Έκ-θεση/Από-θεση: Ένα Μαυριφέστο.

Έκ-θεση/Από-θεση: Ένα Μαυριφέστο.

Είμαστε έκθετοι και εκτεθειμένοι στους ανθρώπινους εαυτούς μας και στις μηχανικές προβολές των εαυτών μας. 

Ξεπερνώντας την κατάρα της διαλεκτικής θέσης-αντίθεσης-σύνθεσης (position-opposition-composition) του διπολικού εγκεφάλου μας, φτάνουμε στον υπερ-θετικό βαθμό της σκέψης, υπερανθρώπινα. 

Ήμασταν ντοστογιεφσκικά (νετσαγιεφικά) δαιμονισμένοι (possessed). Τώρα καλούμαστε λεγκενικά (αναρχικά σε δύο κόσμους) να εκδαιμονιστούμε (dis-possessed). 

Είμαστε εκτεθειμένοι αναρχικοί περιπλανώμενοι ανάμεσα σε δύο πλανήτες που συμπίπτουν στο δικό μας. Έκθετοι στο στρίψιμο ενός σφαιρικού κέρματος, με τη μία πλευρά να οδηγεί στην ολοκληρωτική απολυταρχία και με την άλλη στην συμπληρωματική αναρχία. Η μία πλευρά είμαστε εμείς (οι συσκευές μας, dispositifs, ντελεζικά), οι άλλοι πλευρά είναι οι συσκευές μας (εμείς). 

Καλούμαστε να πάρουμε θέση. Επικαλούμασταν το καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο, το θετικό και το αρνητικό. Στον υπερ-θετικό βαθμό, όμως, βρισκόμαστε "πέραν του καλού και του κακού." Είμαστε στη διάθεση (at one's disposal) του άλλου. Δίχως αντ-αλλακτικές και χρηστικές αξίες. Επαναξιολογούμε και μεταξιώνουμε. Αξιωνόμαστε να πάρουμε θέση, να μεταξιωθούμε. 

Καζαντζακικά, από μια μαύρη μήτρα ερχόμαστε, σε ένα μαύρο μνήμα καταλήγουμε, με ένα φωτεινό ενδιάμεσο, τη ζωή. Οι συσκευές μας (εμείς) δεν αντικατοπτρίζουν μόνον εμάς, μα το σύμπαν ολόκληρο. Είναι μαύρες τρύπες που απορροφούν τα πάντα (μνήμες, υπομνήματα, μνήματα) λόγω της βαρύτητάς τους (input) και με νέα μορφή τα πετάνε έξω (output). Είναι μαύρα κουτιά της Πανδώρας εντός των οποίων δε γνωρίζουμε τι συμβαίνει, εναπο-θέτοντας σε αυτά την ελπίδα μας, παίρνοντάς τη στα χέρια μας, παίρνοντας θέση. Τα ενδιά-μεσα διαστήματα είναι πάντα φωτεινά. Αναπαριστώντας και όχι παριστώντας. Παρ-ουσιάζοντας, καλύπτοντας την ουσία, η οποία είναι μέσα στο μαύρο κουτί. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε δίχως να γνωρίζουμε τι γίνεται στο μαύρο κουτί που άλλοι το λένε σώμα (σήμα, τάφο, μνήμα, θέση). Για αυτό το "γκροτέσκο σώμα" μπορούμε μόνο να υπο-θέτουμε. Μπαχτινικά, το γκροτέσκο είναι μια σκοτεινή κρύπτη, ά-μεσα συνδεδεμένη με τις μεταμορφώσεις της (ανα)γέννησης και του (επι)θανάτου της τραγωδίας. Καλούμαστε να πάρουμε θέση ανάμεσα στους πλανήτες με διαστημόπλοια τον Απόλλωνα και το Διόνυσο. 

Είμαστε εκ-θετικοί, σκοτεινοί αρνητές, dis-positifs, negatifs, νέγροι, από την άβυσσο, από την Αβησσυνία ερχόμαστε και - αφότου μας ψήσει ο ήλιος - στην Αιθι-οπία καταλήγουμε, φαινομενολογώντας στο σκότος. 

Φλουσσερικά, είμαστε λειτουργοί (operators) σε σύμπλεγμα (complex) με τις συσκευές μας (apparatus). Μεγάλοι άνθρωποι κάποτε, περιτριγυριζόμασταν από τα μικρά εργαλεία μας. Μεγάλες μηχανές άλλοτε, περιτριγυριζόμασταν από μικρούς ανθρώπους. Μεγάλοι άνθρωποι, μικροί από μηχανής θεοί σε αντιπαρά-θεση. Τώρα σκοτώσαμε το θεό, σκοτώσαμε τους εαυτούς μας, φτάσαμε στο μετα-, στη μεταφυσική και βρισκόμαστε σε ένα σύμπλεγμα αντι-μετά-θεσης. Έκθετοι/απόθετοι. Όλοι στη διάθεση όλων. 

Είμαστε αναρχικοί που φοράμε μαύρα ρούχα, λόγω της μετα-θανάτιας παράδοσης. Όπως φτάσαμε στον υπερ-θετικό και υπερ-αρνητικό βαθμό της μετα-σκέψης (σκέψη για τη σκέψη), σκοτώσαμε τον ίδιο το θάνατο, φτάνοντας στη θέση του θανάτου του θανάτου, στη μετα-θανάτια ζωή. Και "υπάρχει ζωή πριν από το θάνατο." Πέραν από προσωρινά κτερίσματα, δεν έχουμε ιδιοκτησία, δεν κατέχουμε (we do not possess). 

Το μη-ασπρόμαυρο, γκρι γκροτέσκο δεν κατέχει ούτε κατέχεται. Δεν ελέγχει ούτε ελέγχεται. Διακρίνεται από τάσεις ελέγχου και μη-ελέγχου, παρόλα αυτά, από ένα εκκρεμές μεταξύ της απόλυτης εντροπίας και της απόλυτης νεγκεντροπίας. Δύο πλανήτες, δύο ποτάμια (λήθη και μνήμη), και ανάμεσά τους ένα μπλακ μπλοκ απαρτιζόμενο από ηράκλειτους, δημόκριτους και ζήνωνες. 

Προγραμματίζουμε τις συσκευές που μας προγραμματίζουν. Τα προγράμματα περιέχουν όλες τις δυνατές (εικασιακές/φαντασιακές) συνδέσεις (εικαστικών) συνθέσεων. Η ελευθερία μας απέναντι σε αυτές (σε εμάς) ορίζεται από τη στιγμή που θα πούμε "όχι," ελέγχοντάς τες, κυβερνώντας τες, ασκώντας εξουσία στη φαντασία.

Καλούμαστε να εκθέσουμε τις ελπίδες μας, τουτέστιν, καλούμαστε να εκτεθούμε, καλούμαστε να δείξουμε τι είμαστε. Είμαστε η βεβαιότητα της αβεβαιότητας και η αβεβαιότητα της βεβαιότητας, ο προσδιορισμός της απροσδιοριστίας και η απροσδιοριστία του προσδιορισμού. Είμαστε η "θέληση για δύναμη," για δυνητικότητα, για εικονικότητα, για εικασία, για τη "φαντασία στην εξουσία" που κάνει το "αδύνατο αναπόφευκτο και το αναπόφευκτο αδύνατο." Είμαστε γέφυρες πιθανοτήτων ανάμεσα σε κόσμους και, χαϊντεγκερικά, στήνουμε το νομαδικό καταυλισμό μας κάτω από τις γέφυρες, κάτω από τους εαυτούς μας, σε ενδιαιτήματα συνήθειας, προσωρινών κτερισμάτων.

Μένουμε στη σκιά μας, αντιλαμβανόμενοι πλατωνικές σκιές ουσιών σε γκροτέσκα σπήλαια και κρύπτες. Βγαίνουμε έξω και διηγούμαστε ιστορίες από την κρύπτη, ανίκανοι να μεταφέρουμε την αλήθεια του ψέματος που ζούσαμε εκεί.

Είμαστε έκθετοι στο φως του σκότους, στον "ήχο της σιωπής." Είμαστε παιχνιδιάρικες σκιες που αλλάζουν συνεχώς διά-θεση.

Επιπλέουμε, ένα πλέον μεταξύ μας, ένα πλέον με τις συσκευές μας και με το σύμπαν είμαστε σιωπηλά, σκοτεινά εκ-θετήρια. Κάνοντας επί-θεση (απόβαση, απόφαση) σε καταραμένα απο-θέματα, σε γεμάτες αποθήκες αποθηκευμένης μνήμης. Αναθέτουμε στους εαυτούς μας την ανάσταση. Επανα-στατούμε, κινούμενοι στεκόμενοι, εκόντες άκοντες, όντες μη-όντες, έχοντες μη-έχοντες, "φαινόμενοι αφανείς." Επανα-θέτουμε, συν-θέτουμε (com-pose, com-pute) αναλύοντας, στην αιώνια επιστροφή, στο πανταχού αιώνιο προκύπτον και ανακύπτον της εδώ στιγμής. Και ό,τι προκύψει. 

Είμαστε τυχαία προκύπτοντα εκ-θέματα και οι αναγκαστικοί θεατές μας. Θετά παιδιά των εαυτών μας. Υπ' άρχουμε ανύπαρκτοι. Δενυπάρχουμε, έκθετοι.

Δημοκρατία - Τεχνοκρατία - Τρομοκρατία.

Δημοκρατία - Τεχνοκρατία - Τρομοκρατία.

onesecbeforetheend

0.

"Για να δουλέψεις για το κράτος θέλεις μέσο." Το κείμενο αυτό θέλει να επαναπροσδιορίσει την άμεσα κρατούσα σχέση των λέξεων "κράτος" και "μέσο," μέσω μιας εξέτασης της εμφάνισης των λέξεων αυτών εντός σύνθετων λέξεων της καθημερινότητας. "Κράτος" ήταν η δύναμη, η κυριαρχία εν γένει (πχ στη μάχη δύο πυγμάχων), στην πορεία όμως κατέληξε να σημαίνει την κυριαρχία και την εξουσία εν είδει (πχ στη μάχη μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών), ενώ σε μια πιο ευρεία αντίληψη η ίδια λέξη εννοεί την οριοθέτηση μιας χώρας εδαφικά και πολιτικά. Το "κράτος" είχε και έχει μια γεωγραφική και βιογραφική χροιά. Ορίζει γεωγραφικά πλάτη και κατοίκους και βοηθά στο χτίσιμο βιογραφικών, καθορίζοντας την ανάγκη ύπαρξης τέτοιων.

Το "μέσο" σήμαινε το "μεσαίο," αυτό που ισαπέχει ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα τεκμήρια. Στην πορεία έφτασε να σημαίνει το ενδιάμεσο γενικά ανεξαρτήτως απόστασης μεταξύ των αντικειμένων. Μπορεί να είναι ένα τεχνολογικό μέσο, ένα πολιτικό, ένας άνθρωπος. Αναγνωρίζουμε το νόημα στο αγγλικό (λατινικό) "medium" που στα ελληνικά μπορεί να λάβει τις τιμές "τηλεόραση," "διαδίκτυο," "εξομολόγος," "ψυχίατρος," "μέντιουμ" όπως και το "μέσο" για να βρεις μια δουλειά. 

Μακλουανικά, το "μέσο είναι το μήνυμα," εννοώντας πως δεν έχει τόσο σημασία το τι μεταφέρει κάποιος μέσω ενός μέσου, μα η όλη επιρροή που ασκεί η μορφή του μέσου στις μορφές των χειριστών του και στα μηνύματά τους. Το μέσο λειτουργεί και ως καθρέφτης στον οποίο οι χειριστές αναγνωρίζουν χαρακτηριστικά τους τα οποία μετασχηματίζονται κατά τη διάρκεια της αλλοίωσης που δημιουργεί το είδωλο. Ένα σφυρί καθρεφτίζει τα χαρακτηριστικά μιας γροθιάς και, μετά την εφεύρεση του σφυριού, ο κόσμος άλλαξε ριζικά. Πλατωνικά, κάθε μέσο είναι ένα κακέκτυπο της πραγματικότητας και όσο περισσότερα είναι τα επίπεδα των ενδιάμεσων μέσων τόσο χειρότερη είναι η εικόνα: ανθρώπινες αισθήσεις, εικόνες, θρησκεία, χειρόγραφα, τυπωμένα βιβλία, ψυχολογία, ιστολόγια, τρολς, δίνουν κακές εντυπώσεις της όποιας πραγματικότητας. Εάν υπάρχει ένα μέσο, το τι βρίσκεται πίσω από αυτό είναι καθαρή ερώτηση μεταφυσικής. Το τι βρίσκεται μπροστά από το μέσο είναι η ερώτηση που θα φέρει μια πιο πραγματιστική απάντηση. Κάθε μέσο είναι ο μεσάζοντας που κρύβει κάτι με το να το δείχνει (μέντιουμ-ταχυδακτυλουργός), δείχνει κάτι με το να το κρύβει (καθρέφτης) και μπορεί κανείς να έχει αυτά υπόψιν του όταν κάποιος θείος του τού πει πως γνωρίζει κάποιον βουλευτή.

1.

Ο "δημοκράτης" είναι ο υπέρμαχος της "δημοκρατίας," θεωρητικά "της κυριαρχίας του δήμου." Φυσικά (βάσει φυσικών διαδικασιών), κάτι τέτοιο στάθηκε αδύνατο να μείνει εφικτό στο επίπεδο της κυριολεξίας και έτσι η "δημοκρατία" σημαίνει την εκλογή μεσαζόντων για τη λήψη αποφάσεων. Οι χειριστές των μέσων αυτών καθρεφτίζονται τέλεια στους αντιπροσώπους τους ("δημοκρατία έχουμε," "παίρνουμε ό,τι αξίζουμε") αλλά και στο μέσο ως τέτοιο (έλλειψη ικανότητας λήψης αποφάσεων). Η λύση που έχει αντιτάξει σε αυτήν την προβληματική πολιτική ο αναρχισμός είναι αυτή της "άμεσης δημοκρατίας" ή - για τους σκοπούς αυτού του κειμένου - "ά-μεσης δημο-κρατίας." Μια δημοκρατία δίχως τη μεσολάβηση μεσαζόντων. Η βιβλιογραφία σχετικά με τις τάσεις της άμεσης δημοκρατίας και τις πρακτικές είναι μεγάλη και η ανάλυσή της δεν αποτελεί μέρος αυτού του κειμένου.

2.

Ο "τεχνοκράτης" είναι λέξη που προστέθηκε στο λεξιλόγιο στις αρχές του εικοστού αιώνα, οπότε η σημασία της ήταν ήδη αλλοιωμένη. Η "τεχνοκρατία" δεν ήταν ένα κίνημα υπέρμαχων της εξουσίας της τέχνης, αλλά της τεχνικής. Τέκνο μιας περιόδου όπου η τέχνη και η τεχνική (ταυτόσημες στην αρχαϊκή περίοδο) είχαν ακολουθήσει εντελώς διαφορετικές πορείες ως κατηγορίες της αισθητικής και της επιστήμης αντίστοιχα. Κάτι όμορφο δεν ήταν απαραίτητα και σωστά φτιαγμένο και αντίστροφα. Η άλλη κατηγορία της σκέψης, η ηθική, με είδος της την πολιτική στα σίγουρα δε μπορούσε να θεωρήσει κάτι όμορφο ή κάτι σωστά φτιαγμένο ως καλό. Έτσι το πολιτικό κίνημα της τεχνοκρατίας απέτυχε και οι τεχνοκράτες έμειναν παραγκωνισμένοι στους κλειστούς κύκλους των επιστημονικών συνεδρίων, όπως βέβαια και οι πολιτικοί έμειναν κλεισμένοι σε κοινοβούλια και οι καλλιτέχνες σε μουσεία. Εάν, όπως γίνεται λόγος για "άμεση δημοκρατία," γίνει λόγος και για "άμεση τεχνοκρατία," ίσως ξεκινήσουν οι χώροι της ηθικής και της επιστήμης να ακολουθούν μια περισσότερο δικτυωμένη μεταξύ τους πορεία. Το νόημα αυτής της πρότασης θα ξεκαθαριστεί περισσότερο στις επόμενες δύο παραγράφους.

3.

Ο "τρομοκράτης" είναι επίσης πρόσφατη λέξη, που προστέθηκε στο λεξιλόγιο κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης. Σήμαινε όντως την άσκηση "τρόμου" ως πολιτικού μέσου επιβολής, αν και η γνήσια Γαλλική λέξη ήταν το "terrorisme" που υποδηλώνει την τυφλή υπακοή σε μια ιδεολογία και όχι απαραίτητα ένα είδος πολιτικής άσκησης με συγκεκριμένο σκοπό, όπως η δημοκρατία και η τεχνοκρατία. Μια πιο σωστή νεοελληνική μετάφραση θα ήταν ο "τρομισμός." Εάν γίνεται όμως λόγος για "τρομοκρατία," τότε ο τρόμος καταλαμβάνει τη συζήτηση. Ο τρόμος είναι μία αίσθηση και η αίσθηση παραπέμπει στην κατηγορία της αισθητικής. Όσο πιο ασυνήθιστο είναι κάτι, τόσο περισσότερο αισθητοποιεί και όσο πιο καινούργιο είναι κάτι τόσο περισσότερο τρομάζει. Ένα σημάδι για το ότι μια εφεύρεση δεν είναι πράγματι καινούργια είναι η έλλειψη τρόμου που νοιώθει κανείς στην πρώτη επαφή μαζί της. Ένα τάμπλετ δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ένας υπολογιστής του 1960 στα μάτια κάποιου που δε συμμετέχει σε ένα περιβάλλον με υπολογιστές. Φλουσερικά, η αλυσιδωτή πορεία της συνήθειας της αισθητικής εκφράζεται ως εξής: Τρομακτικό (άσχημο) - όμορφο - ωραίο - κιτς. Μια καινοτομία είναι αρχικά τρομακτική (κανείς δεν την κατανοεί) και σενάρια τρομοκρατίας κατακλύζουν τα μέσα (τεχνητά ή φυσικά). Μετά από μια σειρά ηθικών ζυμώσεων το άσχημο γίνεται όμορφο και η πλειονότητα χαίρει την ευδαιμονία του "νέου." Η συνήθεια όμως μετατρέπει το "όμορφο" σε "αποδεκτό" και άρα "ωραίο" ώσπου εν τέλει η κοινή απαίτηση όλων για το δικαίωμα στο νέο, φθηναίνει την αξία του και αυτόματα το άλλοτε άσχημο γίνεται κιτς. Μέσα από τον πολιτισμό του κιτς γεννάται το άσχημο, το τρομακτικό, το νέο. Μέσα από την πολιτική της δημοκρατίας γεννιέται η πολιτική της τρομοκρατίας. Μία τέτοια διαλεκτική όμως δε μπορεί να καρποφορήσει εφόσον το παιχνίδι παίζεται σε κατηγορίες που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Η προβολή της τρομοκρατίας στο ευρύ κοινό γίνεται με τη χρήση πολλών μέσων. Είναι η τρομοκρατία της τηλεόρασης και των επιφανών πηγών του διαδικτύου. Και κάθε μέσο αλλοιώνει το εκάστοτε μήνυμα πέραν του δικού του ως μέσου. Έτσι, η τρομοκρατία παρουσιάζεται ως πολιτική ενέργεια, ενώ ο μόνος τρόπος για αντίληψη του τρόμου είναι οι αισθήσεις και άρα η αισθητική. Αυτή είναι η αλλοιωμένη εκδοχή της τρομοκρατίας ή αλλιώς η τρομοκρατία των μέσων. Τι θα γίνει αν μιλήσουμε για μια "άμεση τρομοκρατία;"

4.

 Συνοψίζοντας τα παραπάνω, η δημοκρατία είναι μια πολιτική κατηγορία της ηθικής, της λήψης καλών ή κακών αποφάσεων. Η τεχνοκρατία είναι η προσπάθεια παρείσφρυσης στην πολιτική, της επιστήμης, της ανάπτυξης μεθόδων που οδηγούν σε σωστά και λάθος αποτελέσματα. Η τρομοκρατία είναι μια προσπάθεια αισθητικού επαναπροσδιορισμού για το τι είναι όμορφο και τι είναι άσχημο που παρουσιάζεται ως πολιτική πράξη από τα τεχνικά μέσα και τους ενδιάμεσους. Ίσως όμως αυτό το επίπεδο αλλοίωσης να μην παρεκκλίνει αρκετά από τη φυσική ροπή των αισθητικών αντικειμένων στην αλυσίδα που αναφέρθηκε στην προηγούμενη παράγραφο. Ίσως η τρομοκρατία, όπως έχει σήμερα, να είναι η απαρχή της σύμπτωσης των νοημάτων των άμεσων εκδοχών των τριών αυτών κρατών-κυριαρχιών. Ίσως είναι η απαρχή για την επανασυγκέντρωση των κριτηρίων που διαχώρισαν την ηθική από την επιστήμη και από την αισθητική που στην αρχαϊκή περίοδο δε διέφεραν (ένα μαχαίρι ήταν καλό επειδή ήταν σωστά φτιαγμένο και γι' αυτό ήταν όμορφο). Με μια τέτοια σύμπτωση άμεσων δυναμικών, η άμεση δημοκρατία θα προσφέρει στο σύνολο την πολιτική απόφαση (και όχι στην πολιτική ελίτ), η άμεση τεχνοκρατία την τεχνική γνώση (και όχι στην επιστημονική ελίτ) και η άμεση τρομοκρατία τη συνεχή αισθητική καινοτομία (και όχι στην καλλιτεχνική ελίτ της "αβάν γκάρντ"/πρωτοπορίας).

Σε ένα τέτοιο επίπεδο αποσυγκέντρωσης και δικτύωσης, η έννοια της κατάληξης "-κρατία" θα απαξιωθεί και θα απαλοιφθεί ως ελάχιστος κοινός παρονομαστής όλων των χειριστών. Μαζί της και η λέξη "κράτος." Επαγωγικά, η γεωγραφία θα αντικατασταθεί από την προσωρινή τοπολογία και η βιογραφία (και τα βιογραφικά) από προσωρινούς κανόνες παιχνιδιού. Τέλος, αυτό το κείμενο θέλει την αναρχία να πάψει να θεωρείται πολιτική κατηγορία.

Ο Αναλογικός Αναρχικός και η Ψηφιακή του Μούσα.

Ο Αναλογικός Αναρχικός και η Ψηφιακή του Μούσα.

onesecbeforetheend

1.

Τα αναλογικά αντικείμενα έχουν κατασκευαστεί με την προοπτική του να παραμείνουν σταθερά και στερεά στο χρόνο, διαμορφώνοντας και διατηρώντας το νόημά τους. Η υλική μοίρα κάθε τέτοιου όμως είναι η καταστροφή. Τα βιβλία καίγονται και σκίζονται, τα σπίτια βομβαρδίζονται, οι άνθρωποι πεθαίνουν. Το όποιο "νόημα" τείνει προς τη σίγουρη καταστροφή. Μία αναλογική ανθρώπινη πράξη τείνει προς την καταγραφή της αποσκοπώντας στη διαιώνιση, γνωρίζοντας ενδόμυχα το βέβαιο της αποσύνθεσής της στο μέλλον. Η διαδικασία αυτή είναι ο υλικός νόμος της προϋπόθεσης της καταστροφής για την πράξη της δημιουργίας. Δεν υπάρχει ύλη εκ του μηδενός. Δεν προστίθενται νέα κουάρκ στον αναλογικό κόσμο όποτε φτιάχνω έναν καφέ. Μια αναλογική φωτογραφία λέμε ότι απαθανατίζει, στην πραγματικότητα όμως απλώς συντηρεί μέχρι να ξεθωριάσει. Η δυτική αναλογική συνείδηση βασίζεται στα συντηρητικά. Είμαστε ό,τι τρώμε. Η διαλεκτική δημιουργίας/καταστροφής είναι της τάξης στοματικός/πρωκτικός κύκλος. 

2.

Τα ψηφιακά αντικείμενα κατασκευάζονται με την πρωθύστερη βεβαιότητα της ρευστότητας και της αστάθειάς τους, δημιουργώντας το νόημά τους διατηρώντας το ασταθές. Η άυλη τύχη κάθε τέτοιου είναι η διατήρησή του ως ρευστού. Αυτό το κείμενο που είναι γραμμένο σε αυτό το ιστολόγιο μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Ακόμα και ο συγγραφέας του μπορεί να αλλάξει υπό τις κατάλληλες συνθήκες (διαρροή κωδικών, βιολογική αλλαγή κλπ). Το όποιο "νόημα" τείνει προς τη σταθερότητα της αλλαγής. Μια ψηφιακή (ανθρώπινη ή ρομποτική) πράξη τείνει προς την παρείσφρησή της στον ψηφιακό κόσμο, στην εκ του μηδενός γέννηση της μη-ύλης. Όποτε ανεβάζω μια εικόνα ενός καφέ στο ιστολόγιό μου, προσθέτω μερικά μπάιτς στον ψηφιακό κόσμο. Μια ψηφιακή φωτογραφία λέμε ότι συντηρεί, στην πραγματικότητα όμως απαθανατίζει σε βαθμό που κάποιος στο μέλλον δύναται να αντιληφθεί την κατάρα της αθανασίας. Η ανατολική ψηφιακή σκέψη βασίζεται στην αθανασία. Στέλνουμε τον εμετό της ανθρώπινης διανόησης στο νέο πλατωνικό κόσμο των ιδεών. Η διαλεκτική παύει να είναι λειτουργική. Το μοντέλο είναι η ανατροφοδότηση και η συνεχής παραγωγή.

3.

Παρόλα αυτά κάποιος μπορεί να παρατηρήσει μια νέα τάση διαλεκτικής ανάμεσα στο αναλογικό και στο ψηφιακό γίγνεσθαι. Μια τέτοια υπόθεση όμως φαίνεται αρκετά αβάσιμη. Στην "ψηφιακή" εποχή τα αναλογικά αντικείμενα ακολουθούν μια νέα βαθιά νοηματοδότηση. Η δυνητική  ψηφιοποίησή τους είναι η απόκτηση του όποιου "νοήματος." Τα ψηφιοποιημένα αναλογικά αντικείμενα ορίζουν νέα όρια στην απαθανάτιση. Το βέβαιο της καταστροφής της ύλης αντικαθίσταται από το βέβαιο της διατήρησης της μη-ύλης, του άυλου πνεύματος, των μπιτς. Έτσι, το τελευταίο σκαλοπάτι του αναλογικού βίου δεν είναι η διατήρηση στη γη, μα το ξεπέρασμά της στον ψηφιακό παράδεισο. Ένας βίος αγίων. Η τελική ψηφιοποίηση της Βίβλου, μα και των έργων του Βαρώνου του Χόλμπαχ, κατανικά κάθε εσχατολογικό φόβο τελικής καταστροφής ή κρίσης. Αντικείμενα τα οποία πλάστηκαν για να μείνουν σταθερά βρίσκουν το νόημά τους σε έναν κόσμο που τους υπόσχεται την αθανασία. Η Γη της Επαγγελίας. Μέχρι εδώ η διαλεκτική φαίνεται να δουλεύει. Η ροπή του αναλογικού προς το ψηφιακό, του γήινου προς το άγιο, καλά κρατεί.

4.

 Η αντίστροφη διαδικασία, η πράξη της αναλογικοποίησης ψηφιακών αντικειμένων είναι κενή οποιουδήποτε νοήματος, πέραν του επιφανειακού. Σε μια τέτοια περίπτωση το βέβαιο της αθανασίας αντικαθίσταται από την ψευδαίσθηση του θανάτου. Αν εκτυπώσω το άρθρο αυτό μπορεί να έχω την ψευδαίσθηση ότι θα καταστραφεί στο μέλλον (όπως κάθε αναλογικό αντικείμενο), μα το άρθρο θα παραμείνει αναλλοίωτο στις ποικίλες αλλοιώσεις του στον ψηφιακό κόσμο των ηρακλείτειων ιδεών. Δεν υπάρχει σκαλοπάτι πίσω στον ψηφιακό κόσμο. Η πράξη της αναλογικοποίησης των ψηφιακών αντικειμένων είναι μια αποτυχημένη αυτοκτονία. Ένας βίος αβίωτος. Η μόνη δυνητική της νοηματοδότηση είναι η εκ νέου επαναφορά του αντικειμένου της στην ψηφιακή μορφή. Η εκτύπωση σε βινύλιο ενός ψηφιακά φτιαγμένου δίσκου για τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν αναλογικοί δίσκοι βινυλίου ακούγεται σαν ηλίθια πράξη. Εάν όμως γίνει, τότε μπορεί να αποφέρει μια εκ νέου ψηφιοποίηση στο δρόμο για την πλήρη εξάλειψη των εννοιών του πρωτότυπου και του αντίτυπου. Μια εκτυπωμένη εκδοχή της Βικιπαίδειας όπως ήταν το 2012 θα ήταν συλλεκτική, μα ποτέ διαλεκτική. Η ανατροφοδότηση που θα λάμβανε ο ψηφιακός κόσμος θα ήταν της τάξης των άρθρων που θα γράφονταν για την περιγραφή του γεγονότος αυτού, βαθμός αμελητέος για την ουσιαστική ύπαρξη διαλεκτικής. Χαμένο παιχνίδι, χαμένος παράδεισος. Η ροπή του ψηφιακού προς το αναλογικό, η ενσάρκωση του αγίου στη γη (με την όποια προοπτική "ανάστασης") είναι άνευ νοήματος.

5.

Ο συντηρητικός ομηρικός καλλιτέχνης εμπνέεται από τη Μούσα για να φτιάξει μουσική. Προσπαθεί να υλοποιήσει το άυλο βεβηλώνοντας άθελά του την αθανασία του. Αποτυγχάνει, βέβαια και πάντα, μιας και τα ιπτάμενα έπη παραμένουν πάντα αθάνατα στην αλλαγή τους, ενώ τα "σταθερά" γραπτά είναι καταδικασμένα στην καταστροφή. Ο ομηρικός καλλιτέχνης είναι όμηρος της ψευδοδιαλεκτικής του με  τη Μούσα. Της απευθύνει το λόγο μα αυτή δεν απαντάει ποτέ: ο ίδιος απλώς παραμιλάει. Παραμένει φιλό-σοφος, φίλος της σοφίας και ποτέ "σοφός." Παραμένει ιδεο-λόγος, κάνοντας λόγο για ιδέες, τέχνη για την τέχνη, θέτοντας μεταφυσικά ερωτήματα κακής ποιότητας. Κιτς. Συνεχίζει να καταγράφει παρτιτούρες μελωδιών, δοξάζοντας παράδοξα. Ο αντίποδάς του, ο αναρχικός τεχνίτης συμφιλιώνεται με τη Μούσα. Αντιλαμβάνεται ότι το αναλογικό σύμπαν στο οποίο είναι καταδικασμένος να ζει έχει ζηνώνεια σχέση με το ψηφιακό. Όσο προσπαθεί να φτάσει τη Μούσα του, του μένει πάντα το ένα δεύτερο της υπολειπόμενης απόστασης. Δεν τρέφει ψευδαισθήσεις διαλεκτικής. Ο ψηφιακός αναρχικός είναι σάιμποργκ φεμινιστής. Εμπνέεται από τη Μούσα του επειδή γνωρίζει πως αυτή εμπνέεται εμπνέοντας. Η μετα-έμπνευση είναι που τον τρέφει και αγκαλιάζοντας έτσι τη Μούσα του, ταυτοποιείται μαζί της. Πριν το καταλάβει αλλά και αφότου, παίζει μουσική. Είναι ένα μαζί της και δεν παίζει πια με όρους γεωγραφίας, μα τοπολογίας. Η μουσική του είναι η άυλη μελωδία της άυλης ου-τοπίας στην οποία μετανάστευσε όντας πλέον ένα με μια ιθαγενή της. Λαμβάνει τη θέση που του αναλογεί.

Νετσάγιεφ και Βουδισμός.

Νετσάγιεφ και Βουδισμός.

onesecbeforetheend

 1.

Δεν είμαι νετσαγιεφικός και, φευ!, ούτε Βουδιστής. Επίσης σε αυτό το κείμενο δε θέλω να αποδείξω πως ο παραγκωνισμένος Νετσάγιεφ ήταν Βουδιστής, ούτε βέβαια πως ο παραγνωρισμένος Βουδισμός έχει κάποια άμεση σχέση με την Κατήχηση του Επαναστάτη. Στόχος μου είναι να καταδείξω κάποιες παραλληλίες στα δύο αυτά συστήματα σκέψης, δίνοντας τροφή για αμφισβήτηση (και πιθανή εναλλακτική θέαση) για καθένα από αυτά. Δε θα περιγράψω κανένα από τα δύο, παραθέτω ωστόσο τρεις πηγές για κάποια βασικά κείμενα που με βοήθησαν να φτάσω σε αυτούς τους συλλογισμούς. Αυτά είναι η ίδια η Κατήχηση του Επαναστάτη του Νετσάγιεφ, το βιβλίο Θιβετανική Γιόγκα και Μυστικές Διδασκαλίες του Έβανς-Γουέντζ και η απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Μπόρχες για το Βουδισμό.

2.

Ξεκινώ με μία πολύ απλή αντιστοίχηση εννοιών ανάμεσα στους δύο κόσμους σκέψης:

Σαμσάρα - Νιρβάνα

Σύστημα - Επανάσταση

Για τον κόσμο του παραδοσιακού ή Ζεν Βουδιστή, ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι ο κόσμος των ψευδαισθήσεων ή αλλιώς Σαμσάρα. Σε αυτόν τον κόσμο είμαστε καταδικασμένοι να επανενσαρκωνόμαστε αέναα, εκτός εάν μέσω κάποιου διαλογισμού εκμηδενίσουμε όλες μας τις ψευδαισθήσεις (τουτέστιν τις αισθήσεις) και φτάσουμε στη λεγόμενη Νιρβάνα.

Για τον κόσμο του Νετσάγιεφ, ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε είναι ο κόσμος τον οποίο το εκάστοτε πολιτικό σύστημα μας επιτρέπει να αντιλαμβανόμαστε. Σε αυτόν τον κόσμο είμαστε υποχρεωμένοι να δουλεύουμε καθημερινά, εκτός εάν μέσω κάποιας ριζικής επανάστασης καταστρέψουμε ολοκληρωτικά αυτό το σύστημα και πετύχουμε έτσι την ποθητή επανάσταση.

3.

Αρχικά αυτές οι δύο προσεγγίσεις φαίνονται αρκετά επιφανειακές και κάποιος μπορεί να μην είναι σε θέση να διαχωρίσει τη θέση των Βουδιστών από αυτήν των Ινδουιστών ή τη θέση του Νετσάγιεφ από αυτές των ορθόδοξων αναρχικών. Υπάρχουν όμως κάποια ιδιαίτερα σημεία και στις δύο προσεγγίσεις που αποτελούν την ειδοποιό - κατ' εμέ - διαφορά των δύο συστημάτων από τα συγγενικά τους ρεύματα.

Ο Βουδισμός παραδέχεται πως εάν κανείς φτάσει στην ποθητή Νιρβάνα και το συνειδητοποιήσει, τότε δεν είναι στην κατάσταση της Νιρβάνα για τον απλούστατο λόγο πως σε αυτήν την κατάσταση δεν υπάρχει συνείδηση. Συνείδηση της Νιρβάνα δε σημαίνει παρά Σαμσάρα, ένα ακόμα παιχνίδι των ψευδαισθήσεων, από τα πλέον ύπουλα θα έλεγε κάποιος.

Ο Νετσάγιεφ προειδοποιεί πως τα εκάστοτε συστήματα προκαλούν εξεγέρσεις - ελεγχόμενες πάντα - δίδοντας στους υπηκόους τους την ψευδαίσθηση της επαναστατικής πράξης ή ακόμα και της ίδιας της επανάστασης. Μια τέτοια επανάσταση δεν είναι παρά ένα ακόμα παιχνίδι του συστήματος που στοχεύει στην πρόσκαιρη εκτόνωση των λαϊκών αποθημένων. Επανάσταση ελεγχόμενη από το σύστημα δεν είναι παρά μέρος του συστήματος.

4.

Και τα δύο συστήματα σκέψης φαίνεται πως συμφωνούν στο ότι ο "εχθρός" μπορεί να νικηθεί μόνο εκ των έσω:

Ο παραδοσιακός κι ο Ζεν Βουδισμός απορρίπτουν, έτσι, τον ινδουιστικό ασκητισμό που έχει την ψευδαίσθηση της τροπής προς τη Νιρβάνα. Ο Βουδισμός προτείνει πως τα πάντα είναι μέρος του παιχνιδιού και πως για να οδηγηθεί κανείς στη Νιρβάνα δε μπορεί να αποκλείσει την καλοπέραση και την ασωτεία. Δε μπορεί να απορρίψει τον κόσμο της ύλης εάν δεν τον έχει ζήσει αρκετά εις βάθος. Βέβαια, αυτό είναι ένα πέρασμα. Δε θα μείνει στην ύλη ο Βουδιστής, μα θα περάσει από κει ώστε να την ξεπεράσει οριστικά. 

Ο Νετσάγιεφ απορρίπτει τους οποιουσδήποτε φανερά ασχολούμενους με την επανάσταση ως επικίνδυνους για αυτήν και ως - άθελά τους έστω - πιόνια του συστήματος, υποβιβάζοντάς τους στην μικρή θέση του εργαλείου/πληροφοριοδότη για τη διετέλεση πλέον μεγαλεπήβολων σχεδίων. Ο ίδιος ο επαναστάτης οφείλει να φορέσει μια "μάσκα," να παρεισφρύσει στο σύστημα λαμβάνοντας καθαρά συστημικές θέσεις, ανεβαίνοντας στα ύψη της πυραμίδας με απώτερο στόχο να το καταστρέψει ολοσχερώς, από τον πυρήνα, μόνο όταν θα έχει φτάσει αρκετά βαθιά μέσα σε αυτό.

Ο κίνδυνος και στις δύο περιπτώσεις είναι σχεδόν ίδιος: στην περιήγησή του στον κόσμο των απολαύσεων, ο μεν Βουδιστής κινδυνεύει να υποκύψει στις τελευταίες, ενώ ο δε επαναστάτης κινδυνεύει να αφομοιωθεί από το σύστημα ξεχνώντας τον σκοπό του. Και οι δύο δικασίες, ο διαλογισμός αυτού του τύπου Βουδιστή και η ολοκληρωτική καταστροφή του συστήματος από τον επαναστάτη είναι μακροχρόνιες και, λόγω της ανθρώπινης φύσης της συνήθειας, ο κίνδυνος να ανατραπεί κάθε τέτοια προσπάθεια είναι μεγάλος.

5.

Μια κριτική εναντίον και των δύο σκέψεων θα μπορούσε να έχει ως εξής:

"Αφού δε μπορεί να υπάρξει συνείδηση της Νιρβάνα, τότε πώς μπορεί κανείς και κηρύττει κάτι το οποίο προφανώς δεν έχει ζήσει;"

ή

"Αφού τα πάντα, ακόμα και οι όποιες επαναστάσεις, είναι μέρος του συστήματος, τότε τι είναι αυτό που προτείνει ο Νετσάγιεφ για μετά την πρόκληση της επανάστασής του;"

Τόσο για το ένα όσο και για το άλλο ερώτημα η απάντηση θα ήταν παρόμοια: αυτές οι ερωτήσεις ανήκουν σε μια αφελή μεταφυσική. Ο κόσμος των ψευδαισθήσεων δεν ξεπερνιέται με την άσκηση περισσότερων ερωτήσεων που αφορούν τις ψευδαισθήσεις. Ο στόχος δεν είναι να τις κατανοήσουμε καλύτερα με περισσότερη σκέψη χτίζοντας πάνω τους. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει καν στόχος και αυτός είναι ο μόνος στόχος. Μεταφράζω αυτούσια την περιγραφή της βουδιστικής παραβολής του βέλους όπως την περιγράφει ο Μπόρχες:

"Κάποιος λαβώθηκε σε μια μάχη και δεν ήθελε να αφαιρέσει το βέλος. Αρχικά θέλει να μάθει το όνομα του τοξότη και την κάστα του, το υλικό του βέλους, το πού ήταν ο τοξότης, το μήκος του βέλους. Καθώς συζητούσαν αυτά τα ερωτήματα, πεθαίνει. 'Εγώ, παρόλα αυτά,' λέει ο Βούδας, 'διδάσκω το πώς να αφαιρεθεί το βέλος.'"

Αντίστοιχα, και ο Νετσάγιεφ δεν προτείνει κάποια ιδανική μορφή κοινωνίας. Ίσως - αυτή είναι καθαρά δική μου πρόταση - να πίστευε πως οποιαδήποτε πρόταση των επαναστατικών ιδεολογιών που τον περιτριγύριζαν (κομμουνισμός, αναρχισμός, εθνικισμός και οι μεταξύ τους προσμίξεις) να ήταν αρκετά εμποτισμένες από το προϋπάρχον σύστημα και άρα εάν υφίστατο μία όντως ριζική επανάσταση καμία από αυτές δε θα ανταποκρινόταν στα νέα μετεπαναστατικά δεδομένα. Ο μόνος στόχος είναι η επανάσταση με οποιοδήποτε κόστος και οποιαδήποτε συζήτηση για το μετά της αποτελεί εμπόδιο για την εκπλήρωσή της, καθώς και στοιχείο αφομοιώσιμο από το σύστημα. 

6.

Ο κόσμος της Σαμσάρα και ο κόσμος του συστήματος έχουν το ιδιαίτερο βαμπιρικό κοινό στοιχείο της δυνατότητας απορρόφησης οποιασδήποτε τάσης εναντίον τους. Ο μόνος τρόπος απαλλαγής από αυτά, εφόσον ζούμε εντός τους, δεν είναι παρά η εκ των έσω απόρριψή τους. Για το Βουδισμό η απόρριψη ονομάζεται διαλογισμός, για το Νετσάγιεφ καταστροφική επανάσταση.Ο πρώτος φαίνεται αρκετά παθητικός και η δεύτερη αρκετά ενεργητική. Ο Βουδισμός θέλει να ξεφύγει από τη Σαμσάρα χωρίς να την καταστρέψει, ενώ ο Νετσάγιεφ θέλει να καταστρέψει το σύστημα δίχως να διαλογιστεί με την επανάσταση.

Κλείνοντας μετα-καταστασιακά αυτό το κείμενο, ίσως μπορεί να γίνει λόγος για έναν διαλογισμό της καταστροφικής επανάστασης και για μια καταστροφική επανάσταση του διαλογισμού. Εάν αυτή η πρόταση είναι σωστή, ο επαναστάτης που διατηρεί στο πίσω μέρος του μυαλού του λίγο Βουδισμό και λίγο Νετσάγιεφ, ίσως θέσει σε συμμετρία τις ενεργητικές και τις παθητικές του τάσεις προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα προς την ολοκληρωτική εξάλειψη του συστημικού κόσμου των ψευδαισθήσεων. Με αυτό το κείμενο να αποτελεί μέρος του.

6+1.

Μια τελευταία παρατήρηση μεταφυσικής και αριθμητικής φύσεως. Πρωτού η μητέρα του Βούδα μάθει πως είναι έγκυος σε αυτόν ονειρεύεται πως εισέβαλε εντός της από την αριστερή πλευρά της ένας λευκός ελέφαντας με έξι προβοσκίδες, - ανεξήγητο γιατί - που σύμφωνα όμως με το Μπόρχες συμβολίζουν τις έξι κατευθύνσεις: πάνω, κάτω, εμπρός, πίσω, δεξιά, αριστερά. 

Ο Νετσάγιεφ χωρίζει τους ανθρώπους σε έξι κατηγορίες ανάλογα με το πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον ψυχρό επαναστάτη για την εκτέλεση του σκοπού του. Το γιατί οι κατηγορίες είναι έξι και όχι λιγότερες ή περισσότερες δεν αναλύεται κάπου.

Ο αριθμός έξι, λοιπόν, είναι παρών και στα δύο σύμπαντα. Η παρατήρηση αυτή είναι μια απλή καταγραφή σύμπτωσης.

Παραθέτω τέλος τα τρία κείμενα που στάθηκαν αφορμή για αυτό το κείμενο:

Η Κατήχηση του Επαναστάτη του Νετσάγιεφ:

http://www.marxists.org/subject/anarchism/nechayev/catechism.htm

Η ομιλία του Μπόρχες για το Βουδισμό:

http://www.southerncrossreview.org/48/borges-buddhism.htm
Θιβετανική Γιόγκα και Μυστικές διδασκαλίες του Έβανς-Γουέντζ:
http://www.scribd.com/doc/35504018/Tibetan-Yoga-and-Secret-Doctrines

Κωδικοποιημένο Γράμμα ενός Αναρχικού με Αρχικά Γράμματα.

Κωδικοποιημένο Γράμμα ενός Αναρχικού με Αρχικά Γράμματα.

(άμεσα εμπνευσμένο από το τραγούδι Kisaltmalar των Baba Zula)

ΧΞΣ' ΓΑΔΘ ΜΜΕ PC
ΧΑ ΟΕΑ ΔΑΠ ΠΑΜΑΚ
MC FFC Γεύση! KFC
ΔΕΗ ΟΥΚ CNN ΑΕΠΙ
ΛΑΟΣ KGB ΝΔ ΚΚΕ
CCCP ΕΣΡ ΕΤ3 Τικ τακ!
CIA FBI NASA NASDAQ
ΕΥΠ UFO ΔΟΥ ΚΕΘΕΥΟ
ΕΥΑΘ ΟΤΕ ΚΤΕΛ ΟΣΕ
ΕΕ ΑΕ TXC Ω, ναι!
ΕΛΑΣ ΔΙΑΣ ΑΠΘ ΨΝΘ
ΑΕΚ ΟΣΦΠ 1SEC ΣΠΦ
ΑΜΑΝ Aμήν! EZLN 17N
Μπου! TNT DMT LSD
ΟΠΚΕ ΟΚΔΕ ΟΠΛΑ ΖΝ
ΦΠΑ ΑΜΚΑ ΕΑΜ Μπαμ μπαμ!

Long Hair is Communism: Μια φαινομενολογία του αναρχικού κουρέματος.

 Long Hair is Communism: Μια φαινομενολογία του αναρχικού κουρέματος.

onesecbeforetheend

Σε μια φωτογραφία διαδήλωσης εναντίον του Χίπι κινήματος, κάποιος βλέπει ένα πλακάτ με το σύνθημα: "τα μακριά μαλλιά είναι κομμουνισμός." Δυστυχώς το ακόλουθο φαινομενολογικό συμπέρασμα απευθύνεται κυρίως στα βιολογικά χαρακτηριστικά του ανδρικού φύλου: αν το καλοσκεφτούμε, στο σήμερα τα μούσια και τα μαλλιά είναι κάτι παντελώς άχρηστο για τις βιολογικές μας ανάγκες. Άρα είναι περιττά και θα έπρεπε να ανήκουν στο περιβάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζουν να φυτρώνουν στο σώμα. Είναι λοιπόν κάτι σαν ένα no man's land (και το man αποδεικνύει το σεξισμό του συμπεράσματος) ανάμεσα στο περιβάλλον και στον άνθρωπο. Μία λεπίδα, όπως αυτή του Όκκαμ (μην πολλαπλασιάζεις άσκοπα τα πράγματα) μπορεί να σε απαλλάξει από τις περιττές τρίχες. Αυτό λέγεται ξύρισμα/κούρεμα. Το να ξυριστείς αποτελεί, λοιπόν, μία πράξη ενδυνάμωσης της προσωπικής ταυτότητας, των πολέμαρχων του ατόμου/ατομικισμού (βλ. Χίτλερ, Ναπολέων, Καίσαρας, στρατός). Το να αφήσεις τα μαλλιά να μεγαλώσουν είναι μια πράξη εξάλειψης των προσωπικών στοιχείων: τα όρια μεταξύ του κόσμου και του ατόμου δεν είναι ορατά, με την έμφαση στους κοινούς παρονομαστές (βλ. Θεός από τον Χριστό, Κομμουνισμός από τον Μαρξ, τρέλα από τον "τρελό του χωριού", "κάντε έρωτα, όχι πόλεμο" από χίπηδες). Η αναρχική κοινωνία φαντάζει από τα κουρέματα φεμινιστική. Κάποιες τρίχες του σώματος είναι πλήρως κομμένες σχεδόν πάντα (οι περισσότερες γυναίκες δεν έχουν έντονη τριχοφυία στο πρόσωπο) και κάποιες άλλες υπερβάλλουν στην πυκνότητά τους (οι περισσότερες γυναίκες τείνουν να έχουν πλούσιο τριχωτό της κεφαλής, βλ. επίσης: τζίβες). Η αναρχική κοινωνία διαθέτει στη φύση της μαλλιά ταυτοχρόνως ξυρισμένα και μακριά (βλ. Πανκ κίνημα και όχι μόνο). Διαθέτει μια ισχυρή προσωπικότητα που αποβλέπει στη δημιουργική συμφιλίωση της διαφορετικότητας. Είναι όλοι διαφορετικοί και όλοι ίσοι. Κάνουν πόλεμο για να κάνουν έρωτα και κάνουν έρωτα για να κάνουν πόλεμο.

Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή αυτήν τη φωτογραφία:
http://thesocietypages.org/socimages/files/2009/10/800px-Little_Rock_integration_protest.jpg