κέρδισα τη διερέυνοια της βιβλιοθεονόμου." Εύγε. Η προσωπική μου φρενοβλαβολογία του κατ-ουρα-νού στην πόλη που έθρεψε τον Ντάρβθιν-Βέηντερ, όπου βάρβαροι λαμαρκλεκίνοι και πολιτισμένοι δαρβαβουίνοι συζούν. Η ευηθομετρία του κάθε συλβιαπλαθεόφοβου θα νικήσει την κακή και κακόβουλη επιδερμηνεία της κάθε προχειρομαντείας χωρίς εργαλεία είτε μπιχεϊβιοποριστικά (όπως τα κατσαδαβίδια) ή ιδεοληψιολογικά (όπως η μαρξενσπένσα). Ήρθε ο καιρός να ανάψουμε τα τελευταία μας αναπαυσόξυλα, να ξαναζήσουμε κοντά στα αντρόσκυλα μια τελευταία στάλα χομοφαμπεράδεκτης ζωής, όταν το λιβελουλακί thomaskuhnούπι μετσιμπήσι. Paradiagmondshifts are forever. 

Που είναι κύκλοι. Που είναι επιστροφή στην συμμητρική ταπερνοφροσύνη και συσεμνολογία αντί για την ταπαιρνωκαιφευγολογία και συμφγεροντοσύνη. Που είναι έστω υπερπολύγωνα. Που είναι επιστροφή στη λατρεία της λαθεάς του Errotten και των Ζωόμπι, του Αυθαδώνιδος και της Ταφροδίτης. Οργασμοδαίοι και πεντακάθαρτοι Υπέρβεροι γεράσανε ζώντας indastreetίδες με την ξυλοδαρμόζουσα οδύρμα. Πίνω λιθομνημόνερο από/με τον ραμφορέα που παριστάνει την ευειδυστυχία των μενεξέδων. Ο δεκεμβρυοκολάπτης, το νωχέλι και οι κιβδέλλες τους. Το υπνεύμα αντιλογάριθμου. Πολιορκητικός φλοιός, το αμυντικό επίθετο. Μόνος μεσολαβητής μου προς την απρόσιτη πραγματικότητα, ο whatifηκας.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 12: Θυμάσαι τη σπογγοχρέωση, εμπλαστροναύτη;

Φυτεύγω Δεντρωώδω 12: Θυμάσαι τη σπογγοχρέωση, εμπλαστροναύτη; 

Η αχρωμαυτοψία του άλλοτε νεcrew μου γίνε-κόσμου. Οι μέρλινμνες της Μεσμεράλδας για τον Κουασιμοδιστρόβιλο που φορούσε το απροκάλυπτρο γίνονταν ορατές σαν γυάλιζε το φοβητρώ του αμαρτατελεύτητου ακαθαρτθρέφτη του. Αστικό ασβζέστιο, πολυκαρποικίες, κοινωνικές συνθήκες που προσιδίαζαν σε πιπέρημο ή σε πανταχούρταγο πυρκαγιέν, η τρωγλαυξομοίωση της αυτοσαρκαστυφιλίας. Γύρω τους όλοι μιλούσαν μ'ενοχεσμένοι και με κραχύπτοπτα δενεχοφραγκομαχητά.

Όντας σε υπερδιεξέργερση, καλωδιοπομπαιοργανώνουν ένα υπερατλαντάρτικο πλωτής πόλεως. Στο ταξίδι πέρασαν από το δηλητακρωτηριασμένο εγκεφαλακρό φαλλακρωτήριο, όπου και αναψυχαναγκαστρώθηκαν αμφότεροι από τα εκλαϊκολακευτικά τους σχόλια. Τότε γεννήθηκε. Αλλά όχι από το σμίξιμο των υγρών τους. Το αληθινό τέρας του Σταχτοδόχ-νες δημιουργήθηκε από τη μακρόχρονη συσσώρευση αλαλάτων μέσα σε υλικό περιξφθόριο και πνευματικό δολιοφθόριο στη μέρλιμνη.

Δε φορούσα μαρκιντεσαντηλιακό στη Χαρακιργιζία, δε φορώ και τώρα. Δε φορούσε απορροφυλακτικό στα Χάικουλαντς, δε φοράει ούτε και τώρα. Παλπ πολλαπλαπαφλασμός στο ξελασπόλουτρο. Παιξεγελασπολογία και ύστερα πείνα. Αντιλαμβαγεύομαι μια σοκοσχιζογκοφρέννοια. Τάισα λίγη και τον Κουτσομπόλυγουντ Πέκερ που τρυπούσε τις κοινωνικές διασυνδέσεις με το μπλαμπλάκ-εν-ντέκερ. Καιρός για βιβλιοφαγοπότι: Βάζω ασπαράγκιστρο στο μαυροάσμπεργκερ κινγκ. Μανιτάρια, αλλά κρέμομαι από τον γινγιάντζο της συνπληναισθησίας. Η σαβουαρβιβριοθήκη της είχε πιάσει μιχαλησκατσαρίδες.

Γεσθημανικανομύητος ψυχολάγνος, εφαρμόζει τη χρωμιοπαθητική: Ένγκελειστος στο μεταμορφανοτροφείο μου, βυθιζωσμένος στον εγκαταλύπνο μου, επιχειρώντας μια πανσπερμηνευτική αποκρυμνογραφία της αντιθλιπτικής μου ικανονικότητας, δε με προστάτεψε η πονηροπαγίδα από την αποπνικτικτίκ ατμόσφυρα και τον αλατοπίκτερο. Κοινώς: δεν μπορούσα να ξυπνισαπέχω από την ονειρική και εφιαλτική κατάσταση, για να είμαι ειλικρινής, δεν κατανόησα ποτέ τη διαχωριστική γραμμή.

Θάνατος του Φερναντυσταργουόρσχολ Περσοέα που θα βγει με τη Νεκροφηλία, κι ας disπέρσωραία. Έγινα πια σακαρακοσυμπλέκτης, μαζεύω τα σκουπίδια της γανυμηδυποδήγησής μου, γίνομαι τσιφτευτελής. Exasparcophagusto, αυγοκακογουστιάτικο φουγγάρι, προπροιωνίζεται. Κελί-φως, κεφαλάρι, κέλυφος, κελάρι, έλαφος. 

Φυτεύγω Δεντρωώδω 11: Αυτοποιητική Αντιστύξ

Φυτεύγω Δεντρωώδω 11: Αυτοποιητική Αντιστύξ

Ο Τουιστάνος κι η Σχιζόλδη αποσχίστηκρακ. Κομβοηθύματα. Τον πρώτο περιμένει τώρα η τρυπανούργα κρακούργα Λαίδη Μβούργα. Ο ευταραξίας Μισελλήνειος ασποσχίστηκε από τη Μη-σε-λένεια. Ο ξαφνικός φόβος λειτουργεί ως εντρομοπαγίδα. Η αναϊπάντεχη Αντιστύξ. Η σιδηρά Πορτμαντόνα μου κολλάει αλλά και χάνεται στη μετάβραση. Συμφερ/οντολογία της αγνοιότητας. Όλα τα στάδιά της είναι μεταβραστικά και κλουβιαστικά. Έπρεπε να βγάλω νωρίτερα δάκρη από τα συμφοριζόμενα του συγκειμονό που φορούσε. Η Παυσιπόνη ακολούθησε την Αφλόγα. Με κουτσουκελάηδησε ο φλογέρακας. Τώρα θα επισκέφτομαι μόνος τον Θρηνοχόο της άκυστης Θώμης της Ακοιμάτης. Όταν μετά τις τρεις μποίρες η μαντάμ κιουροδόχος μου πίστη κόντευε να σχάσει, προτιμούσα τη λέξη μπάνιο από τη λέξη τουαλέτα, μιας και η δεύτερη παραπέμπει και σε ένδυμα, ενώ η πρώτη σε έκδυση ενοχοποιητών. “Τοποθετήστε την κάρτα simαινόμενο στο σημαίνphone”. Η νύχτα της συμκαμφοράς. Τα ιντερνετολόγια φέρνουν ινφερνολόγια. Η στυξ με ξυμfairy, αφαιρεί τη λύπη με μια μόνο σταγόνα αίματος.

Δεν είχε ανάγκη τη θηλυκόνη. Ήταν η σκανδαλοποδαρούσα μου που ζούσε πέραν του καλτσόν και του κλαξόν. Μετα-μεταμορφέρνα, αμφιστιγμεί πραγματοποιούσε την πολυσωμία, ακόμα και παρά την απειροστομία μου. Έβαφε τα μνύχια της με χρώμα από την κώμη της Βερνίκης. Χτυπούσα τα ευρυμάνθεια καπρούλια του κυνικηματογράφου της, δίνοντας νέα πορεία στην ταινία μας. Ξεφτυχώς δεν παρέλαβα κάποιο διεξόδικο. Διακαοπραξία. Το γρηγορότερο φαρμακείο στέλνει τη δεκαεπτασίβυλλα με χαϊκούριερ. Κάθε φορά που από το qubit κβαζάαρ περνούσε ένας μεγαλλόφωνος κεμπέκρακας, ήμασταν τυχεροί που τον ιταλοκαλβινικό ναό μας στήριζαν γερά οιωνόκρανα. Η ανομοιομαλία: όταν ανακαλύψαμε πως οι κόρες των ματιών μας είχαν τους ίδιους οπτικούς γωνείς διαδράξαμε βλεμμομειξία.

Πού να βρεις γη, ναι, κάποια που να μη θέλει ν' αναγκαστρωθεί, που να κουβαλά σαν κι εσένα κοφτερά υπερκατάνα πολεμώντας τον υπερπλινθπληθυσμωρισμό; Εβαφε τα δάκρυα των ματιών της με λυποδιαλυτικό πράσινο τσαϊλάινερ. Έφυγαν φρύδιν μάγδαν με τις φίλες της. Για να την καταστκτήσω απελπιστράτευσα την Πολυόρκα τη Φάλλαινα. Αφαίρεσα το ξύφος μου από την πρωτοζωοθήκη, παραμερίζοντας την κεφαλοποδολαγνεία μου και κάθε μαφαλντασίωση. Αντικατέστησα το Καρντασάιν και το Βροντιζάιν με το πλιατσικίσιο γάλα που λένε πως προσιδιάζει περισσότερο στο μηληστρικό. Ο τηλεσκοπός μου ήταν πάντα ευκατάσκοπος. Θέλαμε να βγάλουμε ατελείωτα φράγκταλς και να δούμε το ηχόχρημα:

Ω, πονώ στη σκέψη της μοναχικής Απονευρώπης

Και, ω, θρηνώ στη γού(ρ)να της χαρτομαντηλόπης

Και, ω, πια δε συμφωνώ μ' όσα λέει ο Αγαθακόπης

Δε βλέπω πια μεταμορφωστούνελ. Στα όνειρά μου με κυνηγά ακόμα η ατμομέγαιρα. Έγινα εσχατοφυλόφιλος, πάσχων από τροχοσπιτοπάθεια και τυχόπτωση. Αδυνατίζω τρώγοντας απείρως πολλά εθελοντεζαβουκάντο και χορτοφαγικά μαύρα ζαχαροπεπόνυ. Έντερα στο μπλαζέντερα στο μπλαζέντερ. Σχημική στοιχειοδέτηση του/των φαντασιόπλαγκτον. Ο μάγος του όζοντος. Ο Γεννήθνητος Αρχιτέλης επέστρεψε, όπως πάντα, από τη θεσπερινή Εσπρεσσιέρρα Λεόνε. Αντίο Αλήθσια, αντίο, φευ!, Λίσυα. Το παραπέντασμα καταπελτασμάτων. Κρατώ τα πομφολήγα και καλά – και καλά. Πίσω στο παρακαλαλούμ του αστροναυτισμού. Το πριμαντόνατ συνάντησε την αρχή του. Αυτή ήταν το τέλος κι αυτός το ένα δευτερόλεπτο που υποκλίνεται. Άντε, γεια μας, καλή μετεμψυχοπόρνευση ή έστω εκποπκόρνευση. Ain't too tobiased yet. Το σαρκοβόρο μπονσάι μπορεί να είναι και χορτοφάγο. Η ναζιάδικη τρυφηλερότητα καθάρφτηκε στον κουνελάκκο. Λόγος; Αυτοποιητικό αίτιο.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 10: Η Ανεξακριβωτός του Παρανώε

Φυτεύγω Δεντρωώδω 10: Η Ανεξακριβωτός του Παρανώε

Μάζεψα μερικούς κοντραμπάρσους και ξεκινήσαμε να μαζεύουμε ζώα και φαΐ για την ανεξακριβωτό του Παρανώε. Τους ξύπνησα από το ψυχωγυγικό τηλεοπτιμιστικό πρόγραμμα μετατρέποντάς τους από Ληθαργοναύτες σε Λαιμαργοναύτες. Με πήρε ο ύπνος καθώς ταξιδεύαμε προς το Γκροτεσκέιπ Τάουν. Παλιά ονειρευόμουν έναν Μαδαγασκαριαίο Θάνετο. Τώρα ονειρεύομαι έναν σκαραβέβαιο υπό την επήρεια πολλών ωρών στο Νύσταγκραμ. Ξυπνάω και ποστάρω εκεί ό,τι ονειρεύτηκα.Τα μοζαμβικυλεανδρείκελα που έχω για συντρόφους χτυπάν μ' ένα ποντίκι το σύμβολο του ωτοστόπ κάθε φορά που αντιλαμβάνονται πως κάνω κάτι. Μας διέπει αλληλαπέχθεια, αλλά γι' αυτό είμαστε φίλοι. Νευριάζω επειδή τρώω συνέχεια και τρώω συνέχεια επειδή έχω νεύρα. Η τροφή είναι το καύσιμο και η ωφελιμυστικιστική νηστεία ο ήλιος για τα οικολογικά οχήματα και εγώ γεμίζω μαχαμπχαρατμπαταρίες στο ζενζινάδικο. Χορτοφάγος, σκουπίζεται με χαρτοπαντσέτες. Το εγγενές στους πάντες υπερεγόητρο δικαιολογεί το υπερκατανάλοθι και το ανανάποδο. Κρατώ μικρό καλάθι γιατί έχω μεγάλη κοιλιά. Άμπρα κασσάνδρα. Χαλαρώνω ανάμεσα σε χαμομηλίκους μου. Στη σύντομη στάση της ανεξακριβωτού ζητώ από τον αλλοδαπόντα ρολανμπάρτμαν: "a glass of baroquecratic jamesjoycean wordblur juice, please". Κινητρώω μια επιταχυνόπιτα θεσπεσιοδοξολογώντας το γαλανολευκόχρυσο μητσοκιτσαριό. Δεν είμαι ο σκαραβαιωνιασμένος Καυτοσαρκαυστικώστας. Με επιβλέπουν η κουκλουξβάγια και ο ανθυπασπονδυλιστής της. Η ανεξακριβωτός συνεχίζει. Δεν ενστερνίζομαι ομοιοπιθηκικές μεθόδους, κι ας ξέρω πώς όλοι βασιζόμαστε σε και καταγόμαστε από απομιμίδια Δόνκι Κόνγκι [απομίμηση ιπποτικής ποίησης, απομίμηση ποιητικής ιπποσύνης]. Ουρλιάζω το επιφώνημα για το αμερικάνικο τζερόνειρο. Σκληρό αναψυκτικό στη γλώσσα και στα οστά μου, η βραχοκοκακολαλιά μου. Ξέρω πως έτσι γίνομαι αιφναηδιαστικός συντριβανοτρομεροληπτοικοσυστημικός, αλλά τι να κάνεις. Εθισμένος στα κερτκομπίνια, γίνομαι υψίφωνος όταν κατεβάζω αμάσωτο χλαπακιάζωτο και ήλιο. Ευθυγράμμιση πλανητών, ευθυγράμμιση πλάτης, πολιορκία της συναστροίας, πλαστογράφηση νέας σεξουαλικής ταυτότητας, απεμπλαστροφυσική οπισθιοφυλλοφυλακή στη λιγοτεχνία. Συκοφαντική δυσμορφήμιση. Απονευρεσυντεχνοτροπία, η πρωτοπορία είναι πεπατημένη και η πεπατημένη πρωτοπορία. Ecofriendλική εκκωμφαντική παρεισφρήχηση. Επιπλέω κόντρα στην φαρινλακτοπλοϊκή κυματοσωματιδιακομορφή. Με έχει χτυπήσει πολλές φορές η υπερσιβηριώδης ακτιγροβολία. Η δυσλεξιπλασία της γλωσσασώματός μου. Όλα μια τουτιφρουτιδανότητα. Τα μεγάλα γυαλιά που καλύπτουν τα τεράστια φρύδια του Κωνσταντίνου Καραstanlee ενώ ακούει MC Hammerpeace. Μετά από τη συλλογή τροφίμων στην ανεξακριβωτό, οι σύντροφοί μου χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: τους οδοντοκαθαριστές και τους οδοκιθαριστές. Οι πρώτοι ήταν η κατώτεροι κάστα που νοιαζόταν περισσότερο για το φαΐ, παρά για τη μουσική, περισσότερο για τη μοτσαρτέλα, παρά για το τσάι-κόφσκι. Οι δεύτεροι ήταν η ανώτερη κάστα, οι ισχυρομνήμονες αριθμογνώμονες που αφιερώθηκαν στην εξύμνηση της Καμπυλοπάρδαλης, βασίλισσας της μη-ευκλείδιας καλειδοσκοπευτικής καλωδιοκηπευτικής ζούglass, πρώτης που αποβιβάστηκε από την ανεξακριβωτό.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 9: Αειπνοία και Υπνοή

Φυτεύγω Δεντρωώδω 9: Αειπνοία και Υπνοή

1.

Ξαναδιάβασα πολβαλερυάνες πριν/για να κοιμηθώ. Αϋπνίες, απόδειξη της αρρωστημένης μου υπερκοπωσόπωσης. Η υφή των ονείρων μου είναι μια μπεπανθολογία παραστάσεων της ζωής μου που έχουν χαραχτεί σαν πνευματοστιξίες στη μνήμη μου. Τσίμπλες-samples δημιουργούνται με την τακτική της δακρυγονοκόλλησης. Η ξερωγώμα που διακόπτει τον ειρμό της συζήτησης: το να θέλω να πάω στο μπάνιο ενώ κοιμάμαι επηρεάζει τόσο το όνειρο, όσο και το διακόπτει.

2.

Το ονειρικό πρίσμα είναι η διακωμωδιακόσμωση που αξίζει στον διά-κόσμο. Το ονειρικό πρίσμα είναι και κόσμημα-χέλι που ξεγλιστράει από τα χέρια. Ισχυροπιαστά γλυκά τεκμήρια, αγγίζω κάτι στο όνειρό μου, το γραπώνω, κι όμως ανοίγω τα μάτια μου και για μια στιγμή νιώθω πως ακόμα το αγγίζω ενώ είναι αέρας. Ξέρω πως κάποτε θα χάσω όλα τα μαλλιά μου κι ονειρεύομαι πως χρησιμοποιώ επίτηδες τη μελλοντική μου εκδοχή ως ένα καραφλάζ [Κομμωτήριο: Για τις νεκρές μας τρίχες κοιμητήριο]. Κάνω ευχές σε έκπτωτους ματαιωρίτες.

3.

Το όνειρο είναι μια απεριττυφλομυγοσκοτωστρακοδερματοστιξία. Βλέπω πως τραγουδώ μουγγόσπελς. Είναι η άνοιξη, αναγέννηση της Ηλιηλιθεότητας. Η ευρυγωνιακή μου περιφερειακή όραση μού μαθαίνει τα βήματα του οβάλς. Μόνο περιφερειακή όραση, δεν εστιάζω σε τίποτα. Η απόδειξη πως είμαι πολυπραγμγνώμων. Διάσπαση προσοχής, δεν έχω αρκετό κερί στ' αυτιά για να γλυτώσω από τις σειρηνσυνειρμούσες, που όσο με κάνουν να ξεφεύγω από όποιο θέμα πιάνω, τόση έμπνευση μού δίνουν για να συνεχίζω την ακατάσχετη ροή σκέψεων που ευτυχώς παραμένει μέσα στο ονειρικό πεδίο. Δεν κάνω ναρκω,τικάνεισκιεσύ. Κάνω, όμως, ένα ταξίδι ως τη Γιατιόχεια.

4.

Γνωρίζω πως αν αντιστρέψω απλώς τα νοήματα όλων όσων είδα στα όνειρά μου το πρωί δε θα επιτελέσω παρά μια κατοπτροχειροδουλειά. Ταυτόχρονος ομοφιλοσοφοφοβικός αναστοργασμός ανάμεσα σε ένα σιωπυροξανθυπολοχαγόρι και σε έναν υπαρξιωματικό. Το γίγνεσθαι-φράκταλ του σεναρίου. Το γίγνεσθαι-πόρταλ του συνόρου. Καταδυτρωκτικόνισμα σκέψης και μνήμης και λήθης, επιτέλους, ανακαλύψαμε πού λαμβάνει χώρα. Επιτέλους, αποδεχόμαστε πως είμαστε ασυδοσίλογοι στις επιθυμίες που γεννούν τις υποσχέσεις και στις υποσχέσεις που γεννούν τις επιθυμίες μας. Παράσιτα επιθυμιών παρεμβάλλονται σε μελωδίες υποσχέσεων - Παράσιτα υποσχέσεων παρεμβάλλονται σε μελωδίες επιθυμιών: το αποκαρδιόφωνο. Διπλή άρνηση της αγαθωότητας, αναγέννηση του καθαρού κακού, όξινη ακτινιδιοβολία. [Κάνοντας μια αυτοκριτική για το ότι δεν κάνω αρκετή αυτοκριτική, είμαι πεπεισμένος ότι η πρώτη είναι εσκεμμένη και άρα υποκριτική - συμπεραίνω, λοιπόν, πως διέπραξα μια αυτοκριτική της αυτοκριτικής μου, το φαυλότιμο χάθηκε σα βγήκε ο αυτοσαρκασμός.]

5.

Η έννοια του προφητικού ονείρου είναι η εύνοια της λογικής διευθέτησης παρελθοντικών κομματιών παζλ και καλής γνώσης της κατάστασης του παρόντος. Το προφητικό όνειρο εντοπίζεται στο βασίλειο "Λάχεσις". Βεβαίως, το τρίο εργάζεται στο παρόν. Χωροχρονικά δρουν οι Μοίρες, στέκονται στο κέντρο του παρόντος, κλώθουν σαμπλάροντας το παρελθόν, αντικειμενοκεντρικά α-τροποποιώντας το μέλλον, όπου λάχει να πέσει η εγγενής ονειρική μεταφυσική μας. Η Κυκλωθώ στον αργαργαλειό της, η μεταφυτευσική Αλλάχεσις για την εξαγνωμάτευση της Ατροπολογίας. Μού επιτέθηκε η τριμοιρία, η τριγυνία, φορούσαν όλες από μια ανεπαισθήτα.

6.

Η ερμηνεία του ονείρου είναι μια ψευδαίσθηση ευρυμαθειοκαπροσεξαρθρόμβωσης της ενδυματολογικής εγκληματολογίας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά εγληματολογική ενδυματολογία, δηλαδή: η ερμηνεία του ονείρου ορίζει ένα έγκλημα, το όνειρο, αναζητά εγκληματίες και κίνητρα [πρόσωπα, σύμβολα, επιθυμίες, πράξεις] και προσπαθεί να φέρει στο φως τη σωστή συναρμογή των στοιχείων που θα οδηγήσουν άλλες αρμόδιες εξουσίες στην απόδοση δικαιοσύνης. Ο εγκληματίας-κατά-των-εγκλημάτων ερμηνευτής των ονείρων υπερασπίζεται το αξίωμα "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Δεν ενδιαφέρεται να λυτρώσει τον ονειρευόμενο, ονειρεύεται να λυτρωθεί εξασκώντας το ενδιαφέρον του, αναλύοντας. Ό,τι κάνει ένας ματάς ως περιφερειακή όραση του ματιού της εξουσίας. Η θερμοδυναμική εξουσία του ματιού θέλει τη διατήρηση της θερμοκρασιακής τάξης. [Δικαστήριο: Δοκιμαστήριο των συμβάσεών μας.] Tετράγνωμη λογική: οι τριγυνία των μοιρών συν την εκτελεστική εξουσία, διμοιρίες δημίων δημανάλυσης. Η συμφιλίωση είναι η απλούστευση που προκαλείται από την εντροπία ή/και που την προκαλεί. Ο πόλεμος είναι η περιπλοκότητα που προκαλείται από την πληροφοριακότητα ή/και που την προκαλεί. Οι διαφωνίες σε συζητήσεις είναι η αναγκαστική λύση για τη συνέχιση της ύπαρξης. Ειδάλλως πεθαίνουμε. Γι'αυτό και δεν ονειρευόμαστε συζητήσεις πια, τις αφήνουμε (ή νομίζουμε πως τις αφήνουμε) για τη μεταθανάτια ζωή. Αξίωμα: κάθε όνειρο είναι αξιοχαρμολύπητο.

7.

Κι άλλο αξίωμα: 19ος αιώνας: Ονειροκρίτης, συγγραφέας: Διάφοροι. 20ος αιώνας: Η Ερμηνεία των Ονείρων, συγγραφέας: Freud και το υποσυνείδητο. Στην πορεία ο "συγγραφέας πεθαίνει". 21ος αιώνας: Τα απορριφθέντα άρθρα στη Wikipedia, συγγραφέας όλοι και ταυτοχρόνως κάποιοι - ένα συλλογικό ασυνείδητο, μια συλλογική ξύπνια ονειρική απωθημένη κατάσταση. [Ίσως κάποτε να ονειρευόμαστε online.]

8.

Κάθε όνειρο, ακόμα και πολύ κακό, είναι απόδειξη ότι ακόμα σκεπτόμαστε και ονειρευόμαστε (και έχουμε θέληση για ζωή πέραν του ύπνου). Κάθε όνειρο, ακόμα και πολύ καλό, είναι απόδειξη ότι ακόμα δεν έχουμε (και ποτέ δε θα αποκτήσουμε) όσα θέλουμε και άρα είναι μάταιο να συνεχίσουμε να σκεπτόμαστε, πέραν του ύπνου. Ένα καλό όνειρο είναι η επιβεβαίωση ότι μπορούμε να πεθάνουμε χωρίς ανεκπλήρωτα απωθημένα. Ένα κακό όνειρο είναι η επιβεβαίωση ότι μπορούμε να ζήσουμε για να εκπληρώνουμε απωθημένα. Κακά όνειρα, μύκητες που συντηρούν τη ζωή. Απογοήτευση ως κίνητρο για ζωή. Καλά όνειρα, βαμπίρ που επιταχύνουν τη διαδικασία της ζωής. Ενθουσιασμός ως αποδοχή του θανάτου. Φυσικά, κάθε μανιχαϊσμός είναι ανεδραίωτος. Το καλό και το κακό είναι ανεδαφικά. Αλλά η φυσική ιστορία του ονείρου θέλει το τελευταίο εκ φύσεως ανεδαφικό και ανεδραίωτο. "Μόνο στα όνειρα".

9.

Το όνειρο είναι πέραν του καλού και του κακού, φέρει όμως το δικαίωμα και τη δυνατότητα να αγκιστρώνεται στο θετικό και στο αρνητικό συναίσθημα-πρόσημο και να αφήνει την επίγευση του "ξύπνησα από έναν εφιάλτη" ή "ξύπνησα από την ονείρωξη". Η κορυφή του καλού και η κορυφή του κακού είναι καρφιά που μάς ξυπνάνε, μάς απομακρύνουν από την ονειρική κατάσταση. Άρα: το όνειρο δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό. Όταν παραγίνει είτε το ένα είτε το άλλο, παύει να είναι όνειρο και ξυπνάμε. Ακούμε ένα θόρυβο και ξυπνάμε, ιδίως όταν κάνουμε θορύβους που δεν ακούγονται. Θορυβούμαστε από κάτι: όταν ουρλιάζουμε στ' όνειρό μας και το ουρλιαχτό μας είναι αθόρυβο, φοβόμαστε γιατί διαπιστώνουμε αυτό που συμβαίνει καθημερινά: όσο κι αν φωνάζουμε παραμένουμε αθόρυβοι επειδή είμαστε απλώς θόρυβοι. Όταν πάει να παραγίνει το κακό ή το καλό βλέπουμε όνειρα μέσα σε όνειρα, ή ονειρευόμαστε πως υποθέτουμε τι ονειρεύονται άλλοι χαρακτήρες εντός του ονείρου μας. Το γίγνεσθαι-φράκταλ του χαρακτήρα μας στην έκβαση του ονείρου. "Μόνο στα όνειρα μπορώ να με προσεγγίζω".

10.

Υποθέτουμε πως παρεμβάλλονται όνειρα ανάμεσα σε άλλα όνειρα. Είναι όντως μετρήσιμα τα όνειρα; Μπορώ να πω "είδα χτες επτά όνειρα"; Πού είναι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ δύο ονείρων; Ίσως οι έντονοι θόρυβοι να αποτελούν αρθρώσεις που διαχωρίζουν το ένα όνειρο από το άλλο, κατά προσέγγιση. Αντιδρούμε και γινόμαστε πιο φαρμακροσυρτόγλωσσοι. Αλλά όλες οι φωνές και όλα τα λόγια πετούν και ξεφτίζουν. Όσο πετάω ξεφτίζω. Τα μόνα λόγια που μένουν, τα μόνα αληθινά τατουάζ, είναι τα μορφοκλασματικά αυτά όνειρα που για πάντα επανέρχονται.

11.

Γράφω τη φράση "εκεί που δεν πιάνει μελάνη" εκεί που δεν πιάνει μελάνη. Οι νέες τεχνικές τατουάζ αποδεικνύουν πως τα πάντα χρήζουν σημασίας και τίποτα δε μπορούμε να γράψουμε στ' αναρχίδια μας, αρκεί να είμαστε σε θέση να αντέξουμε τον πόνο του πραγματισμού. Ο μόνος πραγματιστικός πραγματισμός είναι τα όνειρα που επανέρχονται, άτομα, σύμβολα, συνδέσεις, φόβοι και χαρές. Όλα τα υπόλοιπα είναι σε δεύτερη μοίρα. Στη δεύτερη Μοίρα. Η αυστηρή διάταξη των τριών Μοιρών, με τη δεύτερη Μοίρα, να ουρλιάζει "όπου λάχει" και να μην ακούγεται. Η νετσαγιευστικότατη ερμηνεία των επιθυμιών και της μορφοκλασματικής εμπειρίας του χρόνου. [Άρα: όναρ μέτρον άριστον. Γιατί; Μέτρον άριστον. Και σ' αυτό ένα μέτρο. Και στο τελευταίο ένα μέτρο. Και σ' αυτό [...]. Η αριστοποίηση του "μέτρου" υπερβαίνει το μέτρο που θέλει να φτάσει η προτροπή και οφείλει να διακόπτεται περιστασιακά από υπερβάσεις του μέτρου ώστε να "σπάει η βαρεμάρα". Αλλά εάν η βαρεμάρα σπάει προγραμματισμένα, δεν παύει να οδηγεί σε μια νέα βαρεμάρα, άλλου επιπέδου. Και εκεί το μέτρο πρέπει να ξανασπάσει. Και ξανά. Και ξανά. Άρα, η πορεία μέσα στο χρόνο να γίνει ένα συνεχές σπάσιμο του μέτρου σε ανέλπιδα σημεία, κατά το μάλλον απρογραμμάτιστα, που σχηματικά δίνει τη μορφή ενός χρονικού παραδόξου του Ζήνωνα που βασίζεται σε μορφοκλασματικές υπερβάσεις του μέτρου. Ένα παράδειγμα: Γενικά πίνω μπύρες. Μέτρον, όμως, άριστον: Πίνω μια φορά την εβδομάδα. Γνωρίζοντάς το αυτό όμως, ήδη χάνω το κίνητρο να πιω και την επόμενη, γιατί είναι προγραμματισμένο και δε μου παρέχει η κατάσταση αυτή την απόλαυση του διαφορετικού σε σχέση με την εβδομάδα που δεν πίνω μπύρα. Έτσι, ενίοτε σπάω τη συνήθεια και είτε πίνω πολλές φορές την εβδομάδα, είτε πίνω σε ένα βράδυ όσο δεν ήπια ένα χρόνο, είτε δεν πίνω καθόλου για ένα μήνα. Στο μακροσκοπικό επίπεδο του υποσυνειδήτου μου, όμως, αν με ρωτήσει κάποιος, ξέρω πως πίνω μια φορά την εβδομάδα και έχω λόγο να ονειρεύομαι ότι πίνω μπύρα και να μην ξυπνάω στη μέση του ονείρου.] Για τους ονειρευόμενους, η τελειότητα είναι περιττότητα. Το τέλειο έχει τελειώσει και περιττεύει. Έχουμε περίσσια τελειότητα.

12.

Έχουμε μελίσσια όπου εκτρέπφουμε την τελειότητα, αλλά μόλις αποκτήσουμε το μέλι της προσπαθούμε να το πουλήσουμε. Είναι γλυκιά η τελειότητα, αλλά δεν την αντέχουμε τη γλύκα της και την πουλάμε ή τη χαρίζουμε, είναι η περίσσια μας, η συσσώρευση κεφαλαίου μας, το τέλειο χάος που έχουμε μαζέψει στο κεφάλι μας, εμείς οι κεφαλλοκράτες βασίλισσες μέλισσες. Έχω όραση, όσφρηση και ακοή διχαλωτές, σαν τη γεύση του φιδιού. Στο γλυκόξινο αντιλαμβάνομαι είτε το γλυκό, είτε το ξινό σε εναλλαγή. Το πόσο γρήγορα θα αντιληφθώ αυτήν την εναλλαγή θα σημαίνει πόσο καλά χτυπήθηκε η σάλτσα και πόσο καλός αναγευσιγνώστης είμαι ή θα προσποιηθώ πως είμαι έχοντας διαβάσει στη συσκευασία "Γλυκόξινη Σάλτσα", ή έχοντας ακούσει να μου λένε στο τραπέζι "δοκίμασες από τη γλυκόξινη;". Στα όνειρά μου γεύομαι πολλαπλές γεύσεις ταυτόχρονα. Ίσως ο Κύκλωπας να μην έπεσε θύμα του Κανένα. Ίσως στη μονομερή οπτική του αίσθηση, ο Κανένας να είναι μια δεδομένη πιθανότητα, όπως εμείς, οι ελλείπτωπες, θεωρούμε δεδομένο τον Καθένα.

13.

Ξυπνάμε είτε όταν είμαστε υπερβολικά ο Κανένας και δεν ακουγόμαστε ενώ ουρλιάζουμε, είτε όταν είμαστε υπερβολικά ο Κάποιος και όλοι μας κοιτάνε ενώ κάνουμε απόλυτη ησυχία. Συνεχίζουμε τον ύπνο όσο είμαστε ακόμα ο Καθένας. Επειδή έχουμε διχαλωτή όραση και δεν είμαστε Κύκλωπες. Κοιτάμε πίσω μας τι έρχεται στο μέλλον: έχω αλλάξει πολύ τον τελευταίο χρόνο, κι όμως, στο όνειρό μου με διέπει μια περσυνήθιστη συμπεριδοφορά και περιβάλλομαι από μια σεμνησίκακη δυσφορεσιά. Κοιτάω πίσω μου και βλέπω όνειρα για το μέλλον. Βλέπω όνειρα, ένας αλογουροφόρος μπροστά μου, με ενοχλούν τα μαλλιά του, δε βλέπω την κυκλικότητα του χρόνου, βλέπω πουλιά να φωτογραμφίζουν πουλιά που τρων σκουλήκια από τη σκουληκότρυπα του χρόνου. Γεύομαι όνειρα γλυκοπικραμυγδαντελωτά γουοναμπισάμπι, γίνομαι ο άπληστος Μηζυθριδάτης που τρώει τη μιζερήθρα του. Αγγίζω όνειρα, αλμοίβφομαι με ένζσυμα ανθυγιεινούς υγιής εν σπέρματι υγιές. "Μόνο στα όνειρα μπορώ να αγγίζω τον αέρα". Ακούω όνειρα με τα τυμπανοκρουστά του αυτιού μου, από μέσα προς τα έξω. Η ενεργητική ακοή της ονειρικής κατάστασης. Μυρίζω όνειρα, μυρίζω τη μυρωδιά της ίδιας της μυρωδιάς, είναι η μεταμυρωδιά, η μύτη μου ονειρεύεται απωθημένα χημειοθεραπύθμενα αρώματα, πράγματα που δεν ονειρευόμουν να μυρίσω ποτέ, τα μυρίζω άθελά μου στα όνειρά μου, αποδέχομαι και αποποιούμαι, είμαι ο Κανένας, σκέφτομαι τον εαυτό μου και ενστφτερνίζομαι.

14.

Μόνο στα όνειρα μπορώ να εκπροσωπώ και να εκπροσωπούμαι από μια ζακμονορεντεμπλακτζακυβκουστωδία. "Τα όνειρα μάς υπενθυμίζουν επιλεκτικά αντικείμενα που συσσωρεύουμε άπληστα στο πλυσταριό του υποσυνειδήτου", είπε ο στείρος εκ γενετής πατέρας στο υιοθετημένο παιδί του. Τα ουσιαστικά ρέστα που πήραμε και δώσαμε σε κάθε μας συνειδητό αλησμονησβερίσι, στα οποία πάντα βρίσκουμε καταφύγιο: οι Παραδουναικαιλάβειες Προσφυγεμονίες μας. Αν και βαρούσαν κομπρεσέρ, δεν ήταν ο θυμός μου ενάντια στη μηχανή που με ξύπνησε, ήταν το ζακντελαροχαλητό μου που είχα βάλει να χτυπάει ως ξυπνητήρι.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 8: Δεινοσαβράξας Ρ'εξ

Φυτεύγω Δεντρωώδω 8: Δεινοσαβράξας Ρ'εξ

Θεατρικολόρε Παρεργονομίας

[Οι ήρωες του έργου:
Ο Α, πραγματιστής φιλόσοφος, ο οποίος υποστήριζε πως η μαλθακότητα επέρχεται μέσα από την περιπλοκότητα, συνειδητοποιώντας όμως μετά από μελέτη της κυβερνητικής πως η πολλή περιπλοκότητα οδηγεί και σε μια μορφή απλοϊκότητας,
ο Β, εξυπνάκιας κάγκουρας, ο οποίος αρχικά συμφωνούσε με την πρώτη θέση του Α και προσέθετε πως και η περιπλοκότητα είναι αποτέλεσμα της μαλθακότητας, όταν όμως τα βρήκε σκούρα σε έναν καβγά με μόνη λύση κάποιες εξυπνακίστικες υπεκφυγές, παραδέχτηκε πως η περιπλοκότητα μπορεί και να οδηγήσει σε εκφάνσεις ηρωικότητας,
ο Γ, άνεργος, λάτρης ταινιών δράσης και του ζεν, ο οποίος συμπλήρωνε επαγωγικά τις αρχικές θέσεις των Α και Β, υποστηρίζοντας ότι η ηρωικότητα επέρχεται μέσα από την απλοϊκότητα, μέχρι που όταν βρέθηκε στον καναπέ ενός ψυχαναλυτή, αντιλήφθηκε πως η πολλή απλοϊκότητα μπορεί να οδηγήσει σε δομές περιπλοκότητας
και ο Δ, υψηλόβαθμος αξιωματικός, ο οποίος αντίστοιχα προσέθετε άλλοτε στα λεγόμενα των Α, Β και Γ πως η απλοϊκότητα είναι αποτέλεσμα της ηρωικότητας, και που όταν όμως βρέθηκε στο πεδίο της μάχης μαζί με νεαρούς μισθοφόρους, επιβεβαίωσε πως η πολλή ηρωικότητα οδηγεί σε μια γενική μαλθακότητα.]

Α: Ξαναζούμε στο κυκλυκόφως του γραμμικού λόγου.
Β: Περάσαμε στην ερμηνειόπαυση.
Γ: Όχι, είναι ένα απλό δυσλεξιπλασίμπο.
Δ: Μια ωταπάτη, ένα αντικατοπτριζόνι.
Α: Έχω το συντομοαπωθητικό γι΄αυτό. Ριζώνει μέσα μας, αλλά δεν το ακούμε, το λέμε.
Β: Πιο σύντομες προτάσεις. καταμακρυμανικρημνιζόμαστε σαν μπλουπρεζάκια.
Γ: Κι εσύ δεν πας πίσω. Ο πληπροφοριακός λόγος είναι φευγυπαετός.
Δ: Είστε όλοι εκφάνσεις της κεντροπίας και της ανατροφοφώτησης.
Α: Είμαστε όλοι αποπροσαναστολισμένοι σαν μπαλαντέρνες σε μποτμπιλιάρδισμα.
Β: Ας αφεθούμε στην αμμολοφιλοσοφυία να μας κοινωνιορτοποιήσει.
Γ: Χωρίς να καταντήσουμε ταυτολογικά κυνικόσκυλα.
Δ: Χωρίς να καβγαβδίζουμε, ακόμα κι αν κάποιος από μας φαίνεται να 'ναι ψιψίνους.
Α: Έχω μια ρωσοποντικοπαγίδα γι' αυτόν. Εμπρός για ένα μεταβιομηχανιχαϊστικό μοντέλο.
Β: Είσαι αντιδάνειος σουηδοσίλογος. Πρακτικές λύσεις, πέρα απ' τη θεωρία;
Γ: Εγώ προτείνω ν' ανάψουμε τα εφευρεσό γι' ατμομηχανόσφαιρα.
Δ: Έφτιαξα ένα ρεβυθομετρητή οδοντωτοκερμάτων για κατακερματοδέκτες.
Α: Αντιχριστικότητο εργαλείο. Ντισκοτεκμήριο για το πού ήσουν ψες βράδυ.
Β: Με ένα DJ ροξτεντικρουασανσερυφιστάμενο για εμσιχαμερή μουσική.
Γ: Ιδανική για ρακομελοσυλλέκτες.
Δ: Γλοιότητα.
Α: Ας συνθέσουμε το μηδαμινόρε του υφαντορεμιφασολασιντόμινο.
Β: Ας αποσυνθέσουμε το παράδοξο της ανακυκλώσσας, να βρουμβρούμε τον αζαξεμπλεξάριθμο.
Γ: Εκωνακωνίζοντας τα ξηρασιάφια επικουρέματος της αβγόκοτας-λαγόπαπιας.
Δ: Αγκαζέβρες με γκρίγες, αποδεινοσαυρισμα γνώσεων. Φυσικό παραλογίσιο αλμπερκαμουφλάζ.
Α: Αμφιβιοτικοποικιλότητα στην εξαχνουδωτόσφαιρα.
Β: Και ο άνθρωπος έδωσε στο ζώο του το ευθάρσθραυστο αντιφατικό όνομα Πωρσελένε.
Γ: Τα ονόματα μένουν, όμως τα ζώα-υπηρέτες μας είναι αναλώσιμα. Το παραδουλευτράπελο.
Δ: Κράτα κρυφά τα ονόματα. Εχεμμυθομανία.
Α: Κράτα φανερά τα αιωνίως επαναλαμβανόμενα νοήματα. Χαλκομονομανία και καναπέστροφα.
Β: Όπως στα οδοντοφράγματα η μαλοξενία.
Γ: Και η δυσκολία του να είσαι δραπετεύσωμος μετά από άγριο τσακωμοδίνο απ' το νετ.
Δ: Η ηθοποιία της επανάστασης και η επανάσταση της ηθοποιίας. Χολυστερία.
Α: Ποια είναι η αξία του πραξιπαιξίματος από άποψη αποψυμυθιοποίησης;
Β: Πότε θα τελειώσει αυτό το μουνόπρωκτο;
Γ: Αλλάζεις θέμα, στριμόχνωτε, λακάνια έφαγες πριν;  Δεν είσαι παρά ένα νευροσπαστίτσιο.
Δ: Η αξία έγκειται στο κοινό όπως αυτό ορίζεται από το μηβρέξυπνο μησταξιθέτη.
Α: Καθαρή φαντασμαυραγορία που οφείλεται σε κάποιον που κανείς δε βλέπει.
Β: Η συναξαρισεξιστική σχέση παραλληλεξάρτησης Θεού/Εύας.
Γ: Η σχέση χρωμάτων και νοημάτων στο έργο του Οκταβιοντεκαπαζολίνι.
Δ: Ανωμαλλονηήττον.
Α: Πέστε μου παραδείγματα προσωπικοτήτων με σύνδρομο του Ναπαλμέοντα στο Βατερλοκομείο.
Β: Ο βασιλιάς Ρεφλέξανδρος ο Μακεδόναλντς!
Γ: Ο βασιλιάς Αρθούρος Ρεμπόρευμα! Εγώ!
Δ: Ο Ταμερτσαρλατάνος, ο Τζενγκισχανσαπλάστης και πόσοι άλλοι! Υπερεγώ!
Α: Να μιλήσουμε για υπερσιβηρρεαλιστική ελλογοτεχνία;
Β: Τα μοιριμυστικά του αμφιβάλτου.
Γ: Οι εγκληματολογλυκάνισες σκηνές του Ευγενιώργιου Τριβυζηινού.
Δ: Ναι, και το τελλεολοαγρικό δοκίμιο περί γουερντσγουερθόδοξων μικροποιητών.
Α: Να μιλήσουμε για νεαρούς ψυχαναλυτήριους. Ωμέγας βορειοανατολικός βαλτονεροπόλος.
Β: Αφότου έχουμε κάτσει όλοι σε μια αναπαυτιστική συμπολυθρόνα.
Γ: Απολαμβάνοντας την πορνομιούχο θέση του να έχουμε όλοι διαγνωρισμένο χλιδιπόδειο.
Δ: Εσύ ειδικά συναντάς μέγα παλμπαιδιμπόδιο στο δρόμο σου.
Α: Ταξίδι στις απαρχές. Ποιος είναι ο πρωτοπήγασος;
Β: Υπάρχει αποξεληναριογράφος;
Γ: Το παρελθόν της παρθενοπαρένθεσης. Οι θεοί ήταν διαδεινοσταυρώσεις που πέθαναν από τον ραγκναροκομήτη.
Δ: Το ένθεο αρλεκτήνος, αρλκαρκρετίνος που θα μας πεθάνει όλους.
Α: Ας συνοψήσουμε σε καυτό λάδι το μιλιμετριστικό τραγούδι της Συρρίκνας.
Β: Έχοντας απαλλαγεί από εθνικοσοσυαλοκαθαριστήρες, η βροχή είναι με το μέρος μας.
Γ: Η καταγκεσταλτική πολιτική της λιντσαρικής εξουσίας ντεκαρταρρέει;
Δ: Οι οργραναζισμοί βρίσκονται πάντα εντός μας. Να συστήσουμε ένα μεταξύ μας όργανο ελέγχου.
Α: Να ιδρύσουμε μια γαργασκαλπκιστική συνδισκανδαλιστική λέσχη γκρουπθεραπενίδων.
Β: Παραποδεχτείτε το κατρακηλίδωτο: άλλη μια σαδστιστική ελιτκυστική συζήτηση κοκκινεργένηδων.
Γ: Να στείλουμε αυτό το τηλεφληνάφημα στο  γρασύδωτο σκουληκοτρυπερπέραν.
Δ: Δεν αξίζει. Ήταν όλο άλλη μια νεκροκρεβατομουρομουρμούρα σε ρόλο αναπαυσίπονου από το περιτρανοξείδωτο λαγοκοιμητήριο.