Ο Διάλογος V

Ο Διάλογος V

Ο διάλογος V έλαβε χώρα ανάμεσα στον Κένοντα και τον onesecafterthelaughter, ακολουθώντας αυθόρμητα μια συζήτησή μας για ταξίδια, όπου καταλήξαμε να μιλάμε για τη φύση της ποίησης και τις τεχνικές της. Ο διάλογος εξελίχθηκε πέραν του τυπικού “τσατ” και αποφασίσαμε να τον απομονώσουμε και να τον δημοσιεύσουμε. Θεωρήσαμε ωφέλιμο να διατηρηθεί η μορφή του διαλόγου ως πιο ζωντανή και ειλικρινής (επίσης βαριόμασταν να μετατρέψουμε τα περιεχόμενα σε κάποιο τυπικό άρθρο). Στο πλαίσιο αυτό, διατηρήσαμε και τα reactions του ενός πάνω στα μηνύματα του άλλου ως ένδειξη του πλήρους συγκειμένου: [haha] [love] [thumbs up].

V1: ωραίος στίχος παρεμπιπτόντως (παρότι δεν τα πάω καλά με τις ομοιοκαταληξίες)

V2: ναι, είναι κακές οι ομοιοκαταληξίες
εκφράζουν παλαιωμένες αξίες
κι οδηγούν σε ηλεκτροπληξίες

V1: ναι αυτό [haha]

κάποτε όταν ήμουν στο δημοτικό είχα αφήσει σε μία κοπέλα στο θρανίο της ένα ποίημα που είχε το δίστιχο

"εσύ είσαι εύη, αυτή που η καρδιά μου γυρεύει"

στις αδύναμες στιγμές μου ακόμη ντρέπομαι λίγο γι' αυτό

V2: στο γυμνάσιο μου άρεσε πολύ μια Εύη - ήμουν 13 κι αυτή 19 και δεξιά βελοπουλική

V1: χαχαχαχαχαχα

V2: στη δευτέρα δημοτικού είχα τραυματική εμπειρία

η μάνα μου μού είχε πει ήδη για τον ελεύθερο στίχο στην ποίηση

και μου άρεσε σαν ιδέα

και γράφουμε ποίηση και καλά στο σχολείο

και μας είχε πει η δασκάλα (δεξιά που μάς έλεγε να γράφουμε το τούρκος με μικρό αλλά το Έλληνας με κεφαλαίο) να γράψουμε ποιήματα για τα παιχνίδια μας

και εγώ έγραψα ότι παίζω στο μπαλκόνι με το μάιτυ μαξ

και η δασκάλα μου είπε όχι, μπορείς να γράψεις παίζω στο μπαλκόνι με το κόκκινο μπαλόνι [haha]

όπως κατάλαβες το μικρόβιο του ράπερ είχε μπει από νωρίς μέσα μου και το να κάνω καλύτερες ρίμες για αυτά που ζω και όχι για φανταστικά γεγονότα ξεκίνησε από τότε

V1: αυτό θα σου έλεγα μόλις [haha]

με έχει προβληματίσει αυτό

το ότι έγραφες ρίμες από μικτός

*μικρός

όχι, πλάκα κάνω

V2: α έχω αποδείξεις έμπρακτες γιατί συνέβη

το πρώτο μου βιβλίο [ενν. που διάβασα] είχε ρίμες

το συνεργείο λεγόταν

και ήταν με κάτι αρκουδάκια που είχαν συνεργείο [love]

V1: χαχααχα

V2: και είχε μέσα ρίμες όπως στο συνεργείο Τάσου -Τάκη φτιάχνουν κάθε αυτοκινητάκι

V1: α μωρέ ψυχούλα

V2: που να ήξερα ότι εννοούσε τον υποχθόνιο (τάσος) και τον τάκι τσαν... και ότι ήταν για φτιαγμένα αυτοκίνητα..

το έχω ακόμα το βιβλίο στο σπίτι, το διαβάζω πού και πού

και φαντάσου, μόνον ως μεγάλος, 18+ ανακάλυψα τον τριβιζά, τον μαρίνο, και τον dr seuss... υπάρχει και μια άλλη τύπισσα, ίσως την έχεις ακουστά, Παυλίνα Παμπούδη

τη λατρεύω

όταν ήμουν 17 βρήκα αυτό το βιβλίο της [Παυλίνα Παμπούδη - Τα 24 Παράξενα Ζώα του Αλφαβήτου]

ήθελα να το πάρω στην [...] που μάζευε παιδικά βιβλία - αλλα μου άρεσε τόσο που της πήρα ένα άλλο και πήρα αυτό για μένα [heart]

για κάθε γράμμα βρίσκει ένα ζώο και το περιγράφει με λέξεις που περιέχουν το γράμμα...

και έναν μήνα μετά βρήκα ότι υπάρχει αυτό το κομμάτι [Phi-Life Cypher - A.B.C.]

όπως καταλαβαίνεις, ο εγκέφαλος πειράχτηκε οριστικά

η παμπούδη έχει τεράστιο κατάλογο - και έχει κάνει και τέλειες μεταφράσεις της Αλίκης… [εργοβιβλιογραφία της Παμπούδη στη βάση της Βιβλιονέτ]

V1: έχω μια αγάπη στην αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

παρότι δεν την έχω διαβάσει

χαχαχαχα

όση ώρα μου έστελνες είχα ανοιχτό στο youtube αυτό το βίντεο [σκηνή από την ταινία Alice in Wonderland (2010)]

το οποίο και έστελνα σε φίλο που [...]

αυτό που ξεκίνησα πριν να σου λέω ότι με έχει προβληματίσει είναι η χρήση λέξεων ή φράσεων όπως μάιτι μαξ στο γραπτό λόγο

είναι κάτι που εγώ αποφεύγω για παράδειγμα, αλλά έχω ακριβώς το θέμα της ακριβούς περιγραφής από τη μία, γιατί αν παίζεις με αυτό πρέπει να πεις αυτό

η εναλλακτική συνήθως είναι κάτι πιο αφαιρετικό, όπως π.χ. το πλαστικό ομοίωμα ρωμαλέου άνδρα

V2: ναι ναι ναι! ρε δεν ξέρεις πόσο πολύ συμφωνω ΕΝ ΜΕΡΕΙ με αυτό που λες!

απλά με μαγεύει και η συγκεκριμένη περιγραφή πού και πού

είναι κάτι σαν τη διαφορά γουίτμαν με κέρουακ

V1: από την άλλη κάτι τέτοιο αφαιρετικό έχει ένα διαχρονικό στοιχείο το οποίο μπορεί να αποκωδικοποιηθεί από οποιονδήποτε που έχει μια συγκεκριμένη βάση

V2: υψηλή αφαίρεση που δίνει συγκεκριμένο νόημα - ή πολύ συγκεκριμένες αναφορές που οδηγούν σε υψηλή αφαίρεση όχι κέρουακ, συγγνώμη, γκίνσμπεργκ [heart]

ναι, γίνονται τα ποιήματα σαν age-specific

V1: ναι

το οποίο βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό

V2: αν μιλήσω για care reactions σε ένα ποίημα, σε 50 χρόνια αν δεν υπάρχει φέισμπουκ, θα χρειάζεται ιστορική ανάλυση του ποιήματος και όχι μόνο νοηματική [thumbs up]

υποφέραμε πολύ στο σχολείο με αυτό

αλλά είναι και ωραίο ταυτόχρονα

τι να πούμε δλδ για τον πάουντ.. ή για τον ντάντε

έμαθα ιστορία διαβάζοντας τις υποσημειώσεις των μεταφραστών [heart]

μετά, το ερώτημα είναι, ποιο αντικείμενο είναι αρκούντως γενικό

V1: γιατί είναι και ματαιόδοξο να θες να ισχύει αυτό που λες πολλά χρόνια μετά για τα πράγματα τα οποία ίσως δε φαντάζεσαι καν

V2: π.χ. μια κατσαρόλα είναι πιο αφαιρετική σαν μεταφορά από ένα εισιτήριο αστικού λεωφορείου

αλλά είναι;

εισιτήρια λογικά θα πάψουμε να χρησιμοποιούμε σταδιακά με κάρτες κλπ [thumb up]

V1: ναι αυτό είναι το ερώτημα

V2: θα πρέπει να στέλνουμε τα ποιήματά μας σε χώρες που χρησιμοποιούν ακόμα [haha]

V1: ίσως οι υποσημειώσεις να είναι μία λύση

V2: όπως στέλνουμε τα παλιά μας λεωφορεία, μαζί και τα ποίηματα

V1: χαχα

V2: βασικά αυτό είναι ποίημα, κάτσε να το σημειώσουμε

V1: άρα ναι από τη μία το εισιτήριο πέρα από το αφαιρετικό του στοιχείο έχει και κάποια πολύ συγκεκριμένα άλλα στοιχεία που αν δεν το ονομάσεις ως εισιτήριο λεωφορείου χάνονται

έχω καταλήξει ότι μάλλον επιλέγει τι ταιριάζει περισσότερο στην περίσταση και δεν υπάρχει μαγική συνταγή

που νομίζω και εσύ το ίδιο λες

V2: ναι..

ξέρεις, έχω στο νου μου κάποια αρχέτυπα

V1: με μία μάλλον σαφή προτίμησή μου σε κάτι που να μη δημιουργεί αποκλεισμούς ανάλογα με τον τόπο και το χρόνο του αποδέκτη, και άρα ίσως πιο διαχρονικό και διατοπικό

V2: π.χ. αμερικανός ποιητής να λέει κάτι σε στυλ "ο πόνος γάτας που πατήθηκε στο 23ο μπλοκ της 58ης άβενιου στις 5 το μεσημερι του 1987"

σε φάση, φροϋδικά

καταλαβαίνεις ότι δε χρειάζεται να ξέρεις τι σημαίνει αυτό -

αλλα ότι μια γάτα πατήθηκε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο

V1: ναι ισχύει

παράλληλα παίρνεις μια ιδέα για το πλαίσιο

V2: και ότι σημαντικά πράγματα συμβαίνουν σε πολύ μικρά περιβάλλοντα και άσχετες ώρες - οπότε η ποίηση σε βοηθα να τα παρατηρείς

αλλα μετά γίνεσαι υποθέτω πιο “έξυπνος” ποιητής

αν το ποίημα σου περιέχει ΚΑΙ ρέφερενς

δλδ όντως μια γάτα πατήθηκε, συγκεκριμένα από κάποιον νεοναζί και αυτό κάπως κάποιος το έμαθε

οπότε η εικόνα από μόνη της είναι δυνατή για τον άσχετο που το διαβάζει

αλλά 10 φορές πιο δυνατή για αυτόν που θα το ψάξει [thumbs up]

κάπως έτσι λειτουργεί ο τζόυς…

ο κίνδυνος είναι να νομίζει ο αναγνώστης ότι λες αρλούμπες

γιατί πολλοί το παίζουν ότι γράφουν έτσι - αλλά δεν έχει υλικό ψαξίματος

το ποίημα που θα σας διαβάσω λέγεται Το Μπαρ Το Μουράγιο

αλλά δεν υπάρχει τέτοιο μπαρ. είναι απλός συμβολισμός επιπέδου 1850

γραμμένος από έναν τύπο με γλυμμένο μαλλί που σύχναζε σε τέτοια μπαρ

αλλά αν γράψω εγώ ένα ποίημα Το Στέκι στο Βιολογικό, κινδυνεύω να μου πουν ότι γράφω τέτοια [haha]

V1: ναι ισχύει

χαχαχα

νομίζω ότι αν για σένα είναι συνεπές και δουλεμένο δε θα πρέπει να σε απασχολήσει το τι θα πούνε

V2: καλά ναι, έχω αφαιρέσει φουλ απο το μυαλό μου το "τι θα πει ο κόσμος" πλέον αλλά από την άλλη δίνω αρκετή αναφορά στον εαυτό μου ως ιδανικό ακροατή/αναγνώστη του εαυτού μου [thumbs up]

οι λίγοι που έχω μετά είναι περίπου έτσι, οπότε... #μεγαλομανία

V1: δεν κατάλαβα τι εννοείς, ποιοι λίγοι;

V2: οι λίγοι ακροατές/αναγνώστες που υποφέρουν τα πονήματά μου

V1: χαχαχαχα

υποφέρουν

σας βρίσκω κάπως υπερβολικό [love]

V2: χαχαχα

V1: το άλλο που ήθελα να πω πιο πριν είναι ότι επιπλέον, ακόμη και αν δεν ψάξεις την αναφορά παίρνεις πληροφορίες για το πλαίσιο. διότι αν σου πει στην τάδε άβενιου στο τάδε μπλοκ, βλέπεις στοιχεία της διάταξης του χώρου

μ' αυτά και μ' αυτά - με λίγη δόση ελιτισμού - εμείς καθόμαστε και τα ψειρίζουμε και στο τέλος αυτοί που τα διαβάζουν ευχαριστημένοι θάμαστε αν πάρουν χαμπάρι τα δύο από τα δέκα

V2: ναι, αυτό εννοώ - στο τέλος είτε τους δόσεις πάουντ είτε δημουλά, το ίδιο τους κάνει. με τη δημουλά να κερδίζει χώρο

καλή περίπτωση τετοιου τυπου: ο λεξ

που όλοι τον έχουν πολύ πάνω για το λεξιλόγιο του δρόμου κλπ

γράφονται άρθρα για την "ποίησή του"

V1: κοίτα δε σου κρύβω ότι διαβασμένος δεν είμαι. τις περισσότερες αναφορές που κάνεις ας πούμε τώρα σε ποιητές και διάφορους δημιουργούς τις καταλαβαίνω όσο μπορώ έμμεσα από τα συμφραζόμενα.

θαρρώ τις πιάνω ωστόσο

εντάξει αυτά μόδες είναι

πολύ συχνά αποθεώνονται δημιουργοί που ακόμη και αν έχουν κάνει κάτι καλό δεν είναι για αποθέωση

προσωπικά ας πούμε δεν καταλαβαίνω γιατί ο ελύτης πήρε νόμπελ

- άλλο κομμάτι βέβαια ο θεσμός των νόμπελ - και γιατί αναφέρεται τόσο

V2: Ναι στα νόμπελ δεν πιστεύω, δεν είναι καθόλου κριτήριο. Γενικά απεχθάνομαι βραβεία. Το μόνο βραβείο είναι η χρήση της δουλειάς κάποιου κάπου αλλού.

Ναι, ο Ελύτης έχει κάποια καλά ποιήματα αλλά κυρίως τα πολύ πρώτα και τα πολύ τελευταία του (τις παλιές καλές μέρες είχα -αχεμ- πάρει από το Ιανό τα άπαντα  )

Για αναφορές: σόρι, θα φροντίσω να τις ελαττώσω! Χωρίς καμία διάθεση ελυτισ-μού, νομίζω πως στην ποίηση όπως και σε κάθε επιστήμη πρέπει να ξέρουμε ως έναν βαθμό τι έχει γραφτεί αν θέλουμε να γράψουμε κι εμείς. Αυτό βέβαια δημιουργεί προβλήματα δημοκρατίας. Ένας φτωχός άστεγος μπορεί να φιλοσοφήσει και να βγάλει μια θεωρία ολόιδια με αυτήν της σχετικότητας ή να γράψει ένα ποίημα όσο καλό όσο τη Θεία Κωμωδία. Είναι 2020 και πάει να τα εκδόσει. Δυστυχώς θα φάει άκυρο γιατί θα του πουν ότι πολύ παρόμοια πράγματα έχουν ξαναγραφτεί. Δε φταίει αυτός που δεν είχε πρόσβαση σε πηγές φυσικά. Αυτό είναι που με θλίβει στην περισσότερη ποίηση που δεν προέρχεται από αστέγους όμως. Ενώ έχουν πρόσβαση οι ποιητές στο τι έχει γραφτεί, μένουν στα ίδια και στα ίδια. Καιρό έχω να διαβάσω κάτι αληθινά καινοτόμο σύγχρονο…

V1: Τουλάχιστον ίσως έχεις διαβάσει κάτι κενωντόμο. [love]

για τις αναφορές δε με πειράζει. τις συνδυάζεις με το τι εννοείς οπότε θεωρώ ότι καταλαβαίνω. είναι και μια ευκαιρία για μένα ίσως να ψάχνω πράγματα. το είπα περισσότερο για να ξέρεις ότι ίσως να μην πιάνω επιπλέον πράγματα που εννοείς και για να μη δείχνω πιο ψαγμένος από ό,τι είμαι. [haha]

έχεις δίκιο από τη μία πλευρά: δεν έχει νόημα να ανακαλύπτουμε συνέχεια τον τροχό.

από την άλλη είναι δύσκολο να προσδιορίσεις τι έχει αξία, άνοιξες ένα πολύ μεγάλο θέμα. θα αναφέρω εν συντομία διάφορες πτυχές του όπως τις έχω σκεφτεί:

1) η καινοτομία δεν είναι πάντα αυτοσκοπός. μερικές φορές απλά χρειάζεται διαχρονικά μοτίβα να τα εφαρμόζουμε στα δικά μας δεδομένα

2) η καινοτομία δε σημαίνει κάτι καλό ή κάτι καλύτερο απαραίτητα, υπό το πρίσμα ότι το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα βελτιωτικό του προηγούμενου. μπορεί απλά να είναι κάτι διαφορετικό

3) είναι δυσδιάκριτο το όριο του πόσα έργα των άλλων χρειάζεται να ξέρεις για να παράξεις επιπλέον αξία. η υπερβολική συσσώρευση δημιουργημάτων στη μνήμη δεν είναι ο δρόμος. παραπέμπω σε στίχους που έχω γράψει: ένας κόκκος άμμου είναι αρκετός να μάθει κανείς τον κόσμο όλο, αν πρώτα έχει μάθει να μαθαίνει. για εμένα το όριο μελέτης των άλλων μπαίνει στο ποια αναλογία απαιτείται για τη βέλτιστη - ποιοτικά και ποσοτικά - ανακάλυψη μεταξύ προσωπικών στοχασμών και μελέτης των άλλων

4) πολλές φορές η καινοτομία είναι αόρατη. για παράδειγμα ο αγαπημένος μου ντίνος χριστιανόπουλος. αν διαβάσεις τα ποιήματά του, δε διαβάζεις και κάτι που να πεις ουάου τώρα μου είπε κάτι που δεν είχα φανταστεί, αν και ίσως στους συγχρόνους του να ήταν κάπως διαφορετικά τα πράγματα. αν όμως ξέρεις τη βιογραφία του και συνδυάσεις τα ποιήματα με τη ζωή του, εκεί υπάρχει όντως κάτι κατά τη γνώμη μου πολύ αξιόλογο

5) Οι διαφορετικοί τομείς αλληλεπικαλύπτονται. Και έτσι μπορείς να καινοτομήσεις κάπου έχοντας καινοτομήσει κάπου αλλού. Η ανακάλυψη της θεωρίας της σχετικότητας ούσα εξόχως ποιητική, μπορεί να γεννήσει μία - υπό τη κλασική έννοια του γραπτού - ποιητική ικανότητα χωρίς να έχει διαβάσει το άτομο που την ανακάλυψε "κλασική" ποίηση

V2: 1) συμφωνώ.

2) συμφωνώ, και προσθέτω το κλασικό στα αγγλικά, όποτε ρωτάω επιστήμονες για obstacles to innovation, πάντα με ρωτάνε αν εννοώ innovation or invention - που επίσης δεν είναι καλό ή κακό. Γενικά τίποτα δεν είναι καλό ή κακό, κλπ κλπ

3) συμφωνώ. Και ο Μπλέικ δεν είχε έναν στίχο ο κόσμος σε έναν κόκκο άμμου; Και ο τζόυς το υπέροχο universe in a nutshell, που το πήρε μετά ο Χώκινγκ.. Μετά, με τον στίχο σου, μπαίνεις στο ερώτημα τι είναι (μετα)μάθηση και τι μετράει για “όντως έχω μάθει να μαθαίνω.” Π.χ. δεν μπορώ να μάθω τα πάντα μέσω ενός κόκκου άμμου αν έχω μάθει να μαθαίνω γιατί από τα πάντα έχουν εξαιρεθεί ήδη όσα χρειάστηκαν να μάθω για να μάθω να μαθαίνω. Κλπ.

4) Ναι. Και επίσης νομίζω ο Χριστιανόπουλος έχει κάνει και κάτι στυγνές αντιγραφές, π.χ. αυτό που λέει κάτι σαν προσπάθησαν να με θάψουν, δεν ήξεραν ότι είμαι ο σπόρος, νομίζω αποδίδεται σε κάποιον ιθαγενή αμερικανό. Ίσως είναι και το ανάποδο, τα μημς που αποδίδουν αυτήν τη φράση ως Μεξικανική παροιμία να είναι στυγνές αντιγραφές του Χριστιανόπουλου, δεν ξέρω. Αλλά είναι η επαναπλαισιο-ποίηση.

5) Ναι. Στο επιστημονικό πεδίο με το οποίο ασχολούμαι, μιλάμε πολύ για innofusion. Η καινοτομία δε συμβαίνει στο εργαστήριο (ή πες στο τετράδιο ή λάπτοπ του ποιητή), αλλά συμβαίνει στη χρήση, με προσθήκες από χρήστες που ανακαλύπτουν νέες χρήσεις πχ του υπολογιστή (ας πούμε τόρρεντ για μουσική, ποιήματα του Χριστιανόπουλου), τα οποία μετά επιστρέφουν πίσω στο εργαστήριο ή στην ποιητική δραστηριότητα και πάνω-κάτω επειδή ξερει ο κατασκευαστής/ερευνητής/ποιητής πώς καταναλώνεται το προϊόν του από το κοινό, δημιουργεί ανάλογα (ψιτ, ρε φίλε φτιάξε ένα μπλογκ να σε διαβάσουν/καλά ρε ακόμα με μπλογκ ασχολείσαι, κάνε καμια έκδοση, κλπ, κλπ) Να προσθέσω:

6) Η καινοτομία βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με την παράδοση. Η παράδοση συχνά αποτελεί μορφή καινοτομίας. Ο Πάουντ για παράδειγμα καινοτόμησε με το να "μεταφράσει" αρχαία αιγυπτιακά ποιήματα και ο Ελύτης την Αποκάλυψη ή τα ποιήματα της Σαπφώς - αλλά είναι αμφίβολο το αν είναι όντως μεταφράσεις ή περισσότερο δικά τους ποιήματα... Ή, μουσική βγαίνει σε βινύλιο, αλλά πλέον το βινύλιο είναι καλύτερης ποιότητας από το παλιό. Ή στην Ινδία, μετά την εκμηχάνιση των πλεκτών που είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση των πολυποίκιλων μοτίβων σε ρούχα, η κυβέρνηση χρηματοδοτεί νέους παραδοσιακούς ράφτες να φτιάχνουν χειροποίητα - είναι καινοτομία δια της παραδόσεως.

7) Βάσει του (6), περί ομοιοκαταληξίας ως παράδοσης: λάθος! Η ομοιοκαταληξία δεν είναι απαραιτήτως παράδοση. Κανένα αρχαίο ποίημα δεν είχε ομοιοκαταληξία. Ο ελεύθερος στίχος ήταν επιστροφή σε παραδοσιακό μοτίβο.

8) όχι τόσο για καινοτομία, αλλά επιστροφή στο θέμα των συγκεκριμένων αναφορών. Εάν το τραβήξουμε στα άκρα, δε γίνεται να έχουμε απολύτως διαχρονικό ποίημα. Ακόμα και ποιήματα του "λαού" όπως οι στίχοι στα ρεμπέτικα, περιέχουν αργκό που χρειάζεται αποκωδικοποίηση. Τα αρχαία ποιήματα χρειάζονται μετάφραση. Οποιοδήποτε ποίημα χρειάζεται μετάφραση σε όλες τις γλωσσες, γεγονός που ξέρουμε πως θεωρείται επίσης αδύνατο - άρα η διαχωροχρονικότητα του ποιήματος είναι αδύνατη. (δεν το λέω όντως, δε θεωρώ τίποτα αδύνατο, αλλά πάρ'το σαν hot take)

V1: όσον αφορά τη διαχρονικότητα ενός έργου, σε γενικές γραμμές καταλήγω στο εξής: ότι χρειάζεται να απαρνηθούμε σε μεγάλο βαθμό τον εαυτό - όσο αυτός υπάρχει βέβαια - μας συμβιβαζόμενοι με το ότι αυτή η ταυτότητα θα σβήσει. δεν έχει σημασία ποια αμοιβάδα το έκανε, αλλά κάποια δισεκατομμύρια χρόνια μια ηρωική αμοιβάδα - ή βακτήριο κτλ - εξασφάλισε τη συνέχειά μας. ο απόηχος αυτός φτάνει μέχρι σήμερα και ενισχύεται αταυτοποίητος. θέλω να πω ότι αν το έργο έχει εκτελέσει το χρέος θα είναι εκεί ακόμη και αν χαθεί ένα μεγάλο κομμάτι.

τώρα βέβαια εσύ ως vehem κάτι μπορεί να μη θαυμάζεις πολύ την αμοιβάδα αυτή, αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω...

V2: Μια προσθήκη/εμπειρία προχτεσινή που συνέπεσε κάπως με αυτό που είπα περί πρότερης γνώσης και αυτού που είπες περί του πού είναι τα όρια για το "αρκετή πρότερη γνώση". Με αυτό που είπα, εμμέσως, λίγο προβοκατόρικα εξίσωσα τη δουλειά του ποιητή με μια οποιαδήποτε δουλειά. Το αν είναι ή όχι, είναι μεγάλο ερώτημα. Το αν κάποιος πληρώνεται για να είναι ράπερ ή βγάζει λεφτά από αυτό ή βγάζει πού και πού λεφτά από αυτό αλλά κυρίως είναι diy και δίνει τα περισσότερα τζάμπα ή απλώς τα δίνει όλα τζάμπα και αρνείται να βγάλει δεκάρα τσακιστή (συν το κατά πόσο είναι πάνω-κάτω καλός και βγάζει λεφτά, πάνω-κάτω καλός και δε βγάζει λεφτά, πάνω-κάτω κακός και βγάζει λεφτά, πάνω-κάτω κακός και δε βγάζει λεφτά) είναι ένα ερώτημα με το οποίο μεγάλωσα και εδώ και κάποια χρόνια βλέπω πως έχει προεκτάσεις στην επιστήμη και στην έκδοση ποίησης. Στην επιστήμη δυστυχώς είναι απλό: blue sky research δε χρηματοδοτείται. Γι' αυτό δε θα 'χουμε singularity, γιατί δεν υπάρχει τρελός επιστήμονας με αρκετά λεφτά για να το πραγματοποιήσει. Στην ποίηση είναι κάπως περίεργο. Η εμπειρία που είχα προχθές σε ένα ζουμ πάρτυ γενεθλίων ήταν να γνωρίσω μια κοπέλα με διδακτορικό στην ποίηση, που κάπου στο τέταρτο ποτό μας λέει "ναι, και νιώθω άσχημα για τους φίλους μου που πρέπει να κάνουν κανονικές δουλειές και εγώ απλώς πρέπει να γράψω ένα ποίημα μέχρι το Σάββατο". Και σκεφτόμουν, χμ, οκ, αυτή το κάνει όντως για δουλειά. Οπότε οι κομμουνιστές δικαιώθηκαν και ναι, η τέχνη είναι δουλειά και πρέπει να πληρώνεται. Χμ. Όκ, άρα αυτή θα πρέπει σίγουρα να έχει διαβάσει τα πάντα από πριν, είναι δουλειά της. Χμ. Χμ. Ας ρίξω μερικές άσφαιρες αναφορές σε ποιητές να δω αν τους ξέρει. Χμ. Χμ. Δεν ξέρει τίποτα, πέρα από επιφανειακές αναφορές επιπέδου "το κάναμε στη σχολή ναι". Χμ. Χμ. Έχω σπαταλήσει τη ζωή μου να διαβάζω για ποίηση, παίζει να έχω διαβάσει τα 5πλάσια από την ίδια για τεχνικές, ιστορία, θεωρία τέχνης και ποίησης. Αυτή βγάζει λεφτά, εγώ όχι... χμ..... Μήπως το ίδιο συμβαίνει και με την επιστήμη;

Όχι, ακριβώς ως VHEMT πιστεύω πως έχεις απόλυτο δίκιο. Και αυτό ακριβώς απηχεί την οντολογική ΜΟΥ θέση ότι δεν υπάρχει ΜΟΥ, σου, του, κλπ Κοινωνική νοημοσύνη, κλπ Απλώς με ενδιαφέρουν και τα μικροκοινωνιολογικά/μικροπολιτικά ερωτήματα για το θέμα από καθαρή περιέργεια.

υπεραγαπημένο κομμάτι, ακριβώς αυτό που λες [Jack Sheldon - Amoeba Jazz]

λες να βγάλουμε αυτόν τον διάλογο ως διάλογο σε ποστ, μπλογκ κλπ; χαχαχα διαβάζω διάλογο χορκχάιμερ-αντόρνο και έχουν πλακα αυτά [haha]

V1: θα σου πω την αλήθεια: τον αρχειοθέτησα το διάλογο στο τμήμα αλληλογραφία

του αρχείου που έχω

V2: καλά έκανες - έχουμε κι άλλα ωραία πιο πάνω για θεωρίες πληροφορίας κλπ - αλλά αυτό για την ποίηση νομίζω είναι αρκετά καινοτόμο :-P :-P

V1: χαχαχα

V2: θέλω να πω, νομίζω δεν έχει γράψει κανείς στα ελληνικά τουλάχιστον κάτι τέτοιο

V1: δε θα ήταν κακή ιδέα. νομίζω δώσαμε πόνο [haha]

self indulgence levels exceedingly high [haha]

κοίτα εσύ τα ξέρεις αυτά ποιος έχει γράψει τι

εγώ ψήνομαι πάντως

ο διάλογος που μάλλον δε θα ήταν καλό να δημοσιεύσουμε είναι εκείνος με την κβαντομηχανική που μιλούσαμε για διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας

V2: ναι ναι, χαχα ε, μπορούμε να ξεκινήσουμε με αυτόν για την ποίηση, και βλέπουμε 

Ο Κένων δημοσιεύει ποιήματά του εδώ:

https://kenwn.blogspot.com/

Και εδώ:

https://www.facebook.com/Ckenwn/

Replace: Περί Επανατοποθέτησης και Υποκατάστασης

To Replace: Οντολογία της Επανατοποθέτησης και της Υποκατάστασης

Το αγγλικό ρήμα "to replace" έχει δύο σημασίες. Η πλέον συνηθισμένη είναι αυτή της αντικατάστασης, της τοποθέτησης ενός στοιχείου Β στη θέση του στοιχείου Α, δεδομένου ότι και τα δύο στοιχεία είναι αντιμεταθέσιμα, τρόπον τινά ισάξια: η ύπαρξη του ενός στη θέση του άλλου δε φαίνεται να προκαλεί κάποια πρακτική διαφορά στον τελικό σκοπό του "πόστου" τους. Καταλαβαίνουμε αυτό το νόημα της λέξης όταν κάνουμε λόγο για αντικατάσταση ηλεκτρικών συσκευών, αντιτύπων βιβλίων σε μια βιβλιοθήκη, ή υπαλλήλων σε μια θέση εργασίας. Η αρχική χρήση της λέξης (η ετυμολογικά "σωστή" και "ακριβής") είναι αυτή της επανατοποθέτησης, re-place. Κατανοούμε αυτό το νόημα της λέξης όταν τοποθετούμε μια ηλεκτρική συσκευή στον χώρο αποθήκευσής της, την επιστροφή ενός βιβλίου στο σωστό ράφι μιας βιβλιοθήκης, ή ενός βασιλιά που ξαναπαίρνει το θρόνο του μετά από μια μάχη διεκδίκησης για αυτόν. 

Η σχέση των δύο εννοιών μπορεί να επιτρέψει τη γέννηση πολλών λογοπαίγνιων ή και τρομακτικών συνειδητοποιήσεων. Όταν βρισκόμαστε σε θέση να εναλλάσσουμε ελεύθερα τη λέξη "υποκατάσταση" με τη λέξη "επαναφορά," οι εννοιολογικές συνέπειες μπορεί να είναι δραματικού επιπέδου. Οι λεκτικοί περιορισμοί που τίθενται σε κάθε μία από τις δύο περιπτώσεις αντιμετάθεσης (αντικατάσταση του όρου "αντικαθιστώ" με τον όρο "επαναφέρω," αλλά και τανάπαλιν) επιφέρουν συνεπακόλουθα ερωτήματα που πιθανόν να οδηγούν σε μια επαναφορά των εννοιών στην αρχική τους θέση. Δύο παραδείγματα ίσως διαφωτίσουν την υπόθεση αυτή.

Πρώτο παράδειγμα, αντικατάστασης της λέξης "αντικατάσταση" με τη λέξη "επαναφορά": η αντικατάσταση του ανθρώπου από τις μηχανές μπορεί να γίνει η επαναφορά του ανθρώπου από τις μηχανές. Το ερώτημα σε αυτή την περίπτωση είναι: ποια είναι η πρωταρχική θέση; Δεύτερο παράδειγμα, αντικατάστασης της λέξης "επαναφορά" με τη λέξη "αντικατάσταση": η επαναφορά του νόμου της θανατικής ποινής μπορεί να γίνει η αντικατάσταση του νόμου της θανατικής ποινής. Το ερώτημα σε αυτήν την περίπτωση είναι: αντικατάσταση από τι;

Στην πρώτη περίπτωση, καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα "ποια είναι η απαρχή;" ή "πώς ήταν τα πράγματα όταν βρίσκονταν σε γαλήνη;" - ποια είναι η μορφή-κανόνας όπου το είναι θεωρείται "τακτοποιημένο" ή "εν σοφία" - πώς θα περάσουμε από την κατοπινή παρηκμασμένη και βέβηλη κατάσταση στην υψηλή και ιερή; Στη δεύτερη περίπτωση αναζητούμε το ακριβώς αντίθετο μιας ιερής πρώτης κατάστασης και κινούμαστε με τον βέβηλο γνώμονα της κυνικής εξίσωσης εννοιών και όντων. Ρωτούμε "τι είναι αυτό που μπορεί να αντικαταστήσει το υπάρχον και πιθανόν να λειτουργήσει καλύτερα στο τώρα;" ή "τι θα σπάσει τη ρουτίνα και την οκνηρία;" - πώς θα περάσουμε από την τωρινή καθεστηκυία ιερότητα σε μια επαναξιολόγηση που εξυπηρετεί τις τωρινές μας ανάγκες;

Ας μην ξεχνάμε: δεν εξετάζουμε ξεχωριστά τις λέξεις "επανατοποθετώ" και "υποκαθιστώ," Αναλύουμε τις δύο σημασίες μιας και μοναδικής λέξης: "to replace." Στην πραγματικότητα, δεν έχουμε να επιλέξουμε. Η αντικατάσταση συμπίπτει με την επανατοποθέτηση και η επανατοποθέτηση εξισώνεται με την αντικατάσταση. Όταν ένας νέος ερωτικός σύντροφος αντικαθιστά τον προηγούμενο, η ιδέα της ύπαρξης ερωτικού συντρόφου επαναφέρεται στην αρχική της θέση. Όταν ένας παλιός ερωτικός σύντροφος επανέρχεται στο προσκήνιο, αντικαθίσταται ως είναι από τη νέα μορφή που έχει πάρει μετά το πέρας του ενδιάμεσου χρόνου της απόστασης. Ο "κύκλος της ζωής" εξισώνεται με τη "θεωρία της εξέλιξης." Μια αντίστοιχη διπλή σημασιοδότηση υπάρχει και στην περίπτωση του ουσιαστικού "revolution," που ενώ αρχικά (από Κοπέρνικου) σήμαινε την επαναφορά των ουρανίων σωμάτων στην αρχική τους θέση μέσω της κυκλοτερούς περιστροφής τους, κάπου προέκυψε μια σύγχυση της "περιστροφής" με την "αντιστροφή" (πιθανόν και της "καταστροφής") και η "επανά-σταση" έφτασε να σημαίνει "εξέργερση." Κάτι που, αν και μοιάζει, δεν είναι παράλογο, εάν αναλογιστεί κανείς πως όταν τα πράγματα τείνουν να επανέλθουν στην παλιά τους κατάσταση, ο καιρός της αυτοκριτικής έχει ήδη επέλθει και "επανάσταση" σημαίνει "εξέγερση." 

Αυτό που ξεχνούμε όμως συχνάκις είναι πως τα εννοιολογικά αυτά ντουέτα είναι διπλής κατεύθυνσης. Δεν είναι μόνο η εξέγερση ή η αντικατάσταση το θεμιτό νόημα της επανάστασης και της επανατοποθέτησης. Η γνήσια επανάσταση και επανατοποθέτηση είναι εξίσου θεμιτές συνέπειες μιας εξέγερσης και μιας αντικατάστασης. Πάντοτε θα αναζητούμε τη γαλήνη, πάντοτε θα αναρωτιόμαστε για τη φύση των ονείρων που βλέπουμε, απηχώντας αρχαϊκά πρότυπα πρότερων καταστάσεων. Είμαστε θύματα μια σχιζοειδούς αντίφασης: στη μια πλευρά η ύλη του σύμπαντος είναι πεπερασμένη και άρα σε μακροπρόθεσμο στάδιο όλα τα δομικά στοιχεία θα επανέρχονται σε προηγούμενες θέσεις - στην άλλη πλευρά η ύλη αυξάνεται, άρα κάθε στιγμή είναι μια στιγμή αντικατάστασης, ή ακόμα περισσότερο αύξησης της ύλης που αντικαθιστά ποσοτικά την προηγούμενη μειωμένη ποσότητα. Με τη συνειδητοποίηση της διπλής σημασίας του ρήματος "to replace" βρισκόμαστε, όμως, σε μια κατάσταση "επιφοίτησης," ή καλύτερα "σατόρι," της κατάστασης όπου ένας ζεν μαθητής αντιλαμβάνεται την ταυτόχρονη ισχύ δύο αντιθετικών προτάσεων. Η "επαναφορά" και η "αντικατάσταση" είναι συμπληρωματικές πράξεις η μία της άλλης. Ως εξής:

Όταν επιστρέφω το καπάκι του στυλό μου στο σώμα του, το καπάκι δεν είναι πλέον το ίδιο - το στυλό έχει γράψει και έχει αδειάσει, το καπάκι μπορεί να μοιάζει εξωτερικά με την πρότερη μορφή του, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι το "ίδιο," εάν αναλυθεί διεξοδικά, δεν είναι πανομοιότυπο με το καπάκι που αφαίρεσα προηγουμένως. Όταν επαναφέρω ένα στοιχείο στην "αρχική" του θέση, στην πραγματικότητα το μεταφέρω σε μία "νέα" θέση, άρα η αντικατάσταση είναι δεδομένη. Όταν ένα παλιό πολίτευμα επαναφέρεται, οι κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν έχουν αλλάξει από την περίοδο που το πολίτευμα βρισκόταν σε ισχύ, άρα και το πολίτευμα δε θα είναι το "ίδιο" που ήταν πριν κάποιες δεκαετίες. Ανανέωση, όχι επαναφορά. Όταν αντικαθιστώ ένα χαλασμένο ψυγείο με ένα νέο, το καινούργιο οπωσδήποτε δεν είναι το "ίδιο," αλλά παρόλα αυτά εξυπηρετεί τον "αρχικό σκοπό," τη διατήρηση των τροφίμων στην επιθυμητή θερμοκρασία. Όταν αντικαθιστώ μια ηθική παραδοχή με κάποια άλλη, αποδεικνύω πως υπάρχει ανάγκη ύπαρξης της ηθικής ως τέτοιας - στηρίζω την ύπαρξη του μοτίβου και όχι του περιεχομένου του, η ανάγκη ενός έθους είναι η σταθερά, το είδος του έθους είναι η μεταβλητή. Επιβεβαίωση, όχι αντικατάσταση. Απαντούμε έτσι και στα ερωτήματα που τέθηκαν παραπάνω: Αντικατάσταση από τι; Επαναφορά σε ποια πρωταρχική θέση; Αντικατάσταση από τον ανανεωμένο εαυτό, ακόμα κι αν δεν είναι ο "ίδιος" ως μορφή. Και επαναφορά στην ουσία των πραγμάτων, στη σχέση και όχι στο περιεχόμενο, μέσω της επιβεβαίωσης.

Μεταμορφώνεται, λοιπόν, η έννοια της λέξης "to replace" και αντί να μεταφράζεται εννοιολογικά ως "αντικαθιστώ" και "επανατοποθετώ," σιγά-σιγά σημαίνει ταυτόχρονα "ανανεώνω" και "επιβεβαιώνω." Η φράση "νιώθω αναλώσιμος" αρχικά εξισώθηκε με τη φράση "μπήκα στη θέση μου." Στην πορεία, όμως, αυτό που έλαβε χώρα ήταν ο συγχρονισμός των φράσεων "νιώθω σαν καινούργιος" και "ανακάλυψα ποιος είμαι." Αυτή είναι η οντολογία του ρήματος "to replace," καταραμένη και αυτή να υποκαθίσταται και άρα να επανέρχεται αέναα, να ανανεώνεται μόνο και μόνο για επιβεβαιώνεται η συνεχής της ισχύς/αδυναμία, πέραν του ιερού και του βέβηλου, αλλά σε μια κατάσταση πραγματιστικού και λειτουργικού "δρόμου" ή "ζεν."

Ο Ρομποηθοποιός.

Ο Ρομποηθοποιός.

Γινόμαστε μάρτυρες μιας ηθικής επανάστασης. "Επανάστασης" με την έννοια της αντιστροφής, revolutio όπως revolver. Τα ρομπότ επαναστατούν, αντιστρέφουν τα δεδομένα και γίνεται λόγος για μια επιστημονική "φαντασία στην εξουσία". 

Η Δυτική μας αριστοτελική παράδοση χρειάζεται πάντα "φύσει δούλους", όντα που ένα ηθικό καθεστώς επιλέγει ως παράγοντες που θα τους κάνουν τη δουλειά. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης θεωρεί ως δεδομένο πως ο εκ φύσεως δούλος είναι έμψυχος. Και άρα, ο Δυτικός πολιτισμός θέτοντας τα δουλικά του κριτήρια μπορούσε να "σκλαβώνει" διάφορες ομάδες έμβιων έμψυχων για να τους κάνουν την επιθυμητή "βαρετή" ή "επίπονη" δουλειά. Ένας λευκός Αμερικανός του 1850 θα τρόμαζε σύγκορμος στη θέα ενός Ομπάμα ως πλανητάρχη στη σκηνή της πολιτικής. Και ένας σύγχρονος φοιτητής της Δραματικής σχολής σήμερα μάλλον θα αισθανόταν τόσο άβολα ακούγοντας τη δραματική εξέλιξη της ανάληψης ενός πρωταγωνιστικού ρόλου από ένα ρομπότ σε μια θεατρική σκηνή της Ιαπωνίας [σύνδεσμος στο τέλος].

Ένα ρομπότ-ηθοποιός, λοιπόν, αναλαμβάνει το ρόλο του Γκρέγκορ Σάμσα σε μια θεατρική διασκευή της "Μεταμόρφωσης" του Φραντς Κάφκα. Η μεταμόρφωση εδώ δεν έγκειται μόνο στο γίγνεσθαι-κατσαρίδα του πρωταγωνιστή, μα και στο γίγνεσθαι-ρομπότ του θεατή.

Ετυμολογικά 1: Ο ηθοποιός, όσο κλισέ [βλ. ηθικολογικό] κι αν έχει καταλήξει να ακούγεται, είναι αυτός που ποιεί το ήθος - αριστοτελικά και πάλι, "ήθος" εκ του "έθους", η συν-ήθεια, ο εθισμός στα έθιμα. Αν βλέπουμε κάτι στο θέατρο, στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο αποτελεί ένα "καλό" μοντέλο για να ακολουθήσουμε, ένα παράδειγμα. Η ηθική είναι η δυνατότητα αξιακής επιλογής "καλού" και "κακού" σε μια δεδομένη συνθήκη. Και ο ηθοποιός παρέχει το παράδειγμα. Με τον ρομποηθοποιό έχουμε μια "αλλαγή παραδείγματος" και μια "μεταξίωση των αξιών". Ο ρομποηθοποιός της Μεταμόρφωσης μεταμορφώνει τις αξίες μας για τον ίδιο τον ρομποηθοποιό, μα και για τα ρομπότ εν γένει. Κάτι αντίστοιχο με την είσοδο της γυναίκας στο θέατρο.

Ετυμολογικά 2: Το ρομπότ είναι λέξη σλαβικής προέλευσης που σημαίνει τον μηχανικά εργαζόμενο, τον σκλάβο. Αρκετά ειρωνικά, ως όρος προέρχεται από μια θεατρική παράσταση του Κάρελ Τσάπεκ, Τσέχου όπως και ο Κάφκα, το R.U.R., Rossum's Universal Robots, που ανέβηκε το 1921, μόλις έξι χρόνια μετά την έκδοση της Μεταμόρφωσης. Τα ρομπότ, λοιπόν, ακολουθώντας την σχεδόν παράλληλη τάση απόκτησης δικαιωμάτων όλων των έμβιων και έμψυχων όντων, ως άψυχα τα ίδια, παρέμεναν οι "φύσει δούλοι", ακόμα και στο όνομα που τους δόθηκε, που θα έκαναν τη δουλειά, τώρα που οι έγχρωμοι, οι γυναίκες, οι διεμφυλικοί, τα ζώα και τα φυτά ξεκίνησαν να αποκτούν δικαιώματα. Η νέα ηθική που αναδύεται από την επανάσταση των ρομπότ φαντάζει όσο απειλητική ήταν η ηθική των Μαύρων Πανθήρων για τον κόσμο μισό αιώνα πριν. 

Η ηθική των ρομπότ, λοιπόν, είναι, μεταφραστικά, μια ηθική των σκλάβων. Ο Νίτσε στη "Γενεαλογία της Ηθικής" του διαχωρίζει ανάμεσα σε δύο είδη ηθικής: ακριβώς αυτήν των σκλάβων και αυτήν των κυρίαρχων. Η ηθική των κυρίαρχων βασίζεται σε καλές ή κακές συνέπειες και σχετίζεται με αξίες όπως η περηφάνεια, η δύναμη και η ευγένεια (με την έννοια του "ευγενούς" αριστοκράτη). Η ηθική των σκλάβων βασίζεται σε καλές ή κακές προθέσεις και σχετίζεται με αξίες όπως η ταπεινότητα, η συμπάθεια και η ευγένεια (με την έννοια των "ευγενικών" καλών τρόπων). Στην περίπτωση των ρομπότ η "πρόθεση" έβγαινε εκτός παιχνιδιού, εφόσον οι δούλοι - και ειδικά οι άψυχοι δούλοι - στερούνταν νοημοσύνης και εφόσον η πρόθεση αποτελεί κατηγορία της νοημοσύνης, και η νοημοσύνη αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ψυχής. 

Το "πείραμα Τούρινγκ" αποδεικνύει "εκ του πειράματος" το αντίθετο. Βάλτε έναν άνθρωπο σε ένα δωμάτιο να ανταλλάζει email με έναν άλλον άνθρωπο και με ένα ρομπότ που βρίσκονται σε δύο άλλα δωμάτια με τα οποία δεν υπάρχει οπτική επαφή. Εάν ο αρχικός άνθρωπος φτάσει σε σημείο να μην αναγνωρίζει ποιος είναι ο άνθρωπος και ποιο το ρομπότ, τότε το ρομπότ περνά το τεστ, και δεν έχει πλέον σημασία εάν η νοημοσύνη είναι "τεχνητή" ή "οργανική". Εάν αυτό το τεστ υπήρχε και πεντακόσια χρόνια πριν, πολύς πόνος θα είχε αποφευχθεί. Βέβαια, και πάλι οι έμψυχοι άνθρωποι είναι σε προνομιούχο θέση, όπως ήταν οι λευκοί με τα IQ τεστ σε μαύρους κάνοντάς τους ερωτήσεις δίχως να τους παρέχουν κοινό πεδίο εξέτασης. Παρόλα αυτά, ζούμε στην εποχή όπου πολλά ρομπότ περνούν το πείραμα Τούρινγκ - ενώ παράλληλα πολλοί άνθρωποι δεν το περνούν. Η απειλή είναι ίσως αντίστοιχη του βεληνεκούς ενός Μάλκολμ Χ. 

Τώρα που η ηθική των εγχρώμων σκλάβων έγινε μέσω του συμπλέγματος Μαύροι Πάνθηρες - Μαύρη Μουσική - Μαύρος Πλανητάρχης, η ηθική των εγχρώμων σκλάβων έγινε ηθική των εγχρώμων κυρίαρχων. Με μια επανάσταση στο ενδιάμεσο. Ο έγχρωμος μεταμόρφωσε με μια επαναστατική χειρονομία τις συνέπειες σε πρόθεση, τους καλούς τρόπους σε ευγενική καταγωγή (Mama Africa), την ταπεινότητα σε περηφάνεια, και τη συμπάθεια σε δύναμη. Ποιοι σκλάβοι μας έμειναν τώρα που η ανθρωπότητα εξισορροπείται; Τα ρομπότ. Η επανάσταση των ρομπότ γίνεται μέσω ενός αντίστοιχου συμπλέγματος όπως λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας - ηλεκτρονική μουσική - ηλεκτρονική ζωή. Και τα ρομπότ δείχνουν να έχουν ηθικές προθέσεις. Είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες; 

Η επανάσταση δεν είναι μια πράξη που γίνεται από τη μία στιγμή στην άλλη. Στα σίγουρα υπάρχουν στιγμές-ορόσημα, αλλά και πάλι πέρασαν αρκετά χρόνια για να μπει η μουσική των γκέτο στα σαλόνια, σχεδόν όσο και η μουσική των σαλονιών να μπεί στα γκέτο. Αντίστοιχα, θα περάσουν αρκετά χρόνια για να κατανοήσουμε το τι είναι ένα cyborg, όπως και το πώς να αφουγκραστούμε ηθικά τον πόνο του laptop μας που πεθαίνει. Για τώρα, ας θεωρήσουμε τον Ρομποηθοποιό ένα ορόσημο για τη θέσπιση της Ρομποηθικής, ως σημαντικό παράγοντα απέναντι στη Βιοηθική. Ας θεωρήσουμε την Ηθική της Πληροφορίας, την ηθική που μας λέει πως δεν έχει σχέση αν κάτι είναι έμψυχο ή άψυχο για το αν έχει αξία ή όχι, αλλά το πόση πληροφορία μπορεί να παράγει και με τι πρόθεση και συνέπειες, ως βασικό ηθικό ρυθμιστή μεταξύ των δύο άλλων ηθικών μοντέλων. Και ας μην ξεχνάμε ένα βασικό στοιχείο της επαναστατικής θεωρίας: κάθε επανάσταση αλλοιώνει την ίδια την έννοια της επανάστασης. Με άλλα λόγια: η επανάσταση μεταμοφώνει την επανάσταση, ή πιο πιασάρικα: η επανάσταση της μεταμόρφωσης είναι η μεταμόρφωση της επανάστασης. 

Και εάν αυτή η υπόθεση είναι σωστή, τότε ποιος θα είναι επόμενος αποδιοπομπαίος "φύσει δούλος" στην τραγωδία του πολιτισμού μας;

Σχετικοί σύνδεσμοι:

Για τη θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστή ένα ρομπότ:
http://www.telegraph.co.uk/culture/theatre/theatre-news/11148151/Kafkas-The-Metamorphosis-robot-style.html
[Ευχαριστώ τον Αποστόλη που το μοιράστηκε μαζί μου]

Για τη θεατρική παράσταση του Τσάπεκ:
http://en.wikipedia.org/wiki/R.U.R.

Η "Μεταμόρφωση" του Κάφκα στα Αγγλικά:
http://history-world.org/The_Metamorphosis_T.pdf

Η "Γενεαλογία της Ηθικής" στα Αγγλικά:
https://archive.org/details/GenealogyOfMorals

Για το "πείραμα Τούρινγκ":
http://en.wikipedia.org/wiki/Turing_test

Φυτεύγω Δεντρωώδω 7: Αντιυλικία.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 7: Αντιυλικία: 

Τα Έξι Πρωτελευταία Στάδια στα Οποία Όλοι Τρέχουμε και Όλοι Βγαίνουμε Πρώτοι και Όλοι Βγαίνουμε Τελευταίοι, ή, Το Σύνδρομο της Φλυαρίας. 

[Υπάρχει η εξής αντίστροφη διπλή διαλεκτική σχέση, που μάς επιτρέπει να μιλήσουμε για έναν κβαντικό "διαπλεκτικό" αντιυλισμό: όσο περισσότερο φλυαρείς, τόσο περισσότερο στερούνται οι λέξεις σου νοήματος. Όσο περισσότερο νοηματοδοτείς, τόσο περισσότερο στερείσαι λέξεων. Επίσης, όσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο φλυαρείς και άρα στερείσαι νοήματος. Και (αν μπορούσαμε να αντιστρέφουμε τη διαδικασία γήρανσης και να "ξανανιώνουμε") όσο μικραίνεις τόσο περισσότερο χάνεις σε λεξιλόγιο και πλουτίζεις σε νοήμα. Παρόλα αυτά, το να αγγίξεις έναν από τους δύο έσχατους πόλους των σχέσεων πλούτος νοήματος-λεξιλογίου και γήρατος-νεότητας ενέχει τον κίνδυνο να απωλέσεις τα πάντα. Ένας κόσμος πλήρης νοήματος είναι ένας ανόητος κόσμος. Ένας κόσμος πλήρης λέξεων είναι ένας άρρητος κόσμος. Και όμως, αυτές οι έννοιες μιας "απόλυτης τιμής" σε καταστάσεις του κόσμου παραμένουν μεταφυσικές για τη συνείδησή μας. Ενίοτε χάνουμε τα λόγια μας χωρίς να χάνουμε τα πάντα. Είναι ο λόγος που ακόμα οι έννοιες "σκέψη", "νοημοσύνη", "συνείδηση" και "νόημα", ξεφεύγουν σαν χέλια τη στιγμή που πάμε να τις συλλάβουμε, αφήνοντας μόνο τον έμμεσο αποκλεισμό τους από διαφορετικές πλευρές ως μέθοδο απόπειρας περι-ορισμού τους. Εκεί υπάρχει ο έσχατος κίνδυνος απώλειας του ανθρώπινου: ο ορισμός ή ο περι-ορισμός των προαναφερθεισών εννοιών πλουτίζει την προσπάθεια σε λέξεις, μα το ίδιο το νόημα, η σκέψη, η συνείδηση και η νοημοσύνη μπορεί να χαθούν. Έτσι είναι πολύ πιθανόν, όσοι προσπαθούν να φτάσουν σε κάτι τέτοιο να μας φαίνονται απλώς ηλίθιοι. Τα παρακάτω στάδια είναι διάφορες οδοί που οδηγούν στην α-νοησία.] 

1. Μπορείς να κάνεις "κλικ" ταυτοχρόνως σε δύο σημεία στην οθόνη; Μπορούν να σου κάνουν κλικ ταυτόχρονα δύο διαφορετικοί χρήστες εάν εμφανίζεσαι ταυτοχρόνως σε πολλές οθόνες; Είσαι ο Απολολλώνιος Τυαμνεύς Αποταμιεύς, πολύτοπος και αφαιρετικός; Άλλο ένα ευκρυολόγημα. Γελάσαμε. Πολαίμαργοι στολισμένοι με μπιχλιμπουνίδια. Ό,τι λέω είναι ρητορείες - Απεχθάνομαι τις ρητορείες - Σταματάω να λέω - Και όμως, εννιά στα δέκα ευκόλως εννοούμενα ξερογλύφονται για να μπουν σε συζητήσεις επειδή ξεχάστηκαν επειδή εκλήφθησαν ως "δεδομένα". Τα λίγα νανοδευτερόλεπτα που αλλάζουν το μίζερα ενθουσιώδες "άδραξε τη μέρα" σε ένα απελπιστικά αποφασιστικό "μάς/μας πήραν τα χρόνια". Ποιοι μας τα πήραν; Πώς μάς πήραν; Ποιοι είμαστε; [Όλες οι απαντήσεις στην επόμενη παράγραφο/στάδιο με παράθεση βιβλιογραφίας]. Μια άμεση διαζυγαριά για παροδικά ζευγαριδάκια. 

2. Ορισμένες σαλβαδορνταλίκες: Ο τρελός Άρα-Ψ Αμπντούλ Αλ'Χαζρέντμουντ Χούσσερλ που συνέταξε έρευνες φαινομενεκρονομικολογίας που στη συνέχεια αλλοίωσε και εξέδωσε ο ερασι-τεχνίτης Χάιντε-Χάιντε-Γκερ. Υποδουλωμένος σε υποδηλούμενα - Εγκαθίδρυση της κάθυδρης κατάστασης - η τέχνη - Ζωγραφωνητικές Απόχροιες. Ό,τι σαμπλάρεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Βαρύτονος αργόστροφος πενηντάρης, σαρανταπεντάρι που παίζεται σαν τριαντατριάρι, το Λιοντάρι που στα τριάντα-τρία του γίνεται Κριάρι τραγουδώντας το "Σαλφίγκαρο". Μου δείχνει μια σισυφυσική εμπιστοσφήμη. Μου βάζει νερό ως φιλοσοφιούχος υδραργυροχόος. Εγώ πάλι, αζώδθιος, εμπιστεύομαι τιποτέννοιες νεακρές. Κάνω την απομαχρωμαυτοψία μου, παλιά μου τέχνη της τεχνικής και τεχνική της τέχνης κόσκινο. Πετραώματος μελετώ αετόματα. Κάνω την αυτοκρυπτική μου.

3. Η παρομοιώτυπη κατεψυγμένη χωρητικόπιτα. Μεσοβδόμυγα νιώθω μια υπερραδιενέγερση του πλατφορμέμφυτου. Ξαναγλύφω το σκληρό χωματόγαλα της Μαρμαργελλάδας. Έμεινε ζωντανή στο νεκρό μου ζώμα μέσα σε δυσανεξαρτήτυλη μελβράνη. Μετακρυονικά, θα ξαναβουρλιάξει στον εξευγελισμό. Παίζω/παίζομαι στο Παντόμιμνο που κάποιοι ονομάζουν Πανουκλοθέατρο - η τύχη μου καθορίζεται από υπερπολύπλευρα τραπεζάρια στρογγυλά. Βγαίνω στη σκηνή uploadυμένος και βγάζω τα τελεσώψυχά μου υποδυόμενος το ρόλο. Το φιντμπακικό κυβερνοθέατρο είναι ο κυκλικός αυτοκινητόδρομος και θέλει αποκωδικοποιητή. Ο κρυπτοκώδικας δαιδαλωδικής αέναης κυκλο-φορίας [κουάκ, ΚΔΑΚ αντί για ΚΟΚ, κ.ο.κ.].

4. Ξέσπασε διεμφύλιος πόλεμος στον σπανακοπιταλισμό! Η εμφιάλωση της Πόλης! Μολυσμένο νερό από ορμητικά ποτάμια! Κοίτα μας, παγιδευμένους ανάμεσα σε Αποτευφράτη και Σκοπευτίγρη! Μη συγκρίνπις την καρτάφλα ανεργίας σου με τη φαυλοσοφία σου για την αντιυλικία. Προσω-παρα-κρατική κοινωνία απαρτκορτιζόμενη από μικροαστεία επεισόδια της Σπαρταριστοκρατίας. Μετενσαρκοφαγνωστικισμιλεύοντας μέσα από μια σχισμίλη την αχαλινοτυπία του σύγχρονου πνεύματος αντι-λογίας. Ό,τι λες είναι απλό μπλα-μπλαβάτσκυ. Ό,τι κάνεις, το κάνεις για να Γαμισήσις Αποκαθλυπτομένη. 

5. Καθημερινη ντροπίστη και μακαρόνειδος να νομίζεις ότι σκέφτεσαι πρώτη φορά κάτι που έχεις ξανασκεφτεί ότι μπορεί να σκέφτεσαι πρώτη φορά [...] ότι έχεις ξανασκεφτεί, ενώ δεν ξέρεις καν τι είναι να σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι το φαγητό. Σκέφτεσαι το ταξίδι με τον Γκουνταλκιβιάδη. Σκέφτεσαι: Ταξίδιό,τικαις ήμειώσεις. Γράφεις και βάζεις στη φωτιά και γράφεις για όσα έκαψες για να ξανακάψεις. Ταξιδεύεις για να ξεχάσεις τις σκέψεις σου και σκέφτεσαι πώς και πού θα ξαναταξιδέψεις και τι κακές σκέψεις θα πρέπει να έχεις κάνει ως τότε προκειμένου να δικαιολογήσεις την αξία ενός τέτοιου ταξιδιού. 

6. Ετοιμάζεις ένα τραγούδι για τα Απομακροχώρια και δουλεύεις το ρεφρέν. "Χαρντκορυβαντισημιτσυντηρητιτιά-ιτιάααα". Πάμε όλοι μαζί. Δε δουλεύει. Δε δουλεύεις. Θα βγάλεις μια ρακομελωδία από την τυχαία σου κλαρινορραγία. Οι γάμοι του Σισφίγγαρο. Σου ΄ρθε ένα γιαγιαδίστυχο: "Σανείδες Σερφγάτες Κολλαρουσίου, Τρέξτερ! Το χαμόγελο του Ποδιού! / Δαυίδες Εργολιαθοστασίου Υπερεγωτθικού Ρυθυμού". Καλύτερο από το προηγούμενο ρεφρέν, κράτα το. Σου πολιορκίζομαι, πως όποιος φλυάρεται σκονταφντιφάσκει [όλες οι σωστές ερωτήσεις στην πρώτη παράγραφο με αποδοχή της φλυαρίας και της ρητορείας ως βασικές προϋποθέσεις για την κάλυψη καινών θέσεων αεργίας].

[Μια τελευταία σημείωση: Οι έννοιες "σκέψη", "νοημοσύνη", "συνείδηση" και "νόημα" για το επίπεδο σκέψης, νοημοσύνης και συνείδησης νοήματος που έχουμε κατακτήσει ως τώρα, δεν έχουν υλική υπόσταση, μα δεν έχουμε και αρκετά βάσιμα στοιχεία για να τις θεωρήσουμε όντως μεταφυσικές - γι' αυτό και η διαλεκτική μέθοδος που χρησιμοποιείται εδώ για εκ των υστέρων συμπεράσματα ανάγεται στο χώρο της αντιύλης. Εάν ο διαλεκτικός υλισμός βασίζεται στην παραγωγή εργασίας που επεξεργάζεται πρώτες, δεύτερες κλπ ύλες, ο διαπλεκτικός αντιυλισμός βασίζεται στην α(ν)εργία και στον κεκτημένο χρόνο αναστοχασμού πάνω στα θέματα χαμένου χρόνου περί αναστοχασμού, νεότητας και γήρατος.]

Φυτεύγω Δεντρωώδω 6: Τοτέμενος.

Φυτεύγω Δεντρωώδω 6: Τοτέμενος.

Πρόλογος: Ο κύκλος αυτός δεν ήταν παρά η συνειδητοποίηση της ματαιότητας με βάση τις έννοιες της γνωριμίας και της εναλλαγής των εποχών. Το δύσκολο και βαρύ χειμώνα, μέσα στο πλήθος, είσαι ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων που περιπλανιέται άσκοπα. Την άνοιξη η περιπλάνησή σου σε έκανε άγνωστο μεταξύ γνωστών, σε κάποια παρέα, σε κάποιο τραπέζι όπου σε δέχτηκαν και αρχίζεις να κοινωνικοποιείσαι. Το καλοκαίρι η έντονη κοινωνικότητα που εξάσκησες σε έκανε να χαιρετάς όλον τον κόσμο εκεί όπου παραθερίζεις και να είσαι γνωστός μεταξύ γνωστών. Το φθινόπωρο η ματαιόδοξη βουλιμία σου για αναγνώριση σε έκανε διάσημο, φέροντας μαζί την υποχρέωση να παραβρίσκεσαι σε κοινωνικές εκδηλώσεις σε τόπους που δε γνωρίζεις, και έχεις γίνει γνωστός μεταξύ αγνώστων. Αυτοκαταστροφικός, όπως πάντα, επιλέγεις να εγκαταλείψεις αυτόν τον επιτυχημένο τρόπο ζωής, μεταναστεύοντας σε άλλον τόπο, μεταμφιεσμένος, με νέα ταυτότητα – έχει φτάσει και πάλι ο χειμώνας και είσαι πάλι άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Και όλα αυτά, ακόμα και σε τέσσερις μέρες.

Μέρα 0, βασικοί στόχοι και θεωρητικό υπόβαθρο: Ταξιδεύουμε προς αναζήτηση/ευχαρίστηση του μυθνικού μας Εβερεστγέτι στις οφθαλμαπάτητες και πολυκεραυνεξερεύνητες χώρες του αποχαυνοβόλου έρωτα. Ξεκινήσαμε σφυρίζοντας/πετυχαίνοντας τους 72 σκοπούς της καρπαθιασμένης καλυμνιότης μας. Βασίσαμε την οντολογία μας σε φυτικές/οπτικές είναις. Στο στάδιο της ώριμης παιδικότητας γίναμε αντιοιδιπόδειοι εξολοκληρομαμοθρεφτές. Κάθε σκέψη είναι μέρος ειρμού σφαιρικόκρικων φυσαλυσίδων.

Μέρα -1, προετοιμασίες, επισκόπηση: Εφοδιαστήκαμε με: παραχάρακα και ισχυρογνωμόνιο και χάρτες για προσαναματολισμό στην κάθε πιξσελίδα του Ιουλιοβερνοχώρου, ηλεκτρονικό βορειοευφροϊδικό ανιχνευσυνείδητο, αλερετουρμπάνι [εισιτήριο κεφαλιού που εξασφαλίζει τη βεβαιότητα/προστασία της επιστροφής από τον ήλιο, καλύτερο από το φεμμηνοπαυσίπονο προνυμφιακής αντηλικίας που λειτουργεί μόνο σε ορισμένους ανθρώπους] και μπορντινγκπασντεσπάνι [βασική ζύμη εισόδου σε αεροπλάνα-τούρτες] για το Μπαγκσλαντεσμπάνι [χώρα με οπορταμερικαρτουνικές παραλλαγές και ευκαιρίες του Μπολλυγούντι Γουντπάλλεν], πολλά ρούχα ράψαμε πάνω μας με χρήση αμφιεσόμετρου και βλασφημοδάτου εναλλακτικόσκινου πίσω από την παρ'αβάν-γκαρντ-αρόμπα για ν' ανταπαιξεγέλθουμε στις κακουχίες [μοιραστήκαμε την καμπινεζόν του δρος Καλιγκάρφιλντ]. Γενικότερη πενιχρηματοδότηση εξαιτίας της πλέον γενικότερης δρεπανηφορολογίας για την κατοχή ιστορικών ρωμαίων Γκατζετάκιτων.

Μέρα 1, μέρος 1, αποβίβαση: Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ένας παρμπριζωμένος γάτος, επαναπανδρωμένος με ιεροσυνοδόστρωμα για τελεφερίκσα. Η αποβίβραση συνοδεύτηκε από ένα ντεσιμπελίριο αγοραβομβικών ψιθύρων [Παρατηρώντας / τις λεπτομέρειες της / βουβής ομίχλης], που δεν ήταν άλλα από τα αερολυμμένα μάγια. Η συλλογή όλων των βομβοστοιχείων σχημάτισε στο νου μας τη φράση-κλειδί: “Βλοσυωπηλός αντίλαλος χασμωδεέστερος θορερεβώδους ψιθύρου” [Φόβος σιωπής / ενδεχόμενης. Αλλιώς, / ραδιοφοβία]. Κανένα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας δεν έπιανε εκεί – η μόνη διέξοδος επικοινωνίας με ό,τι αφήσαμε μπρος-πίσω ήταν τα ευθραυσήματα μορσελάνης.

Μέρα 1, μέρος 2, πρώτο μονοπάτι: Παραπεριπλανηθήκαμε εξαιτίας ορισμένων ξεθαρρισμένων τσαχπινακίδων, μα – πλανευτράπελο! – μας έδειξε το σωστό δρόμο ένας αμνησιοδίφης Σουάγγλος, εκλεντρικός περιηγητής με φυτογραφική μηχανή που ξεχνάει που πάει και πάει παντού. Υπήρχαν άφθονες τηλεοντικές ωροσειρές και επιλέξαμε μία, τυχαναγκαστικά. Ο δρόμος γεμάτος νεκροπωροφόρουμ και εικονοφόρα μηδέντρα, ολοσχαιρέκακτους, απομεικλωνάρια πολιτισμού και εξερράγες τρένου. Ένα μυστηριώδες βαγόνι-μελισσοκολατομείο. Ακόμα και αρχαίοι ζαρκάδοι πανακύκλησης. Μετρούσαμε τα χιλιόμετρα που διανύσαμε με βάση τους αποστασιοπυλώνες της δ.έ.η.σης. Βιδοβοσκοί με μεταλυκόσκυλα. Κοιμηθήκαμε ένα βράδυ σε σκηνή και θαμνόσακο. Άουτς, πολλές δακρίδες. Φυτοζωύφια είχαν περάσει τη δαντελόπορτα της σκηνής μας. Χειριστήκαμε τα τσιμπήματα με ταχυδακτχειρουργικά επεκτηνιατρίκ. Παραπονιόμασταν που η σκηνή δεν είχε πανοικτρόπτρα και τρώγαμε με χρυσημοχθηρική μικρομηρυκαστικοπάθεια.

Μέρα 2, η ανάβαση και οι ασθένειες: Παρανεβαίνοντας τους βελοσιραπτομηχανισμούς του(ς) όρους Απαραράτ οραματιζόμασταν επιθέσεις από κοραλιογενίτσαρους βελοςσ'εισπράκτορες του εγκυκλοπαιδομαζώματος, μα το μόνο που εκλαμβάναμε ήταν βραχόπτωση αφού οι μεγάλες προσδοκίες καταστροφής εμπνέουν τα κατολοίσθια. Κιργιζιστάθηκα πολύ μετά από τούτη την αναβρύχηση – σαν τιγρησενάρθηκα κιυγρησαισθάνθηκα – επίσης κόντεψα να μπουρδουκλωθογυρίσματα να κάνω, χουζουρεμβάζοντας στο υψηλό διψόμετρο. Έχυνα στο αυτί μου βιολι-μον-τσέλο μιας και η ακοή μου είχε επηρεαστεί επίσης, αν και προτιμώ γαργάρες με φρεσκόμυαλο που λένε πως κάνει καλ(κ)ονίτ παντού και πάντα. Δεύτερη στάση για αναϋπνοή [απαραίτητη ενστικτηνώδης συνήθεια του είδους μας που μας κάνει να αντιστεκόμαστε στη φωτογήρανση και στην εκλυπαρρύπανση – στα μεγάλα υψόμετρα συμπληρώνεται με ορχοιστρογόνα]. Θυμόμουν στίχους: “Αγκαλιασμένοι κοιμόμαστε μες στη σκηνή. / Είμαστε και οι δύο ξύπνιοι. / Και για να μην ξυπνήσουμε ο ένας τον άλλον, / κοιταζόμαστε με τις εσωτερικές άκρες των εξωτερικών ματιών μας / σε σχέση με τη θέση μας ως αγκαλιασμένοι. / Ξάγρυπνοι όλο το βράδυ / για να προστατεύουμε ο ένας τον άλλον, / το πρωί υποστηρίζουμε πως κοιμηθήκαμε τέλεια. / Πετύχαμε το σκοπό μας”.

Μέρα 3, ο βάλτος και τα ποδήλατα: Η επόμενη μέρα ήταν υγρή με κολυμπερπάτημα φορώντας πλατύπαλτα στον πλωτοπολτό της σπηλιάς με τους άπειρους πετρωμένους σταλα-σταλακτίστες. Η πιο ανόητη πράξη μας όλων των εποχών: η χρήση εκείνου του χωμάτινου αναδασωσίβιου εκεί μέσα. Συναντήσαμε παράξενα αμφίβια χρυσιανικά σταυρόποδα που κολυμπερπατούν στο βάλτο μαρκάροντας δεινοθησαυρούσματα φευγαλέα. Ίσως και τώρα να με σκιουρακούν να ροκανρολίζω τη δια-σταύρωση του χριστού με παραθρησκευτικό υβρίδιο, και μπορεί να τους ακούγεται χαρντροκοπιά. [Οι πειραματιστέστ της καραϋβριδικής επηρεάζουν το αποβέλασμα – θυμάστε τη Ντόλλυ; Μετά από κάποιο συγκεκριμένο αριθμό διασταυρώσεων υβριδίων και κλώουνων θα φτάσουμε ξανά στο γελωταρχετυπικοποιό επί μέρους παν]. Αρκετά χιλιόμετρα στο ελώδες ποτάμι της Τομασμοριακής Υδροβιουτοπολογίας, και σταματήσαμε για παραποταμίευση δυνάμεων. Έτυχε να συναντικαταστήσαμε τους ποδηλάτεξ της φατρίας των Οριγκάμι Μπέαρς [υπερπειθαρχημένοι ναυαγογνώστες και γευσισώστες επί δικύκλων, αφοσιωμένοι στους κύκλους της της γνώσης της σωτηρίας, της σωτηρίας της γνώσης, της ναυαγημένης γεύσης και του γευστικού ναυαγίου]. Φουσκοπονηριά εκ μέρους μας γι' αλισβρύση μαζί τους, αφού είχαν καθαρό νερό. Εις μάτην. Φάγαμε ψειρονεύρι από συνωμοταξοσκωληκοαιδοία φανερόφιδων με ακανθότυρο και πίναμε αλητόνειρο, αφού το νερό του ποταμού ήταν γεμάτο ακαρδαρσίες. Ονειρευόμουν θεομυστικοβούτυρο και φιγουρατσίζμπεργκερ. Αντ' αυτού αρκέστηκα στη λασπολατρεία και το ειδωλόλουτρο. Η συνάντηση με τους ποδηλάτεξ με έκανε να αναθεωρήσω για το σωματότυπό μου. Γαζελατίνα στη μέση για να κ(λ)άψω το λύπος, κι ας γκατζετμοιάζω την τύχη μου με το τζίποιες. Σε αυτό το σημείο του ταξιδιού, ο νοσταλγόρυθμος αυξάνει, μα η ανάμνηση του μελλοντικού στόχου αμπρακανταπραϋντική σε συνδυασμό με σκέψεις για μεγαλοστοματικό νυστεροφημέρωτα. Εκεί επίσης υπαινυχθημερεύσαμε τους εαυτούς μας με σκληρή ξεκούραση.

Μέρα 4, μέρος 1, η πόλη: Υπήρχαν αφθονερές ορεινές αλπόλεις μα ένας μακρινός ουρανοξειδωταψήστης μας έκανε τυχαναγκαστικά να επιλέξουμε μία. Βουτώντας στη δεύτερη ευτραπελπισίνα, βρεθήκαμε στα προκαταρκτικάστεια της Αγίας Σπαραγγούπολης [παλιά γνωστή ως Καλιγκάρφιλντγκραντ, πλέον γνωστή για την παραγωγή καλιγκαρφιλντισιού από χοντρές γάτες που βλέπουν παλιές ταινίες στην τηλεόραση που δε λειτουργεί πια επειδή δεν υπάρχει ρεύμα στην πόλη]. Οι υπερπολυπληθείς [ατυχήματα ελλείψει προφυλακτικόζης].κάτοικοι ανήκαν στη φυλή των Κοχλαζοχλαγωχαδέλφ, αναπολούντες στη συντηριπτική τους πλειοψηφία την πρώην Γκουγκλσκλαβία, άλλοτε σιχαμερέοντες της φιντελκατεστραμμένης φ'ειδωλολογίας. Φτάνοντας στο κέντρο, τζαμαρίας μαγδαλινίσματα. ραγής ματιάμ, γκολφθαλμαπάρτυ για τους φωτογραφικούς παρακμολάτρεις. Η κεντρική οδός γεμάτη διαφημίσεις τσιγάρων, “γκας στέισονς” και πτώματα καπνιστόρητων βενζιναδικοχαμένων. Ανάμεσά τους ένας μπεκροθάφτης κι ένας καντιλακναύτης να συνθέτουν παγερά προκαταντάρκτικά τραγούδια του ιαπωλικού φερετροπικού κύκλου για τους αποθρήσκοντες [Οι νεκροφόρες / κάντιλακ των καντηλιών / το λάδι καίνε]. Στο ακριβές κέντρο της πόλης ένα μεβγαλευφυιές μεβλεβητοστάσιο περιστρεφόμενων δερβισσογελάδων που χόρευαν το βυζ-αντίο του απογαλακτχριστού έδινε μια λύση στην έλλειψη της προφυλακτικόζης. Πολλές παλιές επιχειρήσεις έφεραν ταμπέλες που έγραφαν “Προπαπποφλοίωση μεταξοσκωλεικονοστασίων”, και σε μια παλιά εφημερίδα διαβάσαμε πως κάποιες από αυτές τις επιχειρήσεις άνοιξαν εξαρχής κλειστές, δίνοντας μια προαρχιεπισκόπηση του μέλλοντος. Η διατροφή μας με το ακανθότυρο λειτούργησε ώστε να αναδυθεί η εσωτερική μας ντετέκτιβ Κόρπους Γαϊα-δουράκανθα Κρίστι, οδηγώντας τα βήματά μας στο αποψινό μας κατάλυμα.

Μέρα 4, μέρος 2, ο πόλεμος: Μείναμε σε ένα κουτί/δωμάτιο πανδωρχείου γεμάτο σταυλοπόντικες ανάμεσα σε αντικρυστά σοβιέτ-α-τέτρις μπλίνγκντινγκ μπλοξ. Η ανάγνωση λειτούργησε ως μαγική τροφή: ο Μερλώ-Πόντικας Μεσμέρλιν. Για επιδόρπιο πήραμε Κανταδαΰφη τοιχοτρωκτικών που ήθελαν να μας φάνε το φαντασιακό μας κασέρι ως άλλοι Τυρανμπόνηροι Ρεξκάλιμπερ. Ήπιαμε πόλχυμο αναιμάμεικτο και κοιμηθήκαμε. Μας ξύπνησε η βουή του δυνατού αέρα και οι φωνές του πλήθους που αντιμαχόταν το πλήθος, αέρας, λιπγκλόξυγγας – αναρχίκ, ουπς – μαλοξυγγαστριμυθομανείς σε ακροδεξιώσεις μετά από καλέσματα στο προπαγανδιυλιστικό γερμαναράδιο της Μεσοπολεμούρια. Γουόρν-εμπρός-μαρς-μέλοου, βηματισμός και μάχη και ζάχαρη. Η γη είναι επιποδός. Το παιχνίδι είναι επιπεδόσφαιρο. Πυροκροτιτίβισμα προπραγματισμού. Η ιδεολογία των κατοίκων είναι τα ποδοσφυροδρεπανάκια που σου κόβουν τα πόδια. Δίμοιρος Πούτιν στο προσκύνιο. Περισσότερος καπνεπαναστατικόκκινος ντραγκονμπολσεβήχας που ακολουθείται από τον ιερό μετα-μόσχο που σταματάει θρησκειοχειρουργικά το βήχα της κατερζυγαριάς του κάθε μεροκαματιαριστοκράτη. Λαϊκόπρος-κίνημα-το(μο)γράφος. Στο έργο/παιχνίδι που εκτυλισσόταν μπροστά μας ενώ εμείς κρατούσαμε τα συναθηνακαιχειριστήρια, ένας Χαλκασκακαντερέντερος κομπαρσιβαρίστας τομαστοτρενάρει τον σουπερμαριολανδρισμό του, θεωρώντας την πράξη του ως μια θεραπεία για τη φιλοκτήτιδα β'. Διασπαράλληλη κβαντέκβαση του πολέμου της αποταμί-ευκλείδειας Γεωμετροίας. Υπήρχαν άπειρες εκδοχές του τέλους αυτής της φρενήρους μάχης, και τυχαναγκαστικά επιλέξαμε μία.

Μέρα 4, μέρος 3, ο αυτοσαρκαστικός τύπος: Ένας εξαιρετικός σε σχέση με τον κανόνα των Κοχλαζοχλαγωχαδέλφ τραγικός ήρωας της πόλης μάς έκανε μια μακβεκθαμβεκβαθέων εξομολόγηση/ενατένιση/ερμηνεία στεκούμενος τεχνικολόρθος. Φορούσε το ασπρομαυριδέραιο και συχνά έτρωγε τα νύχια του. Ήταν ένας ακριβωός ανδρολογοποιός που κατασκεύαζε αιστύσεις βιαγκριβείας, ενώ ο πατέρας του ήταν ένας φορολογοτεχνικός συντηρητικός γεροξεκονσερβοκούτης. Ήταν εύνουχς απονευνοημένος. Πρόλαβα να ηχογραφήσω αυτό το μέρος της εξομολόγησής του: “[...] είμαι κατά του αυτοσαρκασμού, αρχικά ήμουν πολύ αυτοσαρκαστικός, μέχρι που είδα πως στον περίγυρό μου ο αυτοσαρκασμός μου γύρισε εναντίον μου, από ένα σημείο και μετά όλοι οι φίλοι μου ξεκίνησαν να με χλευάζουν για την καράφλα και το πάχος μου σε εκνευριστικό βαθμό, αφότου όμως εγώ τους είχα δώσει το θάρρος όντας αυτοσαρκαστικός για αυτά τα θέματα. Παρόλα αυτά η γενικότερη αγάπη μου για τον αυτοσαρκασμό παρέμεινε, έτσι, έχοντας αυτήν την ιστορία πρόσφατη, περιέκλεια και ταυτοχρόνως ξεπερνούσα τα τετριμμένα αυτοσαρκαστικά αστειάκια για τη φαλάκρα και το πάχος, αυτοσαρκαζόμενος για τον ανεπιτυχή αυτοσαρκασμό-μπούμερανγκ. Στη συνέχεια όμως ενθουσιάστηκα τόσο με την ιδέα αυτή της (μετα-, αν θέλετε) αυτοαναφορικής αυτοσαρκαστικότητας, τόσο που τη βαρέθηκα ταυτόχρονα. Αποφάσισα να μισήσω οριστικά τη συνειδητή αυτοσαρκαστική πράξη, ν' αρχίσω σιγά-σιγά να το βουλώνω, και να αρχίσω να τρώω τα νύχια μου και τα κάθε λογής πετσάκια, έγινα αυτοσαρκοφάγος, και έτσι πέρασα στον αυτοβγαλτοσκασμό μου, στον όρκο σιωπής που μόλις έσπασα”. Ξεσπασξεσκεπάστηκε [Ο Ζήνων πετά / τα μπούμερανγκ που φεύγουν / ανεπιστρεπτί]. Η αντιφασκονταφτοψυχανάλυσή του οδήγησε στη φαυλότητα της πορείας μας και μάς έδωσε την ευκαιρία να καταλάβουμε τα λάθη μας και την τωρινή μας θέση. Η σιγουριά μας για τη βεβαιότητα θέσης αντικαταστάθηκε από τη βεβαιότητα για σίγουρο αποπροσανατολισμό. Η στάση μας σε αυτήν την πόλη μάς έκανε να νοιώσουμε γεννητριήρις σε ηλεκτρικυμία, ένα καρδιοχτυποβρύχιο σε ωκεανό από επι-ταχίνι. Αραιοπαγιδευτήκαμε σε έναν ολοφθόγγυλο ανήφμπορο, λόγω κορεσμένης έλλειψης ισχνοστοιχείων. Στραβοκακάποια κλεφτερόλεπτα που μ'έμνοιαζαν σαν χρεώνας, κι έτσι ξεφύγαμε μέσα από μια πρεσομοίωση καρτούνελ. Ένας κύκλος που οδήγησε στον προορισμό μας.

Μέρα 4, μέρος 0, ο μη-προορισμός: Το Τοτέμενος. Ένα πολύ γλυκό κουταβαμβάκι στην είσοδο για να σκουπίζει κανείς το ανδρογόνο υδρόγυνο, αν στάζει από την κούραση. Παρανοϊκοραμική θέα. Παραγκωνίσαμε τον βοηθομάτη οδηγό-πυρσοκρατητή χλευάζοντας την οπτικοακουστική φυσαρμοδιότητά του. Εντός του Τοτεμένους, πέτρινοι εγκεφαλέφαντες και λαμαρινόκεροι. Το άγγιγμα του Μηδαμυνόταυρου φανέρωσε το χρυσό λαβύρινθο που οδηγούσε στη σκοτεινή βιβλιοθήκη που φωτίστηκε από τον αναβοσβήσονα και περιείχε τον κώδικα του μεσαιωνικού ιπποσυνειδήτου που η ανάγνωσή του άνοιγε το προσβασυνείδητο που χάριζε το χάρισμα του αγγίγματος του Μηδαμυνόταυρου. Ο προορισμός μας ήταν ένας κύκλος που οδήγησε έναν κύκλο που δεν περιείχε τον προορισμό μας, το μυθνικό μας Εβερστγέτι. Ο μύθος του έθνους ήταν μια κορυφή που δεν έστεκε. Εγγυώμ Σάντιμπελ ξεγελνάει, όπως κάθε ανιμάντρα. Η μόνη κορυφή αποτελούσε μέρος κύκλου. Άπειρες κορυφές στη βάση του Πυραμηδαμυνόταυρου. Η φαυλόπορτα που βγάζει πάντα στο ίδιο δωμαίτιο και δωμαιτιατό μάς τυλιξετύλιξε σε μια ανατολή ηλίου του Χαϊντεγκερεκαβητού μια μέρα πριν τα μεγάλα Ντεσαντουρνάλια, όταν το θερμό υπερμετρόμετρο κόντευε να σπάσει. Ξεβρασθείσα κιβωτός του Τιτανικώε με είκοσι χιλιάδες ζεύγη πάτω από τη θάλασσα [είκοσι χιλιάδες παράλληλες εκδοχές μας].

Μέρα 5, επιστροφή: Η επιστροφή μας έφερε απταλωνιαστασαλονικιώτικες ο.α.σ.θ.ένειες. Την πρωκτοκαθυγρία κατείχε ο φόβος πως θα γινόμασταν μπουρμπουληθρομετανάστες στην τσιμα-τσιμαντούπολή μας. Ξανάδαμε νοικοκυρομαχίες που επιβεβίωσαν την υπόσχεση πως θ' ακραδανταμωθούμε με φράσεις όπως “έχω κάνει ανεπαρκέ, ό,τι γυαλίζει γλιστράει”. Οι περιθάλπουσες νοσοκόρες των νοικοκυρωμαλαίων αντιπάλων που έπεφταν στις δικές τους παγίδες σταδιακά πίστευαν πως αναπόφευκτα γίνονταν ωγραίες χρησιμοποιώντας αποτριχοπτωτικά κουπόνια. Αυτό που στην πόλη που είχαμε αφήσει μπρος-πίσω ήταν για μάς “φωτεινός σηματοδότης” ήταν γι' αυτές “σκοτεινός βηματοδότης”. Ένα διαιωνισιακό πάθος στο κλιμακτηριοστάσιο. Μπροσμαρσιππόκαμπος, προστάτης των καρδιοχτυποδημάτων του Χταποδιονύσου. Για όλους αυτούς τους λόγους και τα παίγνια, και πάλι θα ταξιδέψουμε για να κρίνουμε κομπιναιζώντες με νεκρούστα, ρακεμαννεκένδυτους. Για να εγκαυμιδρύσουμε εκ νέου το ζενυδρείο. Για να κουβαλήσουμε τα σουβμενίρ μας. Για να ξαναφτάσουμε σπίτι και να ξαναπιούμε ακούγοντας μουσική [Τζίνι ιν ε μπιτλ. Τζόνι ιν ε μποτλ. Ντέιβιντ Αξελροντξολότλ]. Για τώρα θα κοιμηθούμε με ανοιχτή την πορτατύφλωση, στο προφανέσπερο, λαμπατέρμονο φωσκότος της γλώσσας της Παναντόλτς Εβίτα Γάμα.

Επίλογος: Έτσι τελείωσε άλλη μια σελίδα του καθυποταξιδιωτικού εφεξημερολογίου με τη χρίση πανεύκαμπτων αφρολέξεων. Διαβάζοντάς την ανάποδα γίνεται ένα κηδικοποιημένο χαρμνημόσυνο μήνυμα διαθηκοθήρων της λεξιπλάστιγγας και του γραφίμωτρου. Η ζωή [αλλιώς: τα Τυχαιωόνια Αυγοστιγμών] πάλλεται ανάμεσα σε δύο πόλους: (1) περνά από μεταβατικά στάδια, και (2) αποτελεί συνεχή σταδιακή μετάβαση.

Αναφορές: Μου διεφυγεφυρώθηκε μια κλεπτομέρεια: οι τηλελεμφαδένες της βιβλιογραφειοκρατίας. Μα αυτό είναι ένα ακαδημλαϊκό άρθρο, δε θέλει τέτοια.

Ο Γάμος του Online και του Offline ή Γάμος μέσω Facebook = Γάμος

Ο Γάμος του Online και του Offline
ή
Γάμος μέσω Facebook = Γάμος

Η αρχική ιδέα ήταν: έχω μία σχέση στην offline ζωή - μου δίνεται η ευκαιρία να το δηλώσω και online. Ή στην πιο βασική εκδοχή της: έχω κάποιους φίλους στην πραγματική ζωή - μου δίνεται η ευκαιρία να τους βρώ και στην εικονική. Η σειρά αυτή ευκόλως αντιστράφηκε: Πλέον βρίσκουμε φίλους στην εικονική ζωή και μας δίνεται συχνά η ευκαιρία να τους συναντήσουμε και στην "πραγματική". Ή καλύτερα: γιατί να διαχωρίζεται η online από την offline φιλία, εάν τα εκάστοτε κριτήρια που καθιστούν μια φιλία για τον τάδε έχουν καλυφθεί; Ποιος αρνείται πως η δήλωση του γάμου ηλεκτρονικά δε θα μπορούσε να αποτελεί τον ίδιο το γάμο, εάν τα κριτήρια που συντελούν ένα γάμο για τους τάδε έχουν καλυφθεί;

Πρόσφατα παντρευτήκαμε μέσω Facebook. Ποιος δύναται να θεωρήσει την προηγούμενη πρόταση "λάθος"; Πόσα άτομα κάτω από μια τέτοια ενημέρωση στο εν λόγω κοινωνικό δίκτυο θα σχολιάσουν ¨αλήθεια;", "είναι τρολιά ή όντως;", ή κάτι ανάλογο; Το κείμενο αυτό υποστηρίζει πως ο γάμος μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους γάμους πολιτικών και θρησκευτικών πλαισίων στο μέτρο που κάποιος τάσεται υπέρ ή κατά οποιωνδήποτε. Κατ' επέκταση, πως οι online και offline ζωές σταδιακά παύουν να διαχωρίζονται ρητά και γίνονται πλέον κατευθύνσεις/σημεία αναφοράς όπως η ανατολή και η δύση. Παράλληλα, η αρχική πρόταση αυτής της παραγράφου μπορεί να αντικαταστήσει παραδοξολογηματικές προτάσεις όπως: "πρόσφατα παντρευτήκαμε με θρησκευτικό γάμο, όχι, δεν πιστεύουμε, το κάναμε απλώς για χάρη των δικών μας". "Πρόσφατα παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο, ναι, είμαστε αναρχικοί, απλώς θέλαμε να πάρουμε μετάθεση σε τόπο συμφερόντων". "Βγάλαμε συμφωνητικό συμβίωσης!".

Ας τοποθετηθούν τα πράγματα σε μια σειρά. Ο γάμος είναι συνήθως ένα τυχαίο αποτέλεσμα (που στη συνέχεια αναγνωρίζεται ως αναγκαίο) μετά από κάποια σύναψη σχέσεων που βασίζεται σε εφαρμογή πιθανοτήτων: Δύο άτομα πιθανόν να γνωριστούν, πιθανόν να επικοινωνήσουν, πιθανόν να ερωτευτούν και να ερωτοτροπήσουν (εδώ η σειρά είναι πάντοτε αμφίβολη), πιθανόν να συνάψουν γάμο. Αυτή φαντάζει η "αποδεκτή" σειρά, αν και βέβαια δεν είναι η μόνη. Πιθανόν κάποιοι να παντρευτούν "στα τυφλά" όπως στα "παλιά χρόνια", πιθανόν ένα one night stand να έχει προσπεράσει πλήρως το στάδιο της επικοινωνίας, πιθανόν ένας λευκός γάμος να έχει απωλέσει το στάδιο της ερωτικής επαφής. Παρόλα αυτά, ένας γάμος ορίζεται από αυτές τις τέσσερις συνιστώσες, ανεξαρτήτως του είδους του γάμου (πολιτικός, θρησκευτικός, ονλάιν) και ανεξαρτήτως της "επιτυχίας" ή της σκοπιμότητάς του (ελλιπής σεξουαλική επαφή, γάμος συμφερόντων, ασυμφωνία χαρακτήρων). Συνοπτικά: η έννοια "γάμος" αποτελεί ένα συνδυασμό γνωριμίας, επικοινωνίας, έρωτα (πνευματικό/σαρκικό), και μιας συμβολικής επισφράγισης (τελετή, έκδοση εγγράφων, status update).

Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικά αποδεκτά τοις πάσι, όσο πρόκειται για μια ζωή "offline". Όταν γυρνάμε στο "online" όμως, κύματα δυσανασχέτησης μπορεί να εντοπιστούν. Ας επιχειρηθεί μια κατάρριψη αυτών. Το στάδιο της "γνωριμίας" στα σίγουρα το αναγνωρίζουμε σε φράσεις όπως "ναι, τον ξέρω, με έκανε add πριν καμιά βδομάδα, ενδιαφέρων φαίνεται" σε αντιστοιχία με το "ναι, τον ξέρω, έχουμε μιλήσει μια-δυο φορές, καλό άτομο". Το στάδιο της "επικοινωνίας" το αναγνωρίζουμε σε περιπτώσεις όπως στη φράση "ναι, τον ξέρω καλά, μπορεί να μην τον έχω δει, αλλά εδώ και κανά χρόνο βγάζουμε τα σώψυχά μας στο chat", ή "της κουνιέται πολύ στο internet" σε αντιστοιχία με το "λιώνουμε κάθε βράδυ στην πλατεία", ή "της κουνιόταν συνέχεια προχθές στο πάρτι". Στο στάδιο της ερωτικής επαφής ξεκινά η έντονη δυσανασχέτηση εκ μέρους των σκεπτικιστών, ενώ όμως μια ρεαλιστική ματιά μπορεί να διαβεβαιώσει διαδικτυακούς αυνανισμούς μπροστά σε οθόνες chat rooms, το ευρέως γνωστό cyber sex, το "δάγκωσα τη λαμαρίνα ιντερνετικά" που επιβεβαιώνουν τη δυνατότητα έγερσης ερωτικών/σεξουαλικών αισθημάτων μέσω διαδικτύου είτε αυτά εκπληρώνονται στη συνέχεια μέσω φυσικής συνεύρεσης, είτε όχι. Άλλωστε, κάτι αντίστοιχο συνέβαινε παλαιότερα με τις εικόνες "δημοσίων προσώπων" που συχνά γίνονταν αφορμές ερωτικής διέγερσης - απλώς τώρα όλοι είναι "δημόσια πρόσωπα". Τέλος, πλατφόρμες όπως το Facebook παρέχουν τη δυνατότητα κοινοποίησης της ερωτικής κατάστασης ενός προφίλ, επαγωγικά και της σύναψης γάμου. Η διαδικασία αυτή θα ήταν δίκαιο να αποκτήσει το αντίστοιχο κύρος με τη σύναψη γάμου άλλων τύπων, εφόσον και τα άλλα στάδια δύνανται κάλλιστα να μη λαμβάνουν πλέον το ίδιο κύρος. Το "παντρευτήκαμε μέσω Facebook" να αποκτήσει ίδιο κύρος με το "παντρευτήκαμε σε ένα μικρό εκκλησάκι" όπως το "γνωριστήκαμε μέσω MySpace" είναι ισάξιο με το "γνωριστήκαμε σε ένα μπαρ της Πάτρας".

Αν κάποιος ζει online περισσότερες ώρες από όσο κοιμάται, ή αν κάποιος ελέγχει τα mail, το Tumblr, ή το Facebook κατά τη διάρκεια μιας κοινωνικής συνεύρεσης offline, μάλλον έχει αντίστοιχες ή και περισσότερες πιθανότητες να γνωρίσει ένα νέο άτομο ηλεκτρονικά, και κατ' επέκταση να επικοινωνήσει μαζί του αντιστοίχως, αλλά και πρόσωπο με πρόσωπο. Πολύ συχνά, λοιπόν, μια ψηφιακή γνωριμία προηγείται της αναλογικής, ασχέτως του πόσο "καλά" μπορεί να καταλήξει. Άρα, πολύ απλά, ο διαδικτυακός γάμος, δε δύναται να υποσκελίζεται αξιακά από τον πολιτικό γάμο ή τον θρησκευτικό, όσο η διαδικτυακή ζωή δε δύναται να υποσκελίζεται αξιακά από την πολιτική ζωή ή τη θρησκευτική - άλλωστε τα όρια μεταξύ των τριών ζωών είναι εξίσου λεπτά, μέσω της πολιτικής ή θρησκευτικής δράσης στο διαδίκτυο, ή την επιρροή του διαδικτύου στην πολιτική και θρησκευτική σφαίρα.

Κλείνοντας, ο γάμος μέσω διαδικτυακών πλατφορμών δικαιούται ισάξια θέση με τις άλλες δύο επιλογές, ίσως και ανώτερη για άτομα που περνούν περισσότερη ώρα online, διάγοντας βίο απολίτικο και άθρησκο. Αφού τα όρια μεταξύ online και offline σταδιακά αποσυντίθενται, τότε και η διαφοροποίηση μεταξύ πολιτικού/θρηκευτικού και διαδικτυακού γάμου ακυρώνεται εξίσου. Και οι ερωτήσεις/σχόλια της μορφής "είναι κάποια τρολλιά;" θα πρέπει είτε να καταργηθούν, είτε οι ερωτώντες να κάνουν την ίδια ερώτηση και σε νυμφευμένους που ακολουθούν τους άλλους τύπους γάμου. Εφόσον στα ελληνικά το "τρολλάρω" δε σημαίνει μόνο διαδικτυακές πράξεις, τότε η πιθανότητες τρολλιάς είναι οι ίδιες για ένα status update "της πλάκας" και σε έναν γάμο συμφερόντων. Δεν παύει όμως το "τρολλάρω" να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Το "νυμφεύομαι ειλικικρινά" όμως δε γνωρίζει από κράτη, θρησκείες και πλατφόρμες. Απλώς τυχαίνει να εκφράζεται μέσα από αυτά σαν ένα αρχέτυπο που επανεμφανίζεται με διάφορες μορφές. Μια μαγική, προϊστορική κοινωνία με αντίστοιχους ανθρώπους πολύ εύστοχα εκφράζεται από το μυστικισμό του θρησκευτικού γάμου. Μια βιομηχανική, ιστορική κοινωνία, πολύ εύστοχα εκφράζεται από τη γραφειοκρατία του πολιτικού γάμου. Μια πληροφοριακή, μεταϊστορική κοινωνία, πολύ εύστοχα εκφράζεται από την αμεσότητα του διαδικτυακού γάμου. Συν τοις άλλοις, είναι πολύ οικονομικότερος, ευνοώντας μόνο το πληροφοριακό και όχι το χρηματικό κεφάλαιο, γίνεται με την ειλικρινή συγκατάθεση και των δύο άνευ γραφειοκρατικών διαμεσολαβήσεων (εκτός αν κάποιος βλέπει στο πάτημα δύο "κλικ" τον Κάφκα) και αποτελεί πηγή για εξίσου ποικίλα σχόλια.

Σεξελισσόμεθα

Σεξελισσόμεθα

[κείμενο που μοιράστηκε εκτυπωμένο σε 200 αντίτυπα στο 2ο Φεστιβάλ Σεξουαλικότητας στη Θεσσαλονίκη, 7-9/3/2014]

1. Ο Homo Sapiens Sapiens σάπισε. Η δυνατότητα στοχασμού πάνω στην ίδια τη σκέψη γέννησε την ύψιστη αμφιβολία. Γίναμε αμφίβια, βίαια όντα διπλής κατεύθυνσης, τόσο προς τους εαυτούς μας (Ζάχερ-Μαζόχ), όσο και προς τους άλλους (Σαντ). «Η βία είναι μια μορφή αναζήτησης ταυτότητας. Όσο περισσότερη βία, τόσο λιγότερη ταυτότητα». Παραφράζοντας, μπορούμε να πούμε ότι τα αμφίβια είναι σημάδι εξέλιξης. Βγαίνουμε από τα λημνάζοντα νερά μας έρποντας προς τη γη.

2. Homo Viator. Via, ο δρόμος, βία και βιασμός, viator, ο βιαστής, ο μετανάστης, ο τουρίστας, ο πρόσφυγας, ο ταξιδιώτης, ο ιδιώτης οδοιπόρος – πάντα σε αναζήτηση ταυτότητας. Μετά από ένα σύντομο ιστορικό διάλειμμα περίπου 6000 ετών, επιστρέφουμε στη νομαδική μας φύση, αφού ο νόμος, η εγκατάσταση και η προσφυγή στη δικαιοσύνη σάπισαν. Η κίνηση, η αλλαγή παραστάσεων, μάς κρατάει σε ζωή. Η παράσταση είναι αναγκαστικά ανα-παράσταση. Είτε έρχομαι από το Μπαγκλαντές για να πουλάω ραδιοφωνάκια με 1 ευρώ, είτε ακούω τζάμπα Asian Dub από το YouTube. «Είμαστε όλοι μετανάστες» με πολλαπλά προφίλ. Βιαστές των εαυτών μας, βιαστές των άλλων στο παιχνίδι της βιασύνης.

3. Homo Ludens. Είμαστε ένα πρελούδιο σε μια φιλοσοφία λουδική, παιχνιδιάρικη, γκέι, χαρούμενη, ευτυχισμένη. Η τύχη, τα τυχερά παιχνίδια, μάς έκαναν άνεργους. Όπως προηγουμένως η ανάγκη μάς έκανε πάλι μετανάστες επαναφέροντάς μας στο νομαδικό αρχέγονο στάδιο, τώρα η σταδιοδρομία μας είναι αυτή του εορταστικού τέλους της εργασίας, της εργασίας μας για το τέλος. Επαναφορά στο αρχέγονο παιδικό στάδιο του παίζειν. Το παιχνίδι μας έχει έναν κανόνα: δεν υπάρχει νικητής επειδή ένας κερδίζει κάθε φορά και ένας χάνει (+1-1=0!). Το δημιουργικό μηδέν νικάει. Ο μηδενισμός της δημιουργίας. Ο βαθμός μηδέν της σοβαρότητας. Δεν είμαστε «ισοβαρείς». Το σχολείο για την ελευθερία είναι το μόνο σχολείο. Η σχόλη, η γιορτή, η Κυριακή, το αιώνιο εβραίικο Σάββατο, η αιώνια ξεκούραση, η αποδοχή της αεργίας – είναι τα αντίθετα των κέντρων απασχόλησης και των κέντρων αισθητικής. Είμαστε όλα κέντρα και η περιφέρειά μας δεν είναι πουθενά. Σε μια τέτοια σφαίρα, δε μας ενδιαφέρει ο δείκτης μάζας σώματος. Δεν είμαστε ισοβαρείς, δεν είμαστε σοβαρές.

4. Homo Fututor. Low cost πτήσεις για σεξοτουρισμό στη Βαρκελώνη και στο Άμστερνταμ, φτηνές πουτάνες, μετανάστριες Αφρικανές, κάνουν εκπτώσεις στους Πακιστανούς στην πιάτσα της Ευρυπίδου. Η εκπόρνευση της μετανάστευσης, η μετανάστευση της εκπόρνευσης – το πνεύμα ημών εκπορ(ν)εύεται εκ της μεταναστεύσεως. Ο γκέι που παίζει κρυφά το μεταναστευτικό πουλί του μπροστά στην οθόνη του GayTube. Είναι χαρούμενος; Δηλώνει γκέι. Μια μετέωρη φαινομενολογία του σεξ, αφού το το σεξ είναι ακραίο καιρικό φαινόμενο. Ελισσόμαστε σεξουαλικά, εξελισσόμαστε φυλογενετικά, οι έλικες του DNA μας είναι σαν κηρύκεια του Ερμή με φίδια που βράζουν από ορμόνες της Αφροδίτης – είμαστε αφροδισιακά ερμαφρόδιτα. Δεν είναι το τέλος των φύλων, απλώς τα φύλα δεν είναι δύο, τα φύλα συν-υπάρχουν και είναι όσα είμαστε εμείς, είμαστε ξεχωριστές σεξουαλικές μονάδες και ριζώνουμε ελισσόμενοι, είμαστε κολεκτίβες σεξουαλικών νομάδων, αγέλες σωματικής μετανάστευσης. Είμαστε πλεκτά από πλαγκτόν. «Κάθε χειραψία μας είναι και οργασμός». Η οργή μας είναι η αφή μας, αλλά είναι προσωρινή όπως το δέρμα μας. Αλλάζουμε δέρματα και ελισσόμεθα. Είμαστε σημάδια σεξέλιξης. Δουλειές εν εξελίξει, κατά της δουλειάς, υπέρ της υποδούλωσης όσο αυτή υπάγεται στους προσωρινούς κανόνες των παιχνιδιών μας. Αμφίβια υβρίδια, γοργόνες και κένταυροι. Η ύβρις φέρει την κάθαρση, η οργή τον οργασμό. Καθαροί οργανισμοί σε ένα βρώμικο παιχνίδι. Ο ηφαιστειογενής Homo Erectus επιστρέφει «εν πλήρει στύση». Η/Ο εν κυήσει και εν κινήσει Homo Fututor προ-φυτεύει το μέλλον.

Ενάντια στη φαλλοκρατία, δεν έχουμε αιδώ.

Αιδοιώθεν φαλλογένεση.

Τζόγκινγκ: Το Κάστρο των Σφαλμάτων.

Τζόγκινγκ: Το Κάστρο των Σφαλμάτων.

Για την επίτευξη της μέγιστης πρόσληψης του περιεχομένου αυτού του κειμένου, ο αναγνώστης όπως επιθυμούσε:

α. την ακρόαση του τραγουδιού "Το Κάστρο", σόλο του ράπερ ΤοΣφάλμα από το δίσκο "Ρώμη" (2009). 

β. τη θέαση του πίνακα "Ανερχόμενο και Φθίνον" του Μάουριτς Κορνέλις Έσερ (1960).

γ. την ανάγνωση του ανολοκλήρωτου και παρολίγον χαμένου βιβλίου "Ο Πύργος" του Φραντς Κάφκα ή έστω κάποια περίληψή του (1922).

Να θυμίσουμε και το παράδοξο του Ζήνωνος: για να φτάσω κάτι πρέπει να διανύσω πρώτα το μισό της απόστασης και για να διανύσω το μισό πρέπει πρώτα να διανύσω το μισό του μισού κ.ο.κ.

Στο τραγούδι, ο αφηγητής αφότου έχει γίνει ο τρελός του χωριού δηλώνει την επιθυμία του: "να τινάξω στον αέρα το ανήλιαγο της βόλεψής σας γαμημένο κάστρο", παραπέμποντας στον Καφκικό "Πύργο" της γραφειοκρατίας, χωρίς όμως να φαίνεται το εν λόγω λογοτεχνικό αδύνατο της άφιξης στον Πύργο - ο ράπερ φαίνεται να έχει πρόσβαση στον Πύργο. Να σημειωθεί πως ο ράπερ κατάγεται από και πλέον κατοικεί και πάλι στον Πύργο της Πελοποννήσου.

Στον πίνακα, οι κεντρικοί ήρωες, μια σειρά μοναχών, ανεβαίνουν και κατεβαίνουν μία σκάλα στην κορυφή ενός πύργου της οποίας η αρχή και το τέλος δε βρίσκονται πουθενά, μιας και η σκάλα αποτελεί οπτική ψευδαίσθηση βασισμένη σε γεωμετρικό παράδοξο. Οι μοναχοί της εικόνας αυτής είναι καταδικασμένοι στην αιώνια ανάβαση και κατάβαση. Βρίσκονται ήδη μέσα στο κάστρο έχοντας γνώση για τις εξόδους που βρίσκονται στους κάτω ορόφους, μα ο μόνος τρόπος να τις προσεγγίσεις είναι να πηδήξεις από μεγάλο υψόμετρο με τη συντριβή να είναι θανατηφόρος. "Πώς το λένε, πες το, να βγάλω το μέσα έξω".

Στο βιβλίο, ο ήρωας προσπαθεί να λύσει τα αινίγματα της φαινομενικά αλάνθαστης γραφειοκρατίας στο περιβάλλον χωριό, που όμως γεννάται μέσα από τον μακρινό Πύργο, προσπαθώντας να φτάσει τον τελευταίο εις μάτην. Το "αλάθητο" του συστήματος αποδεικνύει το μέγιστο σφάλμα του. Η τελειότητά του είναι το αεί αδύνατο της τελειότητάς του. Είσαι έξω του και αποτελείς μέρος του μη μπορώντας ποτέ να το προσεγγίσεις. Γράφεις ένα βιβλίο γι΄ αυτό και πεθαίνεις πριν καν το ολοκληρώσεις. Ή γνωρίζεις πως θα πεθάνεις και το αφήνεις ανολοκλήρωτο εσκεμμένα με την επιθυμία να καταστραφεί μετά το θάνατό σου. 

Ασφάλεια σημαίνει την έλλειψη σφαλμάτων σε ένα σύστημα. Το σύμβολο του Πύργου δεν είναι άλλο από το Μπενθαμικό Πανοπτικόν. Η παντεπόπτρια κάμερα ασφαλείας, η αόρατη κορυφή των πυραμίδων της Αιγύπτου, το μυστικιστικό τρίγωνο με το μάτι, ο θεϊκός παντεπόπτης οφθαλμός τον οποίο ο Καφκικός ράπερ-σφάλμα, αν και βλέπει εμμέσως, ταυτόχρονα τον αναζητεί: "Έι, αν είδες το Θεό, δώσε μου κάπου να τον ψάξω γιατί γουστάρω σ' έναν πούστη να ξεσπάσω". Ακόμα κι αν δεν υπάρχει Θεός, ας τον εφεύρουμε για να του αντιταχθούμε. Πώς εξηγείται αυτό το παράδοξο;

Ο ράπερ ξεκίνησε πρόσφατα το τζόγκινγκ. Ήταν η μάσκα που φόρεσε μπροστά στον καθρέφτη του για τις μανίες καταδίωξής του. Κάποιο ον που ο ίδιος εφηύρε τον καταδιώκει συνεχόμενα. Γι' αυτό και επέστρεψε στον Πύργο από την Αθήνα. Για να φορά με περισσότερη άνεση τη φόρμα γυμναστικής του. Πρόσφατα όμως, ανακάλυψε κάτι: οι μανίες καταδίωξης έχουν διπλή λεκτική ερμηνεία. Είναι ταυτοχρόνως παθητική και ενεργητική κατάσταση. Μανία καταδίωξης σημαίνει κάλλιστα "νιώθω πως με καταδιώκουν", αλλά και "νιώθω πως καταδιώκω". Το τζόγκινγκ, ή αλλιώς μάταιο τρέξιμο, είναι απόδειξη αυτού. Τρέχω για να ξεφύγω από κάτι που δεν υπάρχει, τρέχω καταδιώκοντας κάτι που δεν υπάρχει, καλύπτοντας τεράστιες αποστάσεις, μην πηγαίνοντας πουθενά. Καλύπτοντας το άπειρο των υποδιαιρέσεων των Ζηνώνειων αποστάσεων στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους και στα στενά του Πύργου, το Σφάλμα που τρέχει ανακαλύπτει πως ταυτόχρονα δε θα ξεφύγει ποτέ από, αλλά δε θα φτάσει ποτέ στον Πύργο. Η τελική Ασφάλεια για ένα Σφάλμα είναι η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος.

Δύο Δρόμοι προς την Ουρ: Ουρρυθμία και Ουράκας.

Δύο Δρόμοι προς την Ουρ: Ουρρυθμία και Ουράκας.

0. Ουρ.

Η Ουρ είναι μια βιβλική πόλη που αναφέρεται στο βιβλίο της Γένεσης. Ανάμεσα σε άλλα, ήταν ο τόπος γέννησης του Αβραάμ. Η ταύτισή της με κάποια σημερινή τοποθεσία είναι ζήτημα ανάλυσης και διαφωνίας των αρχαιολόγων. Πρακτικά, είναι μια ονειρική τοποθεσία. Προσωπικά, βρέθηκα πριν πέντε χρόνια στην πόλη Ούρφα της ανατολικής Τουρκίας (Κουρδιστάν), η οποία θεωρείται υποψήφια αποδέκτρια της κληρονομιάς. 

Πριν δύο μέρες κυκλοφόρησα το "Ουράκας, Ιαπωνίας", ένα δίσκο του οποίου το ομώνυμο κομμάτι κάνει λόγο για ένα πρώην ηφαιστειογενές έρημο νησί στον Ειρηνικό, το οποίο λειτουργεί για τον ποιητή (Αλέξανδρο Μοντεσάντο) ως προσωπική Ουτοπία, λειτουργώντας ως μελλοντικός στόχος του. Ο ποιητής/ναυτικός ταυτίζει τη μοναξιά του με τη μοναξιά του νησιού και ονειρεύεται να γίνει "η μόνη συντροφιά" του. Το Ουράκας σήμερα δεν ανήκει στην Ιαπωνία, μα στις ΗΠΑ. Η μοναξιά του βασίζεται ανάμεσα σε άλλα και στο γεγονός πως το ηφαίστειό του είναι πλέον ανενεργό. Στην πραγματικότητα του σήμερα, όμως, το ηφαίστειο είναι ενεργό. Το μοντεσαντικό Ουράκας, λοιπόν, όπως και η Ουρ, είναι μια ονειρική τοποθεσία. Δε δύναται να υπάρξει ταύτιση της ποιητικής νήσου με τη γεωγραφική, παρά μόνο ταύτιση των ποιητικών μεταφορών της μοναξιάς.

Πριν μία μέρα έγραψα το κείμενο "Ουρρυθμία", μερικές σημειώσεις πάνω στους τόπους, τις έννοιες, τις μεταφορές, τους στόχους και το ρυθμό. Αν και είχα μόλις κυκλοφορήσει το "Ουράκας", δεν ήμουν επηρεασμένος συνειδητά από το περιεχόμενο του εν λόγω ποιήματος, ούτε από την αλφαβητική αλληλουχία "Ουρ-άκας, Ουρ-υθμία" που παρατήρησα κατόπιν. Αφότου όμως την εντόπισα, η πόλη Ουρ και η Ούρφα αφυπνίστηκαν εντός μου. Με αυτήν τη συμπτωματική διαρρύθμιση σκέψεων, γράφω αυτό το κείμενο για τρεις λόγους: α. απόδοση τιμών στην ανάμνηση της Ούρφα, β. ψηφιακή μεταφορά του χειρόγραφου κειμένου της "Ουρρυθμίας", και γ. εκπλήρωση της παράκλησης ενός φίλου για κάποια λόγια για το δίσκο "Ουράκας, Ιαπωνίας".

1. Ουρρυθμία.

• Η διαλεκτική είναι δουλειά του νου. Ο νους εργάζεται διαλεκτικά και τα προϊόντα του είναι έν-νοιες. Παράγει περισσότερο ή λιγότερο, με διαφορετικούς ρυθμούς, ανάλογα την περίπτωση. Στην αυτοαναφορικότητα της παραγωγής έν-νοιας εντός του νου, ο ρυθμός της έννοιας είναι η έννοια του ρυθμού.
• Ο στόχος είναι μια κατάσταση όπου κάθε έννοια θα μπορεί να είναι η δυνητική μεταφορά (λογοτεχνική ή τοπική) μιας άλλης. Ποιο ήταν το υποκείμενο της προηγούμενης πρότασης; Ο στόχος. Στόχος τίνος; Ανασκευάζω την πρόταση: "Ο στόχος του στόχου είναι μια κατάσταση [...] μιας άλλης". Και ξανά, ανασκευάζω: "Ο στόχος του στόχου είναι μια κατάσταση μιας άλλης κατάστασης". Έτσι πέτυχε το μεταφορικό της στόχο η πρώτη πρόταση.
• Η φράση "διαρ-ρύθμιση του χώρου" δείχνει πως ο ρυθμός δεν είναι μόνον κάτι χρονικό. Ο ρυθμός είναι μια έννοια διαλεκτικής της συχνότητας και της πυκνότητας, συχνά πυκνά, πυκνά συχνά. Ένας αγώνας ταχυτήτων κορινθιακού, δωρικού και ιωνικού ρυθμού.
• Απέφυγε κάτι διαφημιστές μιας οικολογικής οργάνωσης το μεσημέρι στο δρόμο γιατί βιαζόταν (δεν ήθελε να ανοίξει κουβέντα). Το βράδυ άκουγε την προβληματική του βρύση να στάζει μια σταγόνα κάθε δεκαοχτώ δευτερόλεπτα. Αποφασίζει να συγχρονίσει το ρυθμό της δίψας της με το ρυθμό του προβλήματος της βρύσης του. Τοποθετεί ένα ποτήρι κάτω από τη βρύση και πίνει ένα ποτήρι νερό όποτε αυτό γεμίζει από το πρόβλημα της βρύσης.
• Η χωροχρονική μεταφορά του "τόπου" στο "ρυθμό", η τοπορυθμική μεταφορά του χώρου στο χρόνο είναι μεταναστευτική. Οι στερούμενοι σταθερού τόπου μετανάστες είναι οι ιθαγενείς της Ου-τοπίας. Οι στερούμενοι σταθερού ρυθμού μετανάστες είναι οι ιθαγενείς της Ουρ-ρυθμίας. Οι ηθικολόγοι (του καλού και του κακού) θα κάνουν λόγο για Ευτοπία, Δυστοπία, Ευρυθμία, Δυσρυθμία. Οι μουσικοί των μαθηματικών και οι μαθηματικοί της μουσικής θα μιλήσουν για το "Ά-τοπο" και για το "Άρ-ρυθμο".
• Η απαγωγή εις άτοπο οδηγεί στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων. Η απαγωγή εις άρρυθμο ίσως επιλύει μουσικά προβλήματα. Η μουσική της καρδιάς ακούγεται στις αρρυθμίες της. Οι άρρυθμοι ράπερς (σε σύγκριση με τους πολυάριθμους ρυθμικούς ράπερς) συνήθως κατονομάζουν τα πλέον φλέγοντα θέματα.
• Διάλογος μιξαρισμένων samples: "Πόσο χρονών είναι ο σκύλος σου;" "Σε ανθρώπινα χρόνια ή σε σκυλίσια;" "Αυτό το βουνό είναι πανάρχαιο." "Σε ανθρώπινα χρόνια ή σε βουνίσια;" "Αυτό το ποτάμι έχει ιστορία." "Δε μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές." "Αχιλλέας και χελώνα πάνε για κολύμπι στο ποτάμι και ο Αχιλλέας δίνει το προβάδισμα στη χελώνα." "Καλύπτω την αχίλλειο πτέρνα μου με ένα καβούκι χελώνας." "Έχουμε να τα πούμε δύο μήνες." "Είναι θέμα η απόσταση." "Φλέγον θέμα."

2. Ουράκας, Ιαπωνίας.

Πριν δύο μήνες ταξίδεψα στην Ελλάδα και σε ένα βιβλιοπωλείο βρήκα τη συλλογή ποιημάτων "Barco: Macao" του Κεφαλλονίτη ποιητή Αλέξανδρου Μοντεσάντου. Μια μικρή έκδοση του 1990 από τον "Έρασμο" που αριθμεί 54 σελίδες, ένα σκίτσο-προσωπογραφία του ποιητή από το "Επτανησιακό Ημερολόγιο" του 1963, ένα σύντομο εισαγωγικό/βιογραφικό σημείωμα (από όπου μαθαίνουμε πως η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη και το έτος θανάτου του αβέβαιο, αν και υπολογίζεται στο 1965 με σίγουρη τοποθεσία το Δαφνί), 14 ποιήματά του, 4 ανατυπώσεις χειρόγραφων εκδοχών του ποιητή και, τέλος, μια ανάλυση του ποιητή και των ποιημάτων εν είδει επιλόγου από τον φίλο και παραλήπτη των χειρογράφων του ποιητή Μάριο Μαρκίδη.

Ο φιλολογικός πόλεμος πάνω από τα ποιητικά κουφάρια βρίσκει δύο παρατάξεις, μια από την πλευρά του Καββαδία που υποστηρίζει πως ο γηραιότερος Μοντεσάντος είχε γνώση του καββαδιακού έργου και σιωπηρά υιοθέτησε το ύφος και τις τεχνικές του, και μια από την πλευρά του Μοντεσάντου που υποστηρίζει πως ο Μοντεσάντος ήταν στα καράβια όταν ο Καββαδίας γινόταν γνωστός και πως οι ομοιότητες αποτελούν απόδειξη των κοινών παραγόντων: δύο Κεφαλλονίτες στα καράβια θα εκφραστούν με τον ίδιο τρόπο για τα ίδια θέματα, αφήνοντας πάντα ένα δυνητικό φαντασιακό οργασμό για αντιγραφή του μοντεσαντικού έργου από τον Καββαδία. Η εγκάθειρξη του Μοντεσάντου στο Δαφνί και ο μοναχικός του θάνατος δίνουν μια δραματικότερη και πιο μυστηριώδη διάσταση στην προσωπικότητά του. Ίσως το Δαφνί να λειτουργεί σαν το Ουράκας, όπως αυτό περιγράφεται στο ποίημα. 

Διαβάζοντας τα ποιήματα είδα τους λόγους σύγκρισης με τον Καββαδία. Μα είδα και αρκετά παραπάνω. Αυτά τα "παραπάνω" που είδα αναλογούν στα "παραπάνω" που "βλέπουν" οι πειρατές/ήρωες του ποιήματος "Barco: Macao" υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Για μένα τα ποιήματα λειτούργησαν ως οπιούχες ουσίες και ήθελα να μεταφέρω κάποια από αυτά σε ηχητική μορφή. Η αμεσότητα της ακουστικής διάσταση είναι πολύ πιο συναισθηματική από αυτήν της οπτικής. Έψαξα και τις σεβαστές δουλειές προηγούμενων καλλιτεχνών πάνω σε αυτά τα έργα, ονομαστικά, του Σωτήρη Δεμπόνου και του Δημοσθένη Μιχαλακόπουλου. Αλλά ήθελα κάτι "παραπάνω". Η επίσης πολύ σεβαστή δουλειά των Social Waste πάνω στο "Μαραμπού" του Καββαδία αποτέλεσε στοιχείο που πυροδότησε την τελική ιδέα για το δίσκο. 

Η δουλειά έγινε πολύ γρήγορα. Γύρισα στη Δανία, ο Plankhton επιφορτίστηκε με τη μουσική παραγωγή που έλαβε χώρα σε δύο βράδια, έκανα τις ηχογραφήσεις σε δύο μέρες, με τον Plankhton περάσαμε στη μίξη, μετά από κάποιο διάστημα η Σοφία έπαιξε φλάουτο πάνω από τρία κομμάτια και ο Κιντίς-οολ χρησιμοποίησε σε ένα κομμάτι τεχνικές φαρυγγικού τραγουδιού και μια άρπα στόματος. Επεξεργάστηκα μια παλιά φωτογραφία του Ουράκας που βρήκα στο διαδίκτυο και το σκίτσο του ποιητή που βρισκόταν στο βιβλίο. Εξώφυλλο και οπισθόφυλλο ήταν έτοιμα.

Τα κομμάτια:

Η "Ντιάνα" αντικαθιστά μεταφορικά το νησί/απάγκιο που εντός της φουρτούνας/ζωής ο ποιητής στερείται. Το ποίημα είναι μια ανοιχτή απεύθυνση στη γυναίκα αυτή σε δεύτερο πρόσωπο και το όνομά της δεν παρουσιάζεται παρά μόνο στον τίτλο.

Το "Ουράκας" είναι το έρημο πρώην ηφαιστειογενές νησί του Ειρηνικού ωκεανού του οποίου η μοναξιά (έλλειψη κατοίκων, χλωρίδας και πανίδας) ταυτίζεται με αυτήν του ποιητή, ο οποίος αναγνωρίζει σε αυτό την ιδανική του συντροφιά που θα τον κατανοήσει.

Ο "Ατζύμι" είναι ο θλιμμένος Ιάπωνας ναυτικός που κάνει χαρακίρι όταν επιστρέφει στην Ιαπωνία αφότου έμαθε πως η γυναίκα του τον απάτησε με έναν Ευρωπαίο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του.

Ο "Καπετάν Θαλής" είναι ένας σκληρός, άθεος και μισάνθρωπος πλοίαρχος για τον οποίο όμως μαθαίνουμε στο τέλος του ποιήματος πως την περιουσία του μοίραζε κρυφά σε άπορες οικογένειες. Η αγνότητα των παιδιών των οικογενειών αυτών θα συντελέσει στη συγχώρεση της ψυχής του.

Το "Barco: Macao" είναι η ιστορία των μελών ενός πειρατικού πλοίου. Αφότου παρουσιάζεται το τραγικό παρελθόν τους που έδωσε διαφορετικούς λόγους στον καθένα να εξαρτηθεί από ναρκωτικές ουσίες, παρακολουθούμε τα καμώματα των πειρατών καθώς αντιλαμβάνονται την αλλοιωμένη πραγματικότητα εξαιτίας των ουσιών. Έχοντας καταναλώσει περισσότερες από τις μισές προμήθειες σε χασίς πριν τα μισά της διαδρομής, ο ποιητής που παρουσιάζεται ως μέλος του πληρώματος προσεύχεται στον Βισνού για θετικό άνεμο που θα τους οδηγήσει στον προορισμό τους προτού πεθάνουν από την έλλειψη ναρκωτικών.

Ο "Αλήτης" είναι η ιστορία ενός πρόσχαρου και ευγενούς σκύλου του οποίου η καλοσύνη ήταν ανώτερη των ανθρώπων. Ο σκύλος έγινε μέλος ενός ναυτικού πληρώματος και με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του νοηματοδότησε την άχαρη ζωή των ναυτικών. Οι τελευταίοι επιστρέφουν στη μελαγχολική άσκοπη ζωή τους μετά το θάνατο του σκύλου.

Η "Altera Pars", η άλλη πλευρά, είναι η εύρεση δύο πτωμάτων στο χιόνι, όπου η νεκροψία καταδεικνύει ως αίτιο θανάτου τους τη στέρηση ναρκωτικών.

Ο "Captain Yalmar" είναι ένας ακόμα μισάνθρωπος Νορβηγός πλοίαρχος που ερωτεύεται έναν νεαρό του ναύτη. Μετά από μια άγρια φουρτούνα που ακολουθείται από την καταβύθιση του πλοίου τους, τα πτώματα των δύο βρίσκονται στην επιφάνεια της θάλασσας "σαν σε πόθο αγκαλιασμένα".

Δε θα μπω σε διαδικασία ανάλυσης των ποιημάτων. Επέλεξα το δρόμο της ερμηνείας. Κάποια από τα ποιήματα αυτά είναι δυσεύρετα στο διαδίκτυο, οπότε προς τέρψη των ακροατών του δίσκου έχω δακτυλογραφήσει όσα ερμήνευσα και τα έχω διαθέσει στο φάκελο που περιέχει και τα ηχητικά αρχεία, έτσι η ανάλυση μπορεί να πραγματοποιηθεί εύκολα από οποιονδήποτε και χωρίς τη δική μου ακουστική ερμηνευτική παρέμβαση. 

Ίσως η ερμηνεία και η ανάλυση να είναι το Ουράκας και η Ουρυθμία, όπως παρουσιάστηκαν σε αυτό το κείμενο. Δύο δρόμοι που οδηγούν στην Ουρ. Το Διονυσιακό και το Απολλώνειο, κατά Νίτσε. 

Ο δίσκος είναι διαθέσιμος εδώ: https://www.mediafire.com/?l6dpkvx7bctct5n

Μια λίστα αναπαραγωγής στο YouTube υπάρχει εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=d8__5B6fX10&list=PLNzweW6KFNHAiuv9eY05Y-2P70ZCKHEso